Lesbók Morgunblaðsins - 25.04.1954, Qupperneq 2

278
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
manneyar. Varð hann þá ölvaður
og íór að tala um skifti sín og
hreppstjóranna og kallaði þá hvað
eí'tir annað þjófa, þeir hefði stolið
af sér veturgömlum sauð í Bakka-
koti. Þeir, sem með honum voru
og heyrðu þetta, hafa sjáifsagt litið
á þetta sem ómerkt drykkjuhjal,
enda var engin rekistefna gerð út
af því að sinni. Leið svo fram á
haust.
----★—:—•
Þá var prcstur í Holti undir Eya-
fjöllum Sigurður Jónsson prófast-
ur. Hafði hann fengið það presta-
kall 1742. „Var hann merkismaður,
trygg’lyndur og ráðhollur, búhöld-
ur mikiil og starfsanvur, nokkuð
aðsjáll, en þó góður nauðstöddum,
drykkfeldur nokkur.“ Hann varð
síðar geðbilaður og sjónlaus.
Miðvikudaginn 1. september urn
haustið kom prófastur heim úr
ferðalagi og hafði Einar Oddsson
hreppstjóri á Leirum orðið honum
samferða allt frá Stórólfshvoli. Á
leiðinni slóst séra Daði Guðmunds-
son í fylgd með þeim. Séra Daði
hafði fram að þessu verið prestur
í Stóradal undir Eyafjöllum, en
hafði nú fengið brauðaskifti við
séra Magnús Sveinsson í Reynis-
þingum og var farinn að búa á
Reyni. Séra Daði var talinn maður
vel gefinn og lögskýr, söngmaður
góður, glaðlyndur, gamansamur og
skáldmæltur, en smámunasamur
og lítill búmaður. Með honum i
þessari för var Gottskalk sonur
hans, 19 ára að aldri.
Þeir höfðu komið víða við á leið-
inni og neytt nokkurs áfengis.
Skömmu síðar bar þar að Magnús
Filippusson á Lambafelli. Var hann
að koma utan af Eyrarbakka og
var mjög drukkinn. Slóst hann
þegar upp á Einar Oddsson með
skömmum og brigslyrðum, sagði
að hann hefði ekkert vit á því að
fara með hreppstjórn og væri öli-
um sínum meðbræðrum heimskari
og þar fram eftir götunum. Espaði
Magnús sig svo og hafði svo hátt
að glumdi við í allri kirkjunni.
„Þú ert þjófur, þú ert réttækur
þjófur og þið Jón ísleifsson báðir.
Þið hafið stolið sauð af mér.“
Einar sagði fátt, en greip í sið-
hempu Magnúss og fletti henm
fram yfir höfuð hans, til þess að
hann þagnaði. Þeim prestunum
leizt ekki á þessar aðíarir og gengu
þeir því inn í kór og tóku þar tai
saman. Einhverjar stympingar
urðu milli Magnúss og Einars, en
síðan fóru þeir út úr kirkjunni. Var
þá tekið að rökkva. Séra Daði
þuríti að hraða sér, því að hann
hafði loíað að skíra barn á Stein-
um, í forföllum sóknarprestsins.
Hann flýtti sér því burt er himr
voru farnir úr kirkjunni. Og sem
hann kom út sá hann í kirkjugarð-
inum tvo menn og voru þeir ann-
að hvort í „kaldaglímu eða áflog-
um“, eins og hann orðaði það.
Skeytti hann ekkert um þetta, en
flýtti sér út í traðirnar þar sem
hestur hans beið. Uppgötvaði hann
þá að hann hafði gleymt staf sín-
um og vetlingum inni í kirkju-
bekk og sendi Gottskalk son sinn
að sækja þá. Þegar Gottskalk gekk
stéttina út að kirkjunni, sá hann
hvar tveir menn voru að veltast í
áflogum milli leiðanna. Og þótt
dimmt væri þekkti hann að þar
voru þeir Magnús og Einar og hafði
Magnús komið Einari undir.
Um þessar mundir kom vinnu-
fólkið í Holti heim af engjum og
urðu því margir sjónar- og heyrn-
arvottar að því hvað þeim Magnúsi
og Einari fór á milli. En engum
kom til hugar að skilja þá. Eru
frásagnir af viðureigninni mjög
svipaðar, en einna gleggst er frá-
sögn Ragnhildar Jónsdóttir vinnu-
konu og skal hún birt hér með ör-
litlum innskotum úr frásögn ann-
ara:
— Þegar ég kom heim af engj-
um um kvöldið sá ég upp yfir
kirkjugarðinn og ókyrleika nokk-
urn þar. Gekk ég þá fram í hliðið
frá bæardyrum og sá Einar og
Magnús haldast þar handhryggjar-
tökum. Einar virtist mér standa
nær kyrr fyrir og verjast, en Magn-
ús sækja. Magnús hafði hatt á
höfði, en Einar kaskeiti og parruk.
Gekk ég svo inn í bæ.
Litlu síðar kallaði prófasturinn
séra Sigurður til mín og gekk ég
til hans og séra Daða út í kirkiu.
Þá voru þeir Einar og Magnús í
garðinum að þrasa eitthvað. Svo
fór ég út úr kirkju aftur og heyrði
Magnús segja við Einar:
„Þú tókst keyrið mitt og vetl-
ingana.“
Einar svaraði: „Ég tók keyrið úr
hendi þér og fleygði því hér norð-
ur fyrir garð, en vetlingurinn þinn
er hér einhvers staðar“.
Þá sagði Magnús: „Þú hefir rifið
af mér fötin nýu.“
Einar svaraði: „Ekki er það satt.
Ég gerði ekki annað en tók svo-
lítið í síðhempuna þína“.
Síðan færði Einar sig úr stað og
hallaðist upp að stólpanum í
klukknaportinu öðrum megin
kirkjudyra. Þar yfir hékk klukka
sú, er kölluð yar Eima. Magnús
þreif þá flösku og sendi af hendi
og ætlaði að hæfa Einar og mælti
um leið: „Ég er ekki hræddur við
þig, Einar á Leirum. Ég hefi tap-
að meiru fyrir þér í kvöld, bölv-
aður skelmirinn þinn.“
Flaskan kom í klukkuna og fór
í þúsund mola, en hátt lét í klukk-
unni. Var höggið svo mikið, að
Ragnhildur hélt fyrst að klukkan
mundi hafa brotnað. En svo leit
hún á Einar og virtist henni sem
hann væri í hálfgerðum svima og
spurði því: „Kom höggið á þig?“
En Einar kvað nei við. Þá sagði
Magnús við Ragnhildi: „Ég held
að hann hafi fengið högg.“ Síðan