Lesbók Morgunblaðsins - 19.11.1967, Blaðsíða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 19.11.1967, Blaðsíða 5
H, lamíngjan má vita hver varð til að seg<ja frá þessari sjóferð, en svo mikið er víst að ekki var taiað u>m annað í lángan tírna en þennan at- burð, þegar þeir sóttu líkin. Það var sagt að þeir hatfi komið að skipinu (sem var erlendur togari) um hátflæði og þeir hafi í raun og veru átt >gott með að athafna sig þótt það hafi verið mjög á hlið, því það mun hatfa verið dauður sjór við skerið þótt stórt hafi verið á flóanum. Allt uim það munu þeir hafa bundið bátinn við togarann og þeir munu allir hafa klifr- að strax uim borð nema mat- sveinninn. Maður sá hvorki tángur né tetur aif mönnum ofanlþilja, sagði Snúlli Jóns síðar. Það er náttúrlega helst að athuga niðrí vélarrúmi, sagði Bergur. Hinir kváðu það ekki ó- sennilegt og klifruðu nú upp á bygginguna yfir vélarrúm- inu. Þar munu þeir hafa dval- ið tímann uim suund, en að því búnu fóru þeir að forvitn- ast, segir það, kíkja niður um brotinn glugga. Þeir munu ekki neitt hafa séð í fyrstu nema myrkur. En Bergur mun hafa farið aðra leið, eftir því ssm það segir. Hann mun hafa krafsað sig á hönduim og fót- uin aftur með þilfari, fram með yfirbyggíingu ans blind- ur krafbbi með alla ánga á lofti. Aftur á móti mun Koi- finnur hafa farið sér hægt. Það er sagt að hann hafi ver- ið ílla fyrir kaillaður, þuklað htvirfilinn og taiað um ekkert nema vindaidir og vargaldir, því hann var mjög timbraður, og hafði séð hratfna og alls konar óvætti í dauðadrykkju síðustu nætour. Bráðum mun hann nú samt hafa komið að glugganuim til þeirra. Og ern- mitt þá hafi þeir farið að tala saman. Hann var nú samt ekki með neitt feigðarósstal; hamn imiun eíkki hafa vitað hvað til stóð þegar hér var komið, að þegar hann hafi komist að því að þeir voru að fara hángað til að hirða dautt þá hafi öll skelfíngin dottið af óráð.rnu í fari hans, oflsjóna- ruglinu, eða hvað sem það nú annars var, og það er skiljan- legt, því nú var aðeins uim draum að ræða í stað hryll- íngs vökunnar. Hanm settist því niður og fór að tala við þá. Hann mun þó eitthvað hafa böivað þeim fyrir að bafa ekki látið sig v'ita allt eð var, því þá hefði hann haft vit á að fara heiim eftir einnj eða tvekn flöskum í stað þess að vera hérna þrekaður aif timib- urmönnum. En svo fór hann að kíkja niður um op og hurðir ans hinir. Hann sagðist sjálfur ætla að fara nið'ur í vélar- rúm áður en hinir höfðu nokk- ur orð um slíkt, o«g það1 fannst þeim Snúlia og Guimma mátu- .egt og ágætt, því þeir munu hafa verið með hálfgerðan kuildahroll. Snúlli mun hafa verið grár ans slyddan; hann mun hafa gert lítið úr sér í sjóklæðun- um, enda var hann varla meir en gelgjuskeiðari enn sem komið var, þótt hann væri raunar smám saman að harðna í sjómennsku. Það er sagt að hann hafi verið öllu horaðri ágiáps1 þá ans ávaUt þegar hann var með hroll. Og jöklarinn Gummi, nokkuð eldri, mun hafa talað lágt og ílla. Það var fremur þykkt veður og rigndi annað veifíð. Hann sagði fátt og horfði nið'Ur í myrkrið, í meira lagi ófríður og súr á svip. Þeir munu víst ekki hafa séð neitt nema Surt. Karlinum var alltaf að skrika fótur, á járnuðum bretaklossi- UDl. Meiri kláfurinn það! sagði hann annað veifið og fleira í líkum tón. AuðVitað hefur það verið fyrir þessu, þetta með hrafn- inn. Franskarar, segir það. Þetta mun Kolfinnur hafa sagt. Það hefur þá ekki verið af drykkjunni, að minnsta kosti ekki þetta venjulega grilliri. Gurrumi svaraði því engu, né SnúlM, sem var raunar hálf dauður af hrolli. Djöfull að hafa ekkert á túnguma. Ég mundi ekki hafa á rnóti því að fara á nokkurn túr núna. Það er satt, mun jöklarinn hafa svarað, en þá var Surt- ur kominn niður í stiga á leið niður í vélarrúm. Taka úr sér hrollinn, sagði Snúlli, hafa það motalegt úr því vertíðin er úti. Jöklarinn mun víst ekki hafa notað mörg orð fremur en fyrri daginn. Það er ekki einu sinni hægt að vera í friði milli vertiða, sagði Snúlli. Ég held það sé nóg að hafa þessia þjösna yfir sér allan gaddfreðinn vetur- inn þótt þeir séu ekki að níð- ast á manni þegar vertíðin er búin, sagði hann, og það var kjaftur á honum núna, hann mun alltaf hafa haft nóg að segja þegar hann kærðd sig uim. Já, mun þá hinn hafa sagt, og meir var það nú ekki. Sjá þennan draug! mun Snúlli haia sagt og horft nið- ur á hvirfilsköllóttan Surt, því þá var hann farinn að kolkratbbast lángt niðrí hroð- anum. Það væri maklegt ef skepnan hrapaði. Verst að hafa ekkert á brjóstið sagði hinn og var nú farinn að hugsa, úr því Surtur fór á annað borð að tala uim vín áðan. Surtur mun hafa heyrt þetta og játað þvi. En þá mun hann hafa saigt, og búist við að kariinn væri nærri til að heyra: Það var náttúrlega fyrir þessu sem hrafninn kom. En karlin-n> heyrði ekki. Hanm var að kiöngrast inn í kokkhús aftur á og hrasiaði í hverju spori. Isss! sagði hann. Þetta er nú meiri pramminn! Þá m<un Surtur hafa kallað upp til þeirra og beðdð þá að segia k'okknum að kama um borð að leita. Þeir munu hafa kállað á kokkinn. Ekki munu þeir nú samt hafa fengið svar. Nema eitthvað sé um borð, sagði Gummi. Sama hver djöf- uWinn það er ef það er lekt, Það var nii það sem ég var að hugsa um. Það er sagt að jöklarinn hafi verið hljóður og rór ans jólabarn, glápt allan timann seim í leiðislu og hluistað á flauminn af vatninu niðrí kjöl- sogi, tröliahroturnar, ans hann kallaði það, súr og alvariegur. Kalliði á glásmeikarann! Síeinar Sigurjónsson: LIKFUJTNINGUR Það mun hafa tekið lángan tíma að koma kokknum upp úr hitanjum. Kúkk! hrópuðu þeir, kúkk! Þeir kölluðu hann oftast kúkk, því hann sagðist .hafa kynnt sig þannig í HúU og Grimsby á einhverjum árum þegar hann sigldi. Mí kúkk, sagðist hann hafa sagt í Húll og Grimsby, mí brasa! Komdu aS leita maður, mun jöklarinn hafa sagt. Ekki allt af að dedúa í þessum kopp- uim þínum, sagði hinn. Lífið er eitthvað annað og meir en glásir, sagði hinn. Spara, sagði hinn. Glás og aftiur glás, sagði hinn.. Eintómar glásir, sagði hinn. En getur þó brasi- að beikon ofan í karlinn í tíma og ótíma, sagði hinn. Glás og meiri glás, eintómar helvítis glásir, sagði hinin- Þá mun karlinn hafa verið kominn að dyrunum afturá. Síðan mun hann hafa farið að príla á brattann inn gánginn. ane belja á svelli, þótt hanin hafi haldið sér í með báðum. höndum. Það mun hatfa verið hroðaiegt um að Htast þarna. Issss! sagði hann, þetta er nú meira gímaldið! og s>á víst ekki handa sinna skil. Hvar á maður að leita í þessuim skons um? spurði hann og hafði ekki tekið að leita nema af for- vitni. Kúkk minn, hvar eru nú gáfurnar? Já elska, ég er að koma. Þú ættir að vita það úr siglíngunum. Kúkk! sagði hann, hvar væri hægt að leita, hvar væri eitthvað svo sem finnaniegt eða eitthvað í þá áttina? sipurði karlinn. Issss, eintómir járnlklumpar, skánik- ar og skot! Nema þú hatfir allt af verið drukkinn og aldrei séð út úr. . . Næ næ, sagði Kristján og sagði honum að fara „þángað inn, til brytans", sagði hann og hélt sjálfur til hinna og lét karlinn einan um sitt. Bergur mun hafa kveikt á eldspýtu í þeim svifum. Þarna er einm, sagði hann. Dreng- snáði. Ek'ki munu hinir hafa ans^ að. Eittlhvað hefur hann víst hjálpað til, sagði hann, þveg- ið upp. Rétt um fermíngu. Isss! Þá mun hann hatfa dregið sig á hönduim meðfram borð- ireu í matsalnum, að líkinu. Það mun hafa skorðast milli borðfótar og veggs. Já, senni- lega eitthvað svoleiðis.. Hjáipa gutt, matross, pottasnatti, eitt- hvao svoleiðis, með léreft fram an á sér. Greyið. Þetta mun hann hafa sagt og bograð yfir líkinu. Þá mun hann hafa farið höndum um það, gripið um kjálka þess og smúið höfðinu þar til ásjónan vissi mót honum, og fór að skoða hana, hortfa í freðin, augun. Já, eitthvað svoleiðis. Greyið. Síðan mun hann hatfa dregi- ið það út að dyrum, eða látið það renna, lyft því ytfir háan þröskuldinn og lagt það niður á þiifarið. Þar mun hann hatfa kastað mæðinni uwi stund. Hérna fékk ég einn, sagði hann. Það er bara peyi. Hinir heyrðu nú samt ekki til hans, eða illa. Þeir lágu fram á sig við gluggann yfir vélarrúiminu og gláptu niðiur. Öðru hverju sáu þeir oían á hvirfil Surti, í hvert sinn sem hann kveikti á eldspýtu (Við hefoum átt að hafa með okk- ur eina tvær luktir, sagöi Kol- ur um leið og hartn gekk nið- ur stigann, og enginn ansaði því). Jæa, sagði hann, en hinir heyrðu illa, eða vi'ldu ekki heyra, svo að hann sagði enn á ný: Jæa! upp með hanni Jæa hvað? Hann er víst búinn að finna eitthvað, mun Snúlli hafa sagt. Hann er búinn að vera svo lengi á sama stað í þessum 4 hroða, og hann sagðist hatfa heyrt drafa í nösum Kolfinns. Hann sagð'i að Kolur hafi bjástrað lengi á sama stað og han.n sagði að honum hafi orðið fótas'kortur, því hann sagðist hafa heyrt skvamp. Vonandi að hann fari á katf í svelgnum! Svei mér þér, ekki veit é.g h-wernig maðurinn fer að kraÆsa þá upp úr' þessu bei- víti, sagði hirin. Hann mun hafa verið með kaðal í hönd- um en var ekki viss um hvað Kohir var að segja. Ha? sagði hann. Ha? En í því mun Surtur hafa kallað, og það mun víst ekki hafa verið úr bibMunni sem hann sagði. En þá fyrst munu þeir hafa farið að ránka við sér og tekið að dra.ga slakann af kaðlinum. Mér dettur í hug einhver sorg, sagði Snúili Jóns, Aum- íngja mennirnir. Þá mun Bergur enm hafa verið aftur í borðsal eða þar í grennd. Makalaus dallur! sagði hann. Auimíngja aumíngja menn- irnir; sagði Jón. I'sssiS-! sagði karlinn. Híáifa! helvítin ykkar! heyrðu þeir lángt niður í und- irdjúpin þar sem Surtur var; en þeir heyrðu eklki vel, átt- uðu sig ekki á þessu. Eruð þið að hugsa núna! heyrðu þeir enn til Surts. Er það heimspekin! Við erum nú að draga, Framhald á bls. 10 Það var farið að snjóa þegar þeir komu að landi os' þeir horfðu á hjálpræSisher- íiui gánga á eftir líkvagninum, hest- vas'«i sem hinum dauðu var hlaðið á. 19. nóv. 1067 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 5

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.