Lesbók Morgunblaðsins - 27.03.1966, Blaðsíða 13

Lesbók Morgunblaðsins - 27.03.1966, Blaðsíða 13
^HMílNftlfK' c* ®w mmjmmB- mwmk-mumw- AHNAH amP'AHOHH &E2TAN,MEC,\NQJAnt>AR. OKER UANNSPENMR ÞEIM UM SIK, Þft VEt HOHUH'ASAitGlN HflLFU. fNN ÞRIDJ HLUTA tiMN. PANN ER MlKlLL CRIPR ER 'l. Þflf £RU JhRA/«.DFAR. ÞE/RA H'A tíANN £fQ MISSA V/Ö HAMARSSKAPriT. £M EfiGJ ERSVÁ FRÖDR, ATTEMA KútiNl ÓLL STÓRVIRKI HAMS.EN S£GJA WNN £K Þtf? SVA M'dRGTfDENDIr'RA HoWt/M, AT DVELJASK A1UNl/íTUNDIRt4AR."At)R CN SACf £jrALLTlÞA7£RÉK VElT. OK EíTT <RflS £/? 5VA HV/TT.AT JAFA/flT £R TiL. BALDRS SRAR. ÞAT ER ALLRA GRASA tWÍTAST, OK MR EPTlR H'ATÍ Þv HAMA FEÚRÐ \iANi ÖÆDI'A HflR OKAÚKI. UMH ER VITRflSTR 'ASflMA/fl OK FECRST 7AL4ÐR OK L.'iKaJSAMASTR.ENSOaíATTl'RA FYLGlf? HOAÍUM, AT Ea/CI ttA HALDASK DÍ>MR HANT. PA AÍÆLT/ GAHQLERV. SPiRJA V/LEK TiOENOA Af fLElRl/M 'ASVNM HARR SÉCIR-. flMA/flR SOtiR 'OOlNS Ef? ÖALDrt. OK £ff f/?» HOA/UM COTT AT S£CJfl. HflM ER &EITR, OfC HflM LOFA /|LL//?. HANHEXSV'A fflCR 'ALiTUM OlC BJflRTR, AT LVÍfP flFHOK/öM..., BREIDA&LliC HEITA ÞflR, £S 0ALDR H£F|R SER OF GÖRVA SflU, 'A ÞVíLflA/DI, ES EK LIGGJfl VEIT F/£STAF£llfNSTAFI. HflMAf BVR ÞAfi, S£.H HEfTlR BREIÐflOL/K;< MT ER 'A HIMMI.'I ÞEIM STADM'A EKKI VERA 'OHREINT, JVÁ SEM HER SEQIR'. litið það skænisaugum sínum. Stráið var langt, þaö var samt þungt að lyfta því upp öðrum megin en þó tókst honum að draga það með sér, ef hann gekk aftur á bak. Hann togaði og mjakaðist. Það fór hægt og stráið festist oft í öðrum stráum. En hann mjakaðist. Ókunnur maur kom fram undan söln- uðu laufi og fór að toga í hfnn end- ann á stráinu. Garpurinn fnæsti af illsku og togaöi i sinn enda, svo hann fann að hann mjókkaði um miðjuna. Þetta varð árangurslaus togstreita. Stráið færðist ekki úr stað en hjakkaði aðeins fram og aftur. Meðan þeir stóðu og bisuðu, kom þriðji maurinn og sá stráið. Hann af- réð sömuleiðis að slá eign sinni á það og beit um sama endann og garpurinn. í>á sauð upp úr hjá garpinum og hann rau kfyrst á þann, sem næstur var, og síðan á hinn og hjó þá sundur í miðju hvorn af öðrum. Sjálfur hlaut hann ljótar skeinur í návíginu, en hann lét sig einu gilda. Stráið skildi hann eftir. Honura var allt í einu orðið sama um það. 0, 'rðukvikindi kom upp úr jörð- unni og réðst á maurahelmingana fjóra af græðgi mikilli. Hugaði maurinn þreif örðuna og át hana. Hún var brágðvond Og hann varð öskureiður. Þegar hann œtlaði að leggja af stað aftur, reyndi hann að taka alla fjóra helmingana maeð sér, en gat ekki valdið nema tveim- ur. Hann varð bálvondur. Nú var sól- in orðin brennheit á himninum. Hann gróf sér braut gegnum grasið. Maurahlutarnir voru erfiðir í meðför- um, en hann gat ekki sleppt af þeim tak- inu. Við og við varð hann að ganga aft- ur á bak. En það mjakaðist þó. Sólin var steikjandi heit. Það var aðeLns til að stæla kjarkinn. Smákvikindi kom upp að hliðinni á honum og gerði sig líklegt til að sækja að, jafnvel að bragða örlítið á kjötU'jggum hans. Hann upp- tendraðist af nýrri bræði, hristi sig og aðgætti, hve mikið væri á sýrugeym- inum. Það var þó nokkuð. Hann hélt áfram. Þá varð fyrir honum hyldýpi, það var skurður með lóðréttum veggjum og vatni á botninum. Hann hikaði svo sem ekki andartak, byrjaði bara að fikra sig niður eftir moldarveggnum og hafði maurahlutana með sér. Þunginn af kjöt- byrðunum ætlaði hérumbil að slíta hann í sundur í hvert skipti, sem honum skrikaði fótur, en honum tókst einatt naumlega að halda sér. Lengra fyrir neðan varð honum veggurinn samt of sléttur, hann missti fótfestuna og brun- aði niður. Þetta var drjúgt fall og vegna klyfja sinna braut hann af sér fót á steini í flæðarmálinu, þar sem hann kom niður. Fóturinn lenti í vatninu, en sjálfur var hann á þurru. N, ú jæja, einn fótur — hann hafði af svo miklu að taka. En hann sá hvar lítið skeldýr kom upp úr gruggugu vatninu og greip fótinn, sem flaut ofaná og kafaði niður með hann. Þá varð hann alveg ær, fleygði af sér kjötklyf- inni og þaut út á vatnið til að hesthúsa þetta skeldýr. En þar hafði hann áætl- að ranglega. Hann átti heima á þurru landi og lá og spriklaði hjálparvana á vatninu. Straumurinn í vatninu bar það hljóðlega niðureftir og maurinn barst með. Hann varð reiður og skreiddist á móti en vatnið rann hægt og tók hann með. Hann varð sífellt kaldari og blaut- ari á neðanverðunni. Þáð átti eftir að versna: óþekkt dýr kom upp úr djúpinu, beit sig fast í búk hans og byrjaði að éta hann. Hann sparkaði og vatt upp á sig, en dýrið hékk í. Nú veitti ekki af að vera hug- aður. Hann barðist um í bræði í átt að hinum bakkanum og lánið var með hon- um, vatnið bar hann rólega með sér og setti hann óvænt á land á litlum tanga. Illyrmið hékk enn fast neðan á honum og át. Það fyrsta, sem hann gerði þegar hann hafði fast undir fótum, var að grípa þetta hryllingskvikindi og háma það nú almennilega í sig. Hann var svo ösku þreifandi vondur, að hann gaf ekki einu sinni gau-m að hvort nokkurt bragð væri af þvi og að því búnu hljóp hann upp lóðréttan s^kurðbakkann án þess að nema staðar eða kasta mæðinni. Þegar upp kom fann hann, að smá- vegis hvíld mundi hafa komið sér vel. En slíkt var með öllu óhugsandi. í stað þess fann hann sér öflugt strá til að burðast með, svo þungt ,að hann varð að ganga aftur á bak til að geta haft það með sér. Það var harðsótt, en hon- um svall móður af reiði. Fótarmissirinn háði honum ekkert verulega, hann átti enn fimm eftir. Sólin var brennheit. Grasið á jörð- inni var þurrt og heitt og heilnæmt eftir hina viðbjóðslegu vatnsferð. Hann streittist áfram með risastráið. Enn leið ekki á löngu, að eitthvað bæri við: Hann gekk fram á lítið, gult greppa- trýni, sem sat í grasinu. Ljósgulan og skæðan, lítinn eiturmaur. Þeim var honum alltaf meinilla við að mæta. Hann varð þess einnig var í sama bili, hve léttur sýrugeymirinn var. »3 á litli sat hreyfingarlaus, en það var afbragðs gangvél í honum, það vissi hugaði maurinn alltof vel. Samt vildi garpurinn fá úrskurð og réðst til at- lögu. Það var óhyggilegt, því sá guli var fljótur sem elding, vatt sér innund- ir búkinn á þeim hugaða og ýrði á hann nokkrum brennandi eiturgusum. Garp- inn fór samstundis að svima og náði ekki upp þrýstingi í geyminum. Lá kyrr með dynjandi höfuðverk og lamaða fæt- ur. Sá guli hirti ekki frekar um hann að sinni. Hann var eflaust hræddur við gripskærin stóru. En þá skriðu agnar- kvikindin upp úr jörðinni og tóku að gæða sér á garpinum. Sá guli brá þá við skjótt og át þau. En það var víxlspor hjá þeim gula og nú kom hann þar, sem sízt skyldi. Ein skæri garpsins opnuðust með erfiðismunum og klipptu. Sá guli fór í tvennt. Skærin héldu áfram þar til báðir helmingarnir voru uppétnir. Þeir voru öllu öðru bragðverri, en (höfðu fjörgandi áhrif. Nýtt afl streymdi i loppna limina, jafnframt því, að ó- stjórnleg heift malaði í heilabúi hans. Enn sat ósvífið kvikindi eftir á honuiri og nartaði. Það var gleypt áður en það gæti deplað auga. Svo fór hann, bara eitthvað lengra! Hann þreif eitt strá til viðbótar til að hafa meira að bardúsa með. Eitthvað gífurlega stórt og rautt varð í vegi fyrir honum. Það var kýr, sem lá og hvíldi sig í grasinu. Maurinn veik sér strax þangað og fór að bíta í hana en náði engu. Bræðin sauð í honum. í sama bili bylti kýrin sér og lagðist í ó- gáti ofan á hann. Það var koldimmt Hann spyrnti og spriklaði, niðurklesst- ur. Gróf og hamaðist áfram milli bældra 27. marz 1966 ¦LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 13

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.