Lesbók Morgunblaðsins - 17.10.1976, Blaðsíða 10

Lesbók Morgunblaðsins - 17.10.1976, Blaðsíða 10
Til hægri: Hér sýnist viðfangs- efniS sótt eitthvað lengra en úr umhverfi Eyjanna. Að neðan: GuSni Hermannsen I vinnu- stofu sinni I viðlaga- húsi ofan viðbæinn. komandi kynslóðum. Ég málaði „Hefnd Helgafells" vegna þess arna. Myndin var á tveimur sýn- ingum. En það var kona héðan úr Kyjum, búsett f Amerfku, sem keypti hana". 1 húsi málarans er fleiri pensl- ar, en ég hef áður séð saman komna á einn stað. Fyrir utan öl) þau ógrynni af penslum sei. standa í krukkum út um dittinn og dattinn, er alveg ný og ósnort- in sending, sem kostaði 150 þús- und: Breiðir penslar og mjóir, flatir, kringiðttir, skáskornir og yfirhöfuð öll hugsanleg afbrigði. Sjálfur reykir málarinn plpu og tekur ekki alpahúfuna ofan. Hann stendur við gluggann og horfir yfír bæinn meðan við spjöllum um heima og geima. Það var búið að rigna f allt sumar og enn grúfði þokan yfir. „Rigningin hefur vond áhrif á mann, þegar til lengdar lætur", segir Guðni, „Við höfum ekki að heitið geti séð sólina f sumar". En það er ekkert aðalatriði; f mynd- heimi hans er~ ýmist sðl eða dumbungur eftir atvikum og f þeim heimi lifir hann að hálfu leyti eða meir. Vinnutfminn er f remur reglubundinn: Frá hádegi og fram að kvöldmat og stundum eitthvað lengur. En hann er hætt- ur að vinna framá nætur eins og hann gerði fyrr meir, þegar hann stundaði húsamálningu á daginn. Hann kveðst ekki eiga auðvelt með að skipta sér og finnst þetta eins og annað lff f þessu Iffi að geta starfað óskiptur f mynd- heimi. Alltaf hafði það verið draumur hans að geta haft það sf sona. Og helzt vildi hann geta átt allar sfnar myndir og gefið þær sfðan á einu bretti. Guðni var búinn að safna gömlum munum f aldarfjðrðung og átti orðið merkilegt safn þegar gaus. En svo sorglera tókst til, að þessi munir eyðilögðust að mestu vegna slæmrar meðferðar. Hann var Ifka búinn að koma sér upp vlnsaini; átti á annað hundrað flöskur sitt af hverri tegund. Sumt hafði hann keypt og annað höfðu kunningjar gefið honum, sem vissu um safnið. Annars var það á fárra vitorði, enda komið fyrir f kjallaranum. Hver flaska var skráð I sérstaka bók, aldur, tegund og hvenær hún kom f safn- ið. Að sjálfsögðu varð þetta eftir, þegar gosið skall á. En fljótlega eftir komuna til Reykjavfkur, gerði Guðni ráðstafanir til að bjarga þessu sérstæða safni, sem var ðneitanlega þð nokkuð verð- mætt. Hann fór f leiðangur heim til Eyja; komst með varðskipi við þriðja mann og ætlunin var að koma safninu f örugga geymslu f Iandi. En þeir komu að tðmum kofun- um. Það var búið að stela þvf öllu, — og til þess hefur ekkert spurst. Finn Söeborg I dýra- garðinum EG fðr f dýragarðinn með Jens. Hann hafði mikinn áhuga á dýrunum, en engu sfður á búrunum þar sem engin dýr voru. í hvert skipti, sem við gengum fram hjá tómu búrunum, varð ég að lesa fyrir hann hvað stðð á skiltinu. — Hvað stendur þarna? spurði hann og benti á skiltið yfir auða gfraff abúrinu. — „Glraffar", svaraði ég. — Af hverju eru þeir ekki hafðir úti? spurði hann. — Það er of kalt f dag, út- skýrði ég fyrir honum, þeir fengju kvef. — Hættir gfröffum til að fá kvef? spurði hann. Hvernig snýta þeir sér? — Þeir gera það alls ekki, sagði ég, þeir sjúga bara upp I nefið. — Mega þeir það? spurði hann vantrúaður. Við fðrum inn f húsið til að horfa á gfraffana. Þar urðum við að vera f hálftfma, þvf að hann vildi endilega bfða eftir að sjá einhvern þeirra sjúga upp f nefið. Þvi miður gerði það enginn. Við héldum áfram. — Hvað stendur þarna? hann benti á skilti á öðru auðu búi. —„Gnýr" las ég. — Hvað er nú það? spurði hann. — Eitthvað dýr, tttskýrði ég. — Hverslags dýr? spurði hann þrár. — Bara eitthvert venjulegt dýr, svaraði ég ðljðst nokkuð, þvf að ég hafði ekki hugmynd um hvað gnýr var. Ég hlýt að haf a verið lasinn þegar við lás- um um gný f skðlanum forðum. Jens fannst skýring mfn ekki fullnægjandi svo að við gengum inn til að sjá gnýinn. —Hann er nú ekkert mjög venjulegur, sagði hann. — Það finnst mér nú, sagði ég. Er við héldum áfram deild- um við grimmt um það, hvort gnýrinn væri venjulegur eða ekki án þess að okkur tækist að verða sammála. Svo hættum við þessu þvf að allir hafa rétt til að hafa sfna skoðun. — Hvað stendur þarna? spurði Jens og benti á skilti á smá afhýsi, — „Ðömur", svaraði ég. — Hæ, pabbi, hrðpaði hann yfir sig hrifinn, má ég ekki alveg f ara þangað inn og llta á þær! Halldðr Stefánsson þýddi. "I^J^ó^m^/m m.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.