Lesbók Morgunblaðsins - 02.05.1965, Blaðsíða 13

Lesbók Morgunblaðsins - 02.05.1965, Blaðsíða 13
Sögur af ÁSA-ÞÓR. Úr Eddu Snorra Sturiusonar — Teikninqar eftir Harald Gubhergsson HllMGMtl S£<IH,AT)HSA-Þ0A ttt ÞAT L'iTlLU TKArtXAT DKIPA HANN YAPMLAUSAN. HlTT EK A1E/«I HVCftWH, EFHANN POK\n AT Q«JAJ* V/fl HANN AT lAMOArt/BKl'A crjottúwagojwuai, "o* wsfin þatvbmt aiikit FbLiicvvemt/' sagbi haun, "ea ek LET EPTir HEmn SKj'ólC MIHM OK HEIIf. EN EF BK HEFfiA HÍR V'aPN/*'in, Þ'A . .o BIÍ4VT L.EID S>NA oO Q Q OK HteVPTl 'AKAFLICA, ÞAR Tll EA HÁNM tt£»\'l JoTl/NmiMA, JKYLDIfA VlT Nv KEVHA HOtM<ibH<.UrJAleN at boftUM tcesri l&6$ Ek Þ'r* vio n'n>- INGíSKAP.EF >V vtu. bhepa) <*tlK vápn- J.AVSAN.'' Oli VAH.0 FEHt HAH5 ALlFAMC MEO j'ðmw*, OK PAT, AT STEFAIVlAC VAH Pom Vill fYlllR EM&AN fiVN SUA AT KOHA TIC EINtíGIS, £f? HONvn VAR HÓL/4R SKOR- ABIi, Þv'i AT ÉNtJI HflFPI HOWiM PAT fWR VEITT. .. KOfAITA MtO ÞEIFl ÞOr. Þ'oTTUSK JÖTHAB HaFAt*IKfT''fo'jRC*lUvÁ«SICfiFeN&t.ÞEIf\ VAR ILLS VAN AF Þ'oa,EFNKVN&NmLETt, FtKIR Þvl A1 HAHN VAS ÞEIHA STEHKASTR. þegar hann gat ekki þolað þennan litla spi Gíligosa. Og nú þegar Enginn var farinn, lík- le«a fyrir fullt og allt, þá fór Allir að sakna hans svo ákaft að hann óskaði sér einskis framar en Enginn kæmi að matarborðinu. Minningarnar sem hann átti um Engan voru nú eingöngiu bundn- ar einhverju gleðilegu, en deltkri hlið- arnar gleytmdust. Hann minntist þess að Þeir höÆðu leikið sér saman í bernsku og verið óaðskiljanlegir alla ævi. Þótt óvinátta hefði verið milli ætta þeirra, stálust þeir til að umgangast hvor annan, og Allir mundi ekki eftir ævi sinni öðrufvísi en hún hefði verið bund- in Engum á einhvern hátt, eða Enginn komið þar við sögu. Allir fór því upp í útsýnisturninn að tiý'ju til að gá að ferðum þeirra Einskis og fuglsins, og hann sá að þeir höfðu lent heilir á húfi í skóginum. S\ógarbúar söfnuðust í kringum þá, og þeir voru líklega að segja ferðasög- una því skógarbúar virtust mjög for- vitnir. Honum sýndist virðulegi fuglinn sem hafði orð fyrir skógarbúum fyrr um daginn ávíta þá Engan og fuglinn harðlega fyrir ógætilega framkomu. Og hann gat ekki betur séð en skógarbúar ætluðu sér að vísa Engum burt úr skóg- inum. Að minnsta kosti hröJíklaðist Eng inn undan þeim með hræðsluglampa í au-unum. Ollum fannst Enginn hafa fengið mak lég málagjöld að vera rekinn burt úr skóginum. En hvar átti Enginn þá að vera? Bkki gat hann lifað á víðáttunum matarlaus og kaldur. Hann só fyrir sér vesalings Engan á ferð um sandauðnir maeð þurran mmm af þorsta og blóð- hlaupin augu, og hann sá hann fyrir sér klifrandi í svörtum klettabeltum hras- andi um steina, marinn á fótunum með flaksandi villimannshár. Allt þetta snart hið stóra hjarta Allra, og hann ákvað að taka Engan í sátt, og bjóða honum að setjast að snæðingi með sér. Og í þetta skipti ætlaði hann sér ekki að setja Engan í búr. Nei, Eng- inn skyldi fá að ganga um húsið eins og frjáls maður, horfa á málverkin, og meira að segja fá að kíkja, en með því skilyrði að hann hagaði sér vel við yf- irboðara sinn. En hvernig átti Allir að flá Engan til að snúa við? Sennilega var Enginn lagð- ur á stað í langt ferðalag, og það þýddi ekki fyrir Alla að fara að leita hans og reyna að hæna hann að sér með fag- urgala, því Enginn myndi auðvitað strax gruna hann um graesku. Nógu slæma reynslu var hann þegar búinn að fá. Og Allir gat ekki fundið neitt ráð hversu mikið sem hann hugsaði. Um kvöldið þegar hann var að borða sein- ustu máltíðina áður en hann gekk til hvílu, var hann ósegjanlega dapur. Hon um þótti augljóst mál að Enginn færi sér að voða, og hann kenndi sjálfum sér um allt saman. Eflaust var hann heimsk ur eins og Enginn hafði stundum sagt við hann þegar fáleikar voru með þeim. Hann var þurs af þursaætt að senda vin sinn frá sér út í óvissuna, eina vin- inn sem hann hafði átt um dagana ef frá var talinn maturinn, málverkin og kíkirinn. Aldrei hafði Allir skilið það eins vel og nú, að það er ekki fyrir öllu að vera svo hávaxinn að maður geti rekið fing- urna upp í himininn. Aðalatriðið er að vera ekki einn í lífinu. Allir ætlaði varla að trúa sínum eig- in augum. Þarna stóð Enginn á gólfinu, og horfði biðjandi á hann. Komdu bara og fáðu þér að borða, sag^ði Aliir. Ég hef nú ekki af því góða reynslu að þiggja matarboð hjá þér, sagði Enginn. í þetta skipti mun ég láta þig í friði. Þú skalt flá að borða eins mikið og þig lystir, og þér er frjálst að fara ferða þinna um húsið, sagði Allir. Hefurðu breytt um stefnu, sagði Eng- inn. Breytt og ekki breytt, sagði Allir. Þú verður að svara afdráttarlaust, annars hætti ég mér ekki nær, sagði Enginn. Jæja þá, sagði Allir. Ég hef auðvitað breytt um stefnu. Hér eftir erum við vinir. Gott og vel, sagði Enginn. Við getum hvort sem er ekki verið án hvor ann- ars. Það er löngu vitað mál. Þú hefur lög að mæla, sagði Allir. En hvernig stóð á því að þú hættir þér hingað aftur eftir allt það sem á er gengið? Það er nú saga að segja frá þvi, sagði Enginn. Láttu mig heyra á meðan þú snæðir, sagði Allir. Skógarbúar ráku mig burt, sagði Eng- inn. Þeim fannst að ég hefði gabbað þá, og þeir bera ótrúlega mikla virð- ingu fyrir þér. En á flóttanum kom ég að djúpri tjörn með undarlegum litum á botninum. Þar réð ríkjum göldróttur fislcur Hann ávarpaði mig, og vildi fá að vita hvernig á ferðum mínum stóð. Ég sagði honum söguna í sem fæstum orðum, og hann virtist mjög hnugginn þegar hann frétti um allt þetta. En að skilnaði gaf fiskurinn mér kúlu sem búin var til úr auganu á öðrum fiski. í þessari kúlu gat ég séð margt,_ og með- al annars þig hér í húsinu. Ég sá að þú varst mjög dapur, og þvi var eins og hvíslað að mér að ég ætti að snúa við. Og nú er ég hingað kominn. Þú hefur hitt fiskinn Vitur, sagði All- ir. Hann birtist aðeins þeim sem eru í hættu staddir. Þetta var góður og skilningsríkur fisk ur, sagði Enginn. Fiskurinn Vitur veit um allt sem ger- ist í landinu, sagði Allir. Síðan fóru þeir að borða, og það er vafamál að þeir hafi nokkru sinni borð- að svo mikið. ÖUum varð starsýnt á málverkin eftir að hann var orðinn saddur, en Enginn sem átti erfitt með að vera kyrr á sama stað, fór í könnun- arferð um húsið, og stalst meira að segja til að horfa í kikinn uppi í út- sýnisturninum. En það mátti hann, því Allir var búinn að segja að hann ætti að vera eins og heima hjá sér. En hvar Enginn á heima. Það vita fáir. Og Enginn og Allir lifðu saman í bróð erni, og af fullkominni tillitssemi við hvor annan. Þeim hafði lærst að þeir voru óaðskiljanlegir, að þeir máttu ekki af hvor öðrum sjá, þótt stundum væri grunnt á því góða milli þeirra. l&kaorð Nú hefur sögumaður lokið við að segja frá einum degi í lifi þeirra Allra og Einskis. Hann vonar að einhverjir séu nær því en áður að vita hverjir þeir eru. Sumir munu aðeins læra að þekkja á þeim deili, og er það líka á- gætt. Sögumaður hafði að vonum af miklu að taka þegar hann réðst í að kynna þá Alla og Engan. f ríki þeirra er alltaf eitthvað um að vera, og þar gerist að minnsta kosti einn stórviðburður á hverjum degí. Hitt er svo annað mál að skoðanir manna eru skiptar um hvað skuli kalla mikil tíðindi. Sögumaður vonar að engum hafi leiðst sagan, því þiá er honimi einum um að kenna. En vera má að hinir æfðu þulir geti betrumbætt hana eittihvað, en ekki yrði það til að gleðja sögumann. Eitt biður sögumaður lesendur sína að hafa í huga við lestur sögunnar. Sagan fjallar aðeins um Alla og Eng- an, en hvorki Einn né Neinn. Og auð- vitað er sagan byggð á sannsögulegum atburðum. Þakkar svo sögumaður lesendum sín- um góða samfylgd og biður þeim bless- unar. 16. tbl. 1965 .LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 13

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.