Lesbók Morgunblaðsins - 20.01.1957, Síða 6

Lesbók Morgunblaðsins - 20.01.1957, Síða 6
34 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS Þegar pósfurinn fórst EG HEF nýverið lesið frásögn Lesbókar Morgunblaðsins af því eftirminnilega sjóslysi, þegar Sig- urður Magnússon Norðurlands- póstur þáverandi, fórst á leið frá Akranesi til Reykjavíkur þann 10. nóvember 1862, ásamt mörgum öðrum. Af því að ég á uppvaxtar- árum mínum heyrði mikið um þennan atburð talað, og mér er hann þess vegna — og af fleiri ástæðum — minnisstæður, þá tel ég mig verða að leiðrétta það, sem er hrein og bein missögn, að því er ég bezt veit, þar eð ég hef vitn- eskju mína um atburð þennan frá þeim, sem voru nágrannar Sigurð- ar sáluga Norðurlandspósts, og jafnvel venzlaðir ekkju hans, og tel ég þá hina sömu, þó nú séu þeir til grafar gengnir, fullkomlega áreiðanlegar heimildir. Meðal þeirra, sem ég heyrði um atburð þennan tala, voru foreldrar mínir, sem einmitt ólust upp í nágrenni við þáverandi heimili Sigurðar Magnússonar pósts, og voru bæði orðin nær því fulltíða manneskjur er atburðir þessir gerðust. í frásögn Lesbókar Morgun- blaðsins frá 25. nóv. sl. af atburði þessum er komizt að orði á þessa leið: „Sigurður var ungur bóndi og nýkvæntur en hafði nokkra ómegð, því að hann hafði gengið að eiga ekkju sem átti nokkur böm frá fyrra hjónabandi. Fyrri maður hennar hét Tómas Runólfsson og hafði hann druknað fáum árum áð- ur.“ Ójá, svo mörg eru þau orð. Þetta um ómegð Sigurðar er rakalaus tilbúningur, svo ekki sé fastar að orði kveðið. Skal ég nú skýra þetta nokkru nánar. Ekkja sú, sem hér átti hlut að máli hét Guðrún Jónas- dóttir og var Tómas Runólfsson fyrri maður hennar, móðurbróðir minn. Þau Tómas og Guðrún eign- uðust eina dóttur, Önnu Kristínu að nafni, fædd 1858 og var hún á fyrsta ári er faðir hennar drukkn- aði vorið 1851, vorið sem foreldrar mínir vom fermd. Tómas móður- bróðir minn var háseti á einu af skipum Þorsteins Daníelssonar umboðsmaims á Skipalóni, og fórst skip það þegar greint vor. Tel ég því heldur ofmælt, að segja að Sigurður hafi haft „ómegð nokkra" eins og það er orðað, þar sem ó- megðin var ekki nema ein stjúp- dóttir. Sigurður Magnússon póstur og Guðrún Jónasdóttir eignuðust ekkert barn, enda samvist stutt. Um Önnu Kristínu Tómasdóttur frænku mína en stjúpdóttur Sig- urðar, er það að segja, að hún varð háöldruð kona, og átti lengi heima á Eyrarlandi við Akureyri (Stóra Eyrarlandi, sem það stundum var kallað) og þar dó hún södd lífdaga á vegum barna sinna, lítið eitt á 97. aldursári, skömmu eftir ára- mótin 1954—55. Hún reyndi mik- inn ástvinamissi um ævina, engu síður en móðir hennar, en bar það allt með trúartrausti og jafnaðar- geði. Hún missti tvo eiginmenn sína í sjóinn, og að auki uppkom- inn son, sem öllum er til þekktu, virtist að mundi verða hið bezta mannsefni. En ævikvöld hennar var samt bjart og fagurt, því böm hennar og seinasta manns hennar, Jóns Helgasonar, gerðu allt sem í þeirra valdi stóð, til þess að búa foreldrum sínum hið bezta elliskjól sem þeim var mögulegt. Bæði vissi ég það af eigin kunnugleik og hið sama sögðu mér aðrir þeir er til þekktu. Er slíkt að verða fágætt nú á síðustu tímum með þjóð vorri, jafnt og aðrar fornar dyggðir. EINKENNILEGUR ATBURÐUR í sambandi við hið sviplega frá- fall Sigurðar Magnússonar Norð- urlandspósts og þeirra, sem með honum fórust, vil ég geta hér ein- kennilegs atviks, sem eg heyrði föður minn segja frá snertandi at- burð þennan: Á þeim tíma, er þessi sorgaratburður gerðist, átti faðir minn, Jón Guðmundsson (síðar bóndi á Litlu-Brekku í Hörgárdal) heima í Stóra-Dunhaga í sömu sveit. Þar bjó þá faðir hans, Guðmundur hreppstjóri Halldórsson. En á næsta bæ, Litla Dunhaga, hjó Runólfur bóndi Sveinsson, faðir Tómasar, fyrra manns Guðrúnar Jónasdóttur, sem áður er nefnd. Þeir nafnar, Sig- urður Magnússon Norðurlands- póstur og Sigurður móður- bróðir minn, bróðir Tóm- asar, voru góðir vinir. Þegar menn fór að lengja eftir komu Sig- urðar Magnússonar úr þessari hans fyrstu póstferð — sem einnig varð hans síðasta — fór vinum hans og vandamönnum að verða órótt, og ýmsum getum leitt að því, hvað valda mundi að koma hans til baka drógst lengur en líkur stóðu til, þó samgöngur um landið væru þá ógreiðari og örðugri en nú eru þær. Og hvað Guðrúnu, konu Sig- urðar Magnússonar snerti, er skilj- anlegt, að þar hafi „vonin og kvíð- inn vegist á“. Nú er það eitt sinn, er halla tók jólaföstu árið 1862, að Sigurður móðurbróðir minn gekk út á hlað að kvöldlagi og dagsett orðið. Bjart var í lofti, kyrrt veð- ur og glaða tunglsljós, svo að vítt sá yfir. Þegar Sigurður frændi er kominn út á hlaðið í Litla-Dun- haga, heyrist honum sem hann heyri hófadyn, niðri á bökkunum fyrir neðan Dunhagabæina. Fer

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.