Lesbók Morgunblaðsins - 25.04.1954, Page 24

300
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS

UnJ
Eg veit ekkert fegurra en vorið
^ sera vekur mér unað og þrótt.
y Það yngir mig aftur og aftur;
o mín æska er til geislanna sótt.
Og sólgleði um sál mína streymir,
og sorgirnar gleymast þá fljótt.
Því sumarsins ljósálfar ljóma,
mitt líf er til geislanna sótt.
5 KJARTAN ÓLAFSSON
5
ÞJÓBARARFITRINN
er tvískiftur. Landið — það er föð-
urarfur þjóðarinnar; málið er móður-
arfurinn. Við eigum að yrkja tún og
akra þar sem nú eru móar og mýr-
ar. Við eigum að brúa allar torfærur.
Við eigum að klæða hlíðarnar skógi.
En við eigum líka að hafa allan hug
á því að vernda íslenzka tungu, móður-
arf þjóðarinnar. Og þar er hættan
miklu meiri. Þó að landið fari í órækt,
getur komandi kynslóð ræktað það
aftur. Þó að útlendingar klófesti jarð-
eignir, má kaupa þær aftur. En ef
móðurmálið fer í órækt, ef það visn-
ar á vörum þjóðarinnar, þá á það engr-
ar viðreisnar von.
(G. Björnson landlæknir).
DRAUMUR JÓNS f BORGARHÖFN
Þegar gamli Jón Björnsson í Borgar-
höfn var uppvaxandi hjá föður sínum,
dreymdi hann einu sinni, að hann fann
fé föður síns fennt í brekku einni, og
var grár sauður efst, sem hann átti.
Þrjátíu árum seinna fann hann fé
sjálfs síns fennt í sama stað, og gráan
sauð, sem hann átti, efst í fönninni.
(Þjóðsagnakver M. B.)
URÐARMÝSNAR
Bjarni amtmaður Thorarensen bað
Niels skálda einu sinni um kvæði, er
lýsa skyldi trúarhálfvelgju, skálka-
miskunn og stjórnleysi 19. aldar. Þá
^Áluqóa & til
Jk
etmaeyfar
Lag: Grænkandi dalur góði, eftir Palm.
Eyjan mín undur fríða
úti við sjónarrönd,
hversu sem hrekst ég víða
heillar þín klettaströnd.
Hjá þér dvelzt löngum hugur minn,
hlær við mér Fellið og Dalurinn.
Eyjan mín undur fríða
úti við sjónarrönd.
JG.
Um páskana var eindæma afli í Vest-
mannaeyum og var hver sem vetling
gat valdið í fiskvinnu. Efri myndin
sýnir drekkhlaðinn bát á leið inn í
höfnina, en á neðri myndinni sjást
kornungar stúlkur við söltun.
orkti Niels rímu, er hann kallaði Urð-
armýsnar í Ódáðahrauni. Þar lætur
hann Kjafta-Snorra segja frá trúar-
brögðum og sveitarbrag hjá hraunbú-
um, og var sagt að Bjarna hefði líkað
ríman. Hún er prentuð í „Menn og
minjar V.“ bls. 96—129.
BEIN HEIÐARVÍGAMANNA
í bréfi til Steingríms biskups Jóns-
sonar segir Hjörtur prestur á Gils-
bakka svo: ,,Hér í sókninni dó Einar
gamli Þórólfsson, fyrrum á Kalmans-
tungu (23. júli 1843). Upp úr gröf hans
komu 10 manna bein, sem sjáanlega
höfðu fallið fyrir vopnum; beinin höfðu
furðanlega conserverazt; þar sáust högg
á leggjum, en þó mest á höfuðkúpun-
um; fleiri voru höggin smá, og fá inn
úr kúpunum; einasta ein var klofin.
Hvenær fellu þessir menn? Gamalt fólk
talar hér um Sturlungareit, eins og mig
minnir er í Reykholti. Varla getur það
verið frá Heiðarvígum, en nærri lætur
þó um töluna.“ Utan á bréfið, þvert yfir
kveðjuna, hefur Steingrímur biskup
skrifað: „Afgjört mannabein síðan
Heiðarvígin."