Lesbók Morgunblaðsins - 04.10.1964, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 04.10.1964, Blaðsíða 3
STEINHÖGGVARINN ast á við dýrð himinsins", heldur hann enn áfram, „sú dýrð svíkur engan, ,þeir sem binda sig geislum sólarinnar geta gengið inn í himininn". Þá sneri hann sér að berginu aftur og tók að höggva grjótið. E, Eftir Jóhönnu Brynjólfsdóttur E. Jftir steinlagðri götunni gengur ungur maður léttur í spori, hann er vel klæddur og heldur á hattinum í hendinni. Það er sumar, sólskin og heið- ríkja, og i hugarheimi hans er líka sól- skin og gleði, sigurgleði. Hann hafði verið að ljú.'na skáldsögu, sem hann vænti mikils af, og hafði stungið seinustu skrifuðu örkunum í urnsJag, sem hann hafði í brjóstvasa sínum, og ætlaði að ganga út úr bænum í blíðviðrinu og lesa þser. Oft hafði hann sem drengur farið þessa leið, nú var byggt víðast hvar og fáir blettir óhreyfðir af gömlu mýrinni. Hann hvarf aftur í tímann og sér fyrir sér fífubreiðurnar í mýrinni á stórum svæðum eins og hvítar mjúkar flaueisábreiður og minnist hrafna- klukknanna ljosbláu og hvítu, sem spruttu á bökkum mýrarpollanna, bogi iuinr.inganna leikur á strengi löngu lið- inna bernskudaga og lengi gengur hann áfram sæll, fanginn þessum Jjúfu tón- um, þar til allri byggð hefur löngu sleppt, þá tyllir hann sér á stein og tek- ur upp umslagið og rennir augunum yfir þéttskrifuð blöðin, harm brosir, já fegurðina hafði hann alltaf elskað og trúað á, vissulega var hún sterkasti þátt uiinn í skáldskap hans. Loks stendur hann upp og heldur áfram, sér grasi gróna brekku í fjarska, þangað ætlar hann að ganga, og heldur áfram upp hrjostruga hlíð, sem er þó víða vaxin hinum fegursta gróðri. Þá heýrir hann löng jöfn högg kveða við í kyrrðinni og áttar sig ekki á hvað- an þau koma og heldur áfram. H, Leiðióa kvakar ámátlega yfir hon- umum, og hann veit að hreiðrið muni vera á næstu grösum og beygir upp fyrir stóra kletta; ennþá heyrir hann höggin ailveg við hlið sér, snarar sér upp á háan klett, en sér þá mann í eins og mannhæðarhæð fyrir neð'an sig, sem er að höglgva grjót; honum fannsit maðurinn vera sprottinn Æram úr klettunium umhverfis hann; svö sterk var öíl bygging hans sem högigmyndar með hamarinn er skall á berginu í sterkri greipinni otg flysjaði úr því grjót ið. Föt hans, sem voru lúð og upplituð í sójinni, voru samlit berginu, Allt í einu leit hann upp, svipurinn var hreinn og sterkur. „Góðan daginn, gott er blessað veðrið", röddin er hljóm- mikil Og sterk, og hann heldur áfram að höggva grjótið. Ungi maðurinn tekur dræint undir, honum kom gamli steinhöiggvarinn svo á óvart, friðurinn í sivip hans gagntók hann, látleysið í íillu fari hans, hvað honum var eðlilegt að höggva grjótið, eins og sólinni sem sendi geisia sína á gljáandi klappirnar. Þá snýr steinhöggvarinn sér aftur að honum og heldur áfram: „Mikii er dýrð himinsins". Þetta kom svo óvænt að ungi maður- inn starði undrandi á hann. Þekkti þessi hrjúfi erfiðismaður eitthvað til dýrðar himinsins? Stemhöggvarinn Var brosandi, brosið var mi'it eins og barnsbros. „Ekkert jafn ! n ungi maðurinn settist á syllu í ber.ginu. Niður við fætur hans hafði regnvatnið ekki þomað í stórri skál í berginu, og hann horfði á skýin svífa á skyggðum fletánum, þar sem sólargeisl- amir glitruðu eins og gimsteinar, þann- ig birtist fegurð himinisins í hrjúfum klettunum, og hann starði á þennan llómandi spegil, þangað til hann fékk glýju fyrir augun, þá leit hann loks á gamla steinhöggvarann, þar sem hann stóð og hjó bergið og horfði upp í heiðríkan himininn. Þannig var það, hugsaði hann, gamli maðurinn gleymdi a'drei himninum í hrjúfu starfi sinu. Þá snýr steinhöggvarinn sér enn að honum, svipurinn er bjartur og augun ijóma. „Jarðlífið er aðeins draumur", segir hann „en dýrð himinsins ex hinn eini veruleiki". „En dýrð himinsdns er aðeins draum ur", svarar ungi maðurinn lagt. „Dýrð himinsins er hinn eini veruleiiki, því að hann er einasta þráin, ag því hinn eini veruieiki", svaraði steinhögg- varinn. Ungi maðurinn sá að steinhöggvarinn hafði lokið máli sinu, hann sá sí»ip hans hverfa inn í dýrð himinsins — og ham- arinn klauf bergið. Ungi maðurinn fann að eitthvað óum- ræðilegt hafði gerzt innra með honum, eitthvað stórt og máttugt, eitthvað sem aldrei myndi hverfa, eitthvað s«m hann hafði aldrei fundið fyrr en myndi breyta öllu. Hann var gaigntekinn undarlegum friði, þegar hann hélt niður hlíðina heim á leið. Hann sem tilbeðið hafði svo fegurð- ina sá hana nú birtast í svo hrjúfri mynd, því aldrei skín hún skærar en þegar hún birtist í hinni óbrötnustu mynd, laus við alit ytra þrjál og fordild og skartar í skrúði einf aldleikans. Alls staðar iðaði lífið fyrir fótum Framhaild á bls. 13. /n Thorsmörk Eftir Laurence Lerner I wake; it is not light. Pull up my sleeping bag, and remake night. Nothing is stirrhifc in this clear And unseJíconscious hour. Ducks, ravens, horses, men Await the sun, Await the stir of iood, as I will wait. I sleep and it is light. Two ravens ride above and state Their coarse and airy grievance. Proletarian ducks Skid to a noisy sti>ndstill on the lake, Whose cold grip waits to crush My fingers when I wash. 1 let sieep lap against me, and submit. Rewalking mile on obstinate mile On last night's mountains till I feel The soíx scree cisobey my feet, and sink Through sand, th'-ough water, to the brink Of that warm lake of dream and down Whose wters sing roe as I drown The lies sleep ioves to tell. Laurence Lerner Meðfylgjandi ljóð er eftir ungt ljóð- skáld frá Suður-Afríku, sem var hér á íerc seinni part sumars og ferðaðist víða um landið. Hér verður ekki gerð tilraun til að þýða það á bundið ís- lenzkt mál, en í lausu máli miundi merk- inig þess vera eitthvað á þessa leið: Ég vaki, það er ekki bjart. Loka svefnpokanum, og endurskapa nóttina. Ekkert bærist á pessari tæru og ófeirnnu stuTid. Endur, lirafnar, hesiar, menn bíða sólar, , bíða matarbræringa, eins og ég skal bíða. l5g sef; cg það er bjart. Tveir hrafnar fijúga yfir og tjá sín hrjúfu háloftsmein. Öreigaendur renna sér hávært tí.1 hvíldar á vatninu, sem köld greip þess bíður eftir að kreista fingur rnína þegar ég þvæ mér. Ég læt svefnmn sveipast um mig, og læt undan. Ég geng mílu eftir þráláta mílu um fjöll liðinnar nætur þar til ég finn mjúkan svörðinn öhlýðnast fótum mínum, og sekk gegnum sand, gegnum vatn, niður að brún hins varma stöðuvatns af draumi og dúni sem ví>tn þess syngja mér á meðan ég drekki lygunum sem svefninn helzt vill tjá. 90. tbl. 1904 LESBOK MORGUNBLAÐSINS 3

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.