Lesbók Morgunblaðsins - 02.05.1965, Blaðsíða 14

Lesbók Morgunblaðsins - 02.05.1965, Blaðsíða 14
/" SVIPMYND Framhald af bls. 2. En kvöldið eftir er hann til með að svara óskum um sams konar gaman með þjósti: „Ég er enginn sýningarapi." Vinirnir sem þekkja hann bezt taka slíkum dyntum með góðlátlegri axla- ypptingu, því þeir vita að næsta morg- un muni hann birtast með fangið fullt af gjöfum og beiðast afsökunar. Hann er í dagfari eins og ólþroskað barn sem lætur stjórnast af kenjum sínum. Hon- um hefur gengið báglega að semja sig a£ siðvenjum vestrænna þjóða, bjóða góðan dag, þakka fyrir sig og biðja Jiurteislega um það sem hann langar í. N. lureyev er ákaflega tortrygginn og kemur það jafnvel fram í sam- tkiptum hans við nánustu vini og sam- starfsmenn. Kannski stafar það af ör- yggisleysi hans og rótleysi í hinum nýja heimi. Honum hefur stundum dottið í hug, að Fonteyn noti sig aðeins til að halda velli sjálf, enda minnir hann hana cft á, að hún eigi aðeins fá ár eftir á iistabrautinni. Margir aðdáendur þess- ara listamanna hafa látið sér detta í hug, að hið heillandi samband þeirra á svið- inu eigi sér hliðstæðu í daglega lífinu, en það virðist vera úr lausu lofti gripið. Margot er gift dr. Roberto Arias, fyrr- verandi sendiherra Panama í Lundún- um, sem var skotinn af pólitískum and- stæðingi sínum í júní í fyrra, með þeim aileiðingum að hann lamaðist upp að oxlum. Margot eyðir þremur klukku- stundum daglega í járnbrautarlestum til að heimsækja mann sinn á sjúkrahúsið í Buckinghamshire, þar sem hann er undir læknishendi. N Nnreyev í hlutverkum prinsins í „Þyrni rósu" (að ofan) og Etoiklesar í „Antí- gónu". lureyev hefur gífurlegar tekjur, en hefur ekki safnað öðrum eignum en glæsilegri villu í Frakklandi, skammt frá Monte Carlo, sem kostaði hann 110.000 dollara, ljósum Mercedes Benz-bíl 320SL sem kostaði 10.500 dollara, og geysimiklu hljómplötusafni (4000 eintök) sem hann ferðast með hvert sem hann fer. Meðal eftirlætistónskálda hans eru Chopin, Bach, Skriabin, en uppáhaldssöngkonurn ar eru Maria Callas og Peggy Lee. Hann býr í fjögurra herbergja íbúð, sem hann lelgir fyrir 30.000 krónur á mánuði með húsgögnum. Þar reikar hann um á dag- inn, leikur hljómplötur, dreypir á „skota", talar í símann eða les Balzac eða Schiller. Hann notar símann eins og postkort og hringir í kunningja sína hvar sem þeir eru staddir í heiminum. Konum geðjast vel að Lundúnum, ekki sízt vegna þess að þar hlær enginn að hárgreiðslu hans, sem minnir á bítlana. Eftir sýningar reikar hann oft um göt- urnar tímunum saman eins og athvarfs- laus flóttamaður. Hann fer oft í kvik- myndahús og hefur sérstakt dálæti á teiknimyndum. " á daga sem sýningar eru fer hann f nokkurs konar dá, smakkar varla mat, talar ekki við nokkurn mann, sefur tvo tíma seinni partinn: „Ég er að deyja all- an daginn", segir hann. Tveim tímum fyrir sýningu kemur hann til leikhúss- ins. Þar dúðar hann sig í peysur, klúta og buxur, fer út á autt leiksviðið, eyðir löngum tíma í að liðka hvern vöðva, fer síðan yfir hvert atriði ballettsins sem á að sýna, þangað til hann er orðinn úrvinda. Þá fer hann til búningsherberg- isins og ver fullri klukkustund til að klæða sig og mála. Rétt fyrir sýningu er hann kominn á sinn stað, gerir nokkr- ar æfingar og heldur svo út í sviðsljós- ir þegar tjaldið fer frá. Um leið og dans inn hefst, er eins og áhorfendaskarinn sé töfrum lostinn; Nureyev á hug og hiarta hvers manns í salnum. SMASAGAN Framhald af bls. 10. „Jú, en ég get ekki opnað hurðina", vseldi hann. Ég fór með honum fram og opnaði hurðina í annarri tilraun. Þegar sá litli hafði lokið erindi sínu, slagaði hann upp í rúm aftur. Ég breiddi yfir hann sængina og bauð honurn góða nótt. Ég ákvað eftir miklar vangaveltur að gera enn eina tilraun til að leggja mig í sófann. Ég fann alveg afbragðs ullarteppi og breiddi það yfir mig.... „Er hann ekki steinsofandi og hefur sénnilega sofið í allt kvöld. Það er til lítils að biðja hann um að passa fyrir sig". Þau voru fcomin heím, það var ekkl um að villast. Ég hafði víst blundiað ofurlítið í þessum langþráða sófa. „Hafa þau ekki verið góð"? spurði hún. „Jú, jú, þau hafa sofið eins og sak- lausir englar í allt kvöld, nema hvað þau vöknuðu tvisvar eða þrisvar sinn- um", svaraði ég kæruleysislega. „Jæja, það var ágætt", svaraði hún. „En þú verður að flýta þér, svo þú missir ekki af vagninum". Ég var að hneppa fralckanuim að mér, þegar að eyrum mér barst skerandi neyðaróp: „Sotokarnir! Nælonsokkarnir mínir! Hver hefur gert þetta?" Ég gekk með hálfum hug að bað- herberginu. Þar stóð systir mín með aílþurrkunartuskurnar, þ.e.a.s. það sem ég hafði haldið að væru afþurrkunar- tuskur. Þetta voru þá nælonsokkar eft- ir allt saman. „Ég hélt að þetta væru einhverjar af- þurrkunardruslur", mælti ég skjálf- raddaður. „DRUSLUR! Afþurrkunardruslur?" veinaði hún og leit á mig líkt og ég væri dæmdur sakamaður. E i n þegar neyðin er stærst, er hjálpin næ-st, því rétt í þvi, er hún ætl- aði að hella úr skálum reiði sinnar yf- ir mig, tók síminn að hringja. Hún hik- að aðeins við, en hvarf svo fram. En ég var ekki seinn á mér að nota þetta fi'á vik hennar og flýtti mér út eins' fljótt og fæturnir gátu borið mig, án þess þó að valda 'hávaða. Ég mætti mági mín- um í stiganum. „Ertu farinn strax?" spurði hann undr andi. „Já, ég er að missa af vagninum", svaraði ég fljótmaeltur og bauð góða nótt. Rétt í því að ég var að loka útidyr- unum, sá ég hvar vagninn kom niður brekkuna. 1 þetta sinn var fámennt í honum, enda mjög áliðið kvölds. Ég fékk mér sæti næst bílstjóranum og lét hugann reika um atburði kvöldsins.' í sama bili og vagninn var að fara af stað á ný, kom ung stúlka hlaupandi eins hratt og háu hælarnir leyfðu. Vagn stjórinn virtist hafa komið auga á hið fríða sprund, því hann stanzaði og opn- aði hurðina. Ég virti þessa stúlku fyrir mér með velþóknun, enda uppfyllti hún öll þau skilyrði, sem fulltrúi hins veika kyns þarf að hafa til að vekja á sér athygli. Þrýstinn barmur hennar hófst upp og niður af mæði, og hún andaði ótt og títt á meðan hún rótaði í töskunni í leit að fargjaldinu. Ljóst hár hennar féll um fagurskapaðar axlir og gaf henni dálítið ögrandi blæ. Þessi fallegu meyjarbrjóst minntu mig á eitt- hvað, en ég gat bara ómögulega munað, hivað það var. En svo laust því eins og eldingu niður í huga minn. ÉG HAFÐI ALVEG STEINGLEYMT APP- ELSÍNUNUM MALA-DAVÍÐ Framhald af bls. 7. hátignar kóngsins. Sýslumaður var því ekki laus mála, stóð áfram í ströngu við að reyta saman dali í sekt „Davíðs nofckurs Jónssonar." Mála-Davíð unir illa orðnum hlut. Þótt hann hafi skotið undan ein- hverju bókakyns, er bókakistan svo rúin, að skarðið verður aldrei fyllt. Áratuga söfnunarstarf unnið fyrir glýg. Hann hafði gengið feti framar en fært var, ósigurinn alger, í töp- uðu máli engra leiðréttinga von. Þa5 er viðbúið að hann yrki þá þessa alkunnu vísu: Lifði frítt en lítið sló, leigði part úr skoti, reykti tóbak, drakk og dó Daivíð í Bakkakoti. í stökunni er kaldhæðinn uppgjaf- artómn. Þó voru ekki allar burstir úr nefi Davíðs dregnar. Ræða hans er sem áður kryddiuð tilvísun í forn- ar heimildir og guilaldarrit. Hann kann margt utanað, þylur heila kafla úr bókum, sem hann á ekki lengur. XI. í bókasafni Davíðs Jónssonar hef- ur verið ýmislegt, sem fór hlióð- lega á annarra hendur. Hainn er fast- ur áskrifandi Sagnablaða Hins ís- lenzka bóktnenntafélags. Þau komu hvergi fram að honum látnum. í fyrr nefndri ritgerð dr. Jóns Þorkelssonar er þess getið, að Davíð hafi átt Hálf- dánar sögu gamla. Sú bók er ekki í uppskriftum úr safni hans. Um töiu og titla, sem þannig fara milli vega, verður ekkert vitað. Ætla mætti að það hafi eigi verið neitt úrkast, frem ur gagnstætt. f Landsbókasafni er handrit eitt — lögbók íslendinga sú forna Jóns- bók — fallegt og vel uranið, upphafs- stafir litskreyttir. Þetta er einin- handarrit síra Narfa prests í Möðru- dal Guðmundssonar, þess fjölfróða og listhaga manns, sem bjó til bláan lit úr steinum og allskonar liti- úr grösum. Síra Narfi var frá Melrakkanesi í Álftafirði, sonur Guðmundar bánda þar Bessasonar og konu hans Krist- ínar Brynjólfsdóttur frá Höskulds- stöðum í Breiðdal. Nánustu ættmenn hans um suðausturland. Jónsbókarhanidrit þetta er skrifa'ð 1679 og hefur komizt klakklaust fram hjá eyðandi tönn tímans, titilblað þó farið veg allrar veraldar. Áttatíu ár- um eftir að síra Narfi lauk afskrift- inni er nýtt titilblað sett á hand- ritið til varnar frekari skemmdum. Það gerði Sigurður ættfræðingur Magnússon. Ferill handritsins er þannig rak- inn, að Mála-Davíð gefi það síra Pétri Jónssyni presti í Berufirði. Sjálf sagt gerzt á síðustu æiviárum gefa"d- ans, hinn mikli málaflækjumrður varla s:kilið við sig svo kjörið lög- bókarrit, fyrr en hann gerðist gaml- aður. En hvaðan kom það í hendur Davíðs? Sennilegt þykir mér, að handritið hafi verið í Hornafirði, nánar til- tekið á Mýrunum. Það er þar, þegar titilblaðsmeinið er bætt. Einn bró'ðir síra Narfa var búsett- ur í Einholtssðkn, Steingrímur bóndi í Skinney, dugnaðarbóndi og efnum búinn, framámaður í sinni sveit, þótt fátt sé um hann vitað. Endalok hans þau, að hann drukknaði í fiskiróðri eða hákarlasetu um sdðasta áratug 17. aldar. Samtímis var annar nákominn ætt- ingi síra Narfa í bændatölu á Mýr- um, móðurbróðir hans Gunnsteinn Brynjólfsson frá Höskuldsstöðum. Gunnsteinn býr fyrst á Skri'ðu í Breiðdal, kvæntur maður. Þá gerð- ist það, er kona hans 61 barn, að hún lýsti föður prestinn í Eydölum. Smíða laun klerks urðu þau, að hann missti kjól og kall. En Gunnsteinn mun hrökkva úr Breiðdalnum eftir hjóna- bandsófarirnar; hverfur suður í Horna fjör'ð og bjó í Holtum. Engin fjarstæða virðist að geta þess til, að umreett eiginhandarrit Möðrudalsprests slæðist frá honum til þessara ruáunga hans á Mýrunum. Líkur meiri að Steingrímur hljóti hnossið og þá væntanlega fyrir góð orð og betaling, og komið í þarfir, því að Narfi var jafnan í fjórþröng. Lögbókin síðan í eigu afkomenda Skinneyjarbóndans, hvaða krákustíga sem ferill hennar kann að mynda, unz hiún kemst í bókasafn Mála- Davíðs. — Sá, sem setti titilblað á handritið 14 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS- 16. tbl. 19-66

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.