Lesbók Morgunblaðsins - 19.11.1967, Blaðsíða 10

Lesbók Morgunblaðsins - 19.11.1967, Blaðsíða 10
I hreinskilni sagf; Athugasemdir um hljoðvcrp og sjonvurp Eftir Alan Boucher, sendikennara Það var gaman að sjá gamla útvarpsstjórann minn, Sir Hugh Greene, í íslenzka sjónvarpinu iyrir nokkrum vtkum og heyra hann segja, að „hljóðvarpið" vœri alls ekki af baki dottið („on the up and up", eins og hann komst að orði) í Bretlandi nú á dögum. Þegar sjónvarpstœk ið kemur áheimilið, er dálítið hœtt við því, að útvarpstœk- iö sé látið eiga sig á meðan yngri frœndi kveður sér hljóðs. En þó ber að minn- ast, að margt er enn — og verður vist alltaf — betur gert í útvarpi heldur en í sjónvarpi. Ég & sérstaklega víð allt, sem skírskotar aðal- lega til skapandi ímyndun- arafls áheyrandans. Ég hef alltaf álitið það mjög vafa- samt, til dæmis, að Ijóðlistin sem slík, njóti sín betur, þó hœgt sé að sjá lesandann. Og um tonlist yfirleitt gegnir sama máli. Aftur á móti fannst mér jazzþátturinn með þessum Pike víbrafónleikara undan- tekning frá reglunni, þar sem sjónin var hljóðinu ríkari, enda gerðu stjórnandi og Ijós- myndari þáttarins sem mest úr henni. Að Pike undan- skildum — en hann virtist töluvert ánœgður með sjálf- an sig — var hver maður í hljómsveitinni eins og sér- stœð og einangruð eyja í hafi hljóðsins, hver i og einn virt- ist einbeittuy og naumast verða var við tilveru ann- arra, eins og hann vœri að hugsa upphátt með aðstoð hljóðfærisins. Það var ósvik- ið sjónvarpsefni og maður gat ekki að sér gert að horfa, þó að maður hefði lítinn áhuga á jazz. Mér finnst ágœtt, að mál sem snerta alla, eins og far- miðaskatturinn, séu rædd í Brennidepli Haralds Hamars. En til þess að fólk hafi gam- an af slíkum samræðum er skilyrði, að á málum sá hald- ið með jafn mikilli sannfœr- ingu og röksemi af báðum að- ilum. Mér fannst sá, sem átti að verja skattinn, afskaplega átakalítill fyrir málstað sinn og þar af leiðandi urðu sam- rœðurnar fremur daufar, þrátt fyrir viðleitni Haralds, að koma dálitlu fjöri í þær. Loks vil ég leyfa mér að spyrja einnar spurningar. Mér lízt mjög vel á frétta- þætti sjónvarpsins, en hvern- ig stendur á því, að sumir þeirra, sem lesa fréttirnar þurfa endilega að gera það eins og þeir væru að missa af síðasta strætisvagninum? Líkflutningur Framhald af bls. 5 sagði Snúlli Jóns. Það er hæg- ara að standa og glápa á, sagði hann lágt við jökflarann. Og rífa kjaft, sagði hinn. Það er efckert barn í núna, sagði hinn. Svo er alveg fer- legt að standa svona, allt á hlið. Þá rhunu þeir hafa farið að draga. En eftir nokkuTn kipp háfi Gummi farið að tína úr sér eitt og eitt orð og hafi verið farið að ofbjóða, állt um það fa'rið að þykikriá eitthvað í honum. Efckert, sagði Bergur. Ekki éinu sinrii saftflaska hvað þá meir! Og þá mun hann hafa gefist upp á leitinni aftur í og prílað upp á yfirbyggíngu til þeirra. Þetta hefur náttúr- lega allt farið á bólakaf. Hugsa sér, sagði þá Gummi. Aldrei hefur.maður lent í öðru eins, og kallaði niður til Surts: Blessaður vertu ekki aS sjúrra tvo saman í einu! Takiði á þessu! mun Surtur hafa sagt. Það er alveg ferlegt að taka tvo. Alveg ferlegt! Það var víst satt, Það mun ekki hafa veriS neinn baríia- leikur að draga þá tvo í einu, slappa og hángandi ans gúmimá, svo að varla var hsegt að koma þeim upp um gluggiann. BlessaSur hafðu einn næsf mun Snúlii hafa sagt þá. Þeir munu þó hafa dregið líkin úpp án þess að mögla og lagt þau fyrir, og þau munu vist bæði hafa verið þúng, eftir því sem Snúlli sagði seinna. Reyndu þá að kasta spott- anum niður drengur! Það er þá best að láta hann hafa hann! sagði jöklarkm þá og lét kaðalinn lausan. Hana! ."ságði hánn þá lágt bg það var þykkt í mínum manni. Isssss! Gaman sagði Gummi seinna áð hafi verið að sjá Surt niðrí hroðanum. Hann sagði að þeir hefou ekki verið bún- • ir að blása neitt að ráði þegar . hann kallaði aftur eihhvers staðar niðrí undirheimum. Þá sagði hann að hafi verið í honuma mæðutónn. Ég hætti þessu! sagðd hann. Ég held hann meigi finna fyrir því! Hííiífa! Þeir fóru að- draga, og Gumarii sagSi seinna að það muni hafa verið eitthvað að draga þá. Hann var grannur, sagði hann, hreinasti rindill. Ekkertl Ekki einu sinní saft flaska hvað þá meir, sagði Berg ux. Hann mun hafa átt bágt með að koma fyrir sig fótum og var allan tímann að hrasa í járninu. Issss! Djöfuls damp- ur þetta! Látiði spottann koma! Hvað eruð þið að hugsa! Hvað er hann að segja? Ekkert! Ekki einu sinni lykt! Issss! Hííífa! Þá munu þeir hafa farið að draga enn á ný, en það mun hafa verið óhugnanlegt að finna hve þúngt var í, sagði Gummi síðar, honum hafi al- veg ofboðið. Hvað meinar hann? Hvað meinarðui mað- ur! Svona bara — hífiði! Aldrei sagðist jöklarinn hafa lent í öðru eins. Það er sagt að þá hafi hann sett fast við gluggann og orgað niður í hroðann: Blessaður vertu ekki að sjúrra tvo saman í einu maður! Ég var að segja það áðan! Það er satt, sagði Snúlli Jóns. Hann sagði að svona lagað væri fyrir blámenn en ekki nokkurn hvítan 'mann. Það er sagt að hann hafi þó ekki talað mikið, aldrei þessu vant. Getiði ekki tekið á þessu! Það er bara alveg fe-fe-fer- legt, og greip andann á lofti, að taka tvo. Alveg fe-erlegt! Þá mun karlinn hafa gefist upp við að leita fjársjóða. Það er sagt að hann hafi verið Orðinn hálf óþolinmóður. Jæa? er sagt að hann hafi þá sagt, og Surtur hafi heyrt tH hans. Ég gefst alveg upp á þessu, heyrðu þeir niður til hans. Ho ho! Þótt hann fengi nóg! sagði karlinn. Svona prammi. Fimm. Ha? Fimm. Fimm. Hvað er hann að segja? Þeir gætu náttúrlega hafa verið fleiri, er sagt að Kolur hafi sagt neðan úr myrkra- veddinu, en ég fann ekki nema fimm. Einmitt, sagði karlinn. Það hefuir náttúrlega köm- ist á rek ans gefur að skilja. Hvað! Svo ég er ekkert að þessu lengur. Þeir munu þá hafa heyrt hann gánga upp járnið, því þeir heyrðu þegar skór hans slógust við. Þeir sáu hann ekki fyrr en hann rak höf- uðið upp um gruggahn, ans höfuð Satans úr tjörunni og grútnum. Þar mún hann hafa beðið nokkra stuhd og kastað mæðinni og raunar þeir allir. Kólur"sagði áð hann hefði rek ið nefið inn í skonsuir og króka og hann sagði að skip- ið væri hálffullt af sjó , svo það er ekki fyrir hvítan mann aj finria þá. Það tæki nú Hká tímana tvo að grafast fyrir um svo- leiðis lagað, sagði Bergur. Þá var brytinn á leið niður í bát Hann mun efcki hafa fundið neitt drekkandi og var orðinn þreyttur á lífinu þegar andinn kom allt í einu yfir hann, þegar honum datt í hug að slíta úr loftinu áttavitann, fullan af spíritus. Hann sagði að oft hefði hann haft meir fyrir víninu í lífi sínu,. því þetta hefði ekki verið meir en fyrir Evu að slita epöið af trénu forðum, og þeir kölluðu þetta eplavín. Hann sagði að það vœri ekki svikið, hann sagði að það væri á við tíu flöskur af venjuiegum dauða, og þeir blessuðu hann í hverju orði, aldrei þessu v.ant. Hann fór sem óðast um borð til að ná úr þessari búfcollu og efcki löngu síðar var hann fcominn upp á þiljúr með epla vín úr Eden, blandað með Ijuf fengu safti. Rauð ber í til skrauts og yndisauka, og þeir tóku að dnekka, beríhöfðaðir og fyrirrnanndegir ans sendi- herrar stórvelda. •---------- Þeir munu fremur hafa dregið líkin um borð en bor- ið, því bæði áttu þeir iHt með að fóta sig og skipið var mjög á Mið. Þeir lögðu þau við lestarkarminn. Þeir voru þá efcki nema fimm — fyrir utan þinn, sagði Kolur — þann litla, rindilinn. Einmitt. Ég slæddi þá upp úr hon- um, húkkaði þá upp úr sjón- um bakborðsmegin. Bara þar? Já. Þeir voru allir á sama stað. Það er skritið, en það er nú svona samt, sagði Surt- ur. Ég húfckaði þá með ein- hverskonar kolastöng. Það var einhver spaði á, en ég sló hann af og gerði krók, húkk- aði þá svo bara. Nema einn og einn sé einihvers staðar niðrí krókum og skúmaskot- um. Það tæki nú tímana tvo að grafast fyrir um svoleiðis lag- að, sagði karlinn. Nú ég bara gafst alveg upp á því. Vesalíngs vesalíngs menn- irnir, sagði Snúlli. Þeir hafa náttúrlega verið þarna þegar hvellurinn varð; trúlega ekki synt langt á móti hroðanum, ho ho, náttúrlega ans tappar í fárinu ans gefur að skilja náttúrlega. Auðvit- að. Eða þeir hafi prílað lángt upp stigann með puttana eina til að hánga á! sagði Kolur. Það þarf sko enginn að segja mér það. • Þá mun Bergur hafa sagt þeim að koma þeim niður í lest — ef veltur, sagði hann. Snúlli sagðist aldrei hafa lent í öðru eins. Hann sagði ali hann hafi verið þurr í kverkum og líkin hafi verið afar blíðleg, ahs börn. Hann sagði að Surtur hafi sagt að best væri að hann tæki á móti þeim því hann treysti hinum ekki til þess og hanh gefck niður í lest. Jæa, látiði þá fcoma, sagði hann. Þá raun Bergur hafa staðið hiá þeim, með hendur í vös- ' um og verið að ýta 'við líiki í kösinni og Snúlla sagðist hafa ofboðið. Hann sagði að Bergur virtist ekki hafa tekið eftir neinu, hann sagðist halda að hann hafi haldið að þetta væri þorskur og ekki séð hve bornsflegir þeir voru, blíðlegir; og þaðríkti í raun og veru ein- hvers fconar jólahelgi í kríng- imi þá, að minnsta fcosti hann siálfan og jöklarann, og falleg góJ hryggð hafi lagst á sál hans. Hann sagði að í því hafi þeir Gummi tekið fyrsta líkið mi'lli handa sér og látiS þaS síga í hendur Surti. Þá var Bergur að ýta við þeim á þil- farinu og ku hafa sagt: Isss! Skarri er það nú drekinn þessi! Þá mun Surtur hafa svarað, og var þá að taka við líkinu: Já þeir hafa nú þe-e-gið.. . . . mun hann hafa sagt, en þugnað um leið og líkið fcom í hendur hans ans efcki er að furða því það var þúngt; og þegar hann var búinn að taka við því o.g var á leið með það jTam að þili hafi hann sagt sem svo: Ég ætlaði að segja að þeir hafi nú vist þegið fóðrið sitt þessir fcarlar. Hafa sennilega haft það ró- legt, sagði karlinn og ýtti þá við öðru líki. Issl Þessi er nú á við gott naut! Það veitti nú kannski ekki ai að stilla upp nokkrum fjölum svo þeir fari ekki á ferð út um alla lest? sagði Kolur þá. Hinn var alveg úti að aka og var enn að ýta við kös- inni. Isss! Hanri ropar þessi! Þetta sagði Snúlli að sér hafi ofboðið. Þetta er nú ekki ropi, sagði Kolur, efcki réttur sfléttur ropi. Það var einhveT vindur í þeim áðan. Eða sjór. Það korraði soldið í þeim áðan þegar ég reyrði um þá, en ropi er það sfco efcki. Ekki að minnsta kosti.. venjuilegur ropi. Aldeilis hissa. Þeir eru kannski alveg tóm- ir og eitthvert loft í þeim..-En ropj. Nei, það er sko efcfci ropi. ,.'¦¦: Isss! Er það nú fýla! Það eru efcfci ilmivötnin.. Það veitti nú kannski ekki af að sáldra í þá? Ha? Hvað? Sáldra í þá? sagði Bergur. Slá í þá nokkrum lúkum? Það er nú aldrei, gert. Skil ekki í það saki. , . Ég veit bara svo mikið að það er aldrei gert, Þeir verða kannski þvegnir. Isss! Þvo svona • skrokka! Það er riú ekki mikið að þvo þessa, sagði Kofltur. En þegar þeir eru alveg í klessu, þá er nú ekkert gam- an að ná af þeim. Það er ekki nema einn svoieiðis. Þa.ð er þessi feiti. ¦ Ississs! Það var farið að snjóa þegar þeir fcomu að landi og þeir horfðu á hjálpræðisherinn gáriga á eftir lík-vagininum, hestvagni sem hinum dauðu var hlaðið á. Siá kerlíngarnar, sögðu þeir. Það eru blómin! Það eru Jésúritin! Það eru kertin og blúndurn- ar! Ho ho, þvílífct og annað eins! Það eru pönnukökurnar og siöngjarmið; alveg ams sak- lausa.r 'kindur með gítarana. ÞaS vantar ekki sönginri! Alveg er það ferlegt, sagði Snúlli Jóns. Ég hata þá. Hat- ar þú þá ekki? Jú, sagði jöfclarinn, því þá voru hinir búnir að gleyma þessari mifclu reynsilu, ef það varð • þeim nokkur reynsla, •og farnir að horfa út í hríð- ina og þenkja. Alveg ferlegt, tautuðu þeir, ef þeir eru svona, alveg fer- legt ef þeir ætla í raun og veru að fara í róður núna, á móti öllum lögum, sagði ann- ar, nú á bak vertíS. Alveg ferlegt. Og hvað getum við sagt? Þorir þú að neita? "£n þú? Ég veit ekki. Við verð* ]0 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 19. nóv. 1967

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.