Lesbók Morgunblaðsins - 17.10.1976, Blaðsíða 11

Lesbók Morgunblaðsins - 17.10.1976, Blaðsíða 11
Þetta var fyrsti fiskiróðurinn hans Gríms litla, og mikið hafði hann hlakkað til þessa dags. Árum saman hafði hann beðið afa sinn, sem var formaður á stærsta bátnum t Víkinni, að lofa sér með í róður. En gamli maðurinn sagði allt- af, að nógur væri tíminn; hann yrði nú að fermast fyrst. Og á meðan skyldi hann læra landvinnuna: gera að fiskinum og verka hann, beita línur og annað þessháttar. En allt þetta fannst GrFmi litla ósköp leiðin- legt. Hann ætlaði sér að verða sjó- garpur, eins og afi hans, verða for- maður á stórum bát og tyggja skro og skipa fyrir, ganga í klofháum stlgvél- um og með gulan sjóhatt. A sunnu- dögum ætlaði hann svo að standa gleiður fyrir framan sjóbúðina sína, tala við hina kallana og spýta rf.ó- rauðu. En árin liðu seint og hann hafði oft verið óþolinmóður. Loksins fermdist hann svo f vor. Þá sagði afi: „Nú jæja, kannski best að fara að kenna þér sjóinn, lagsi. Þú færð að fljóta með í næsta róðri." Og nú var hann kominn út á mið, Og fram að þessu hafði allt verið gleði og gaman. Þeir sigldu snarpan byr út Víkina 5 sólskini morgunsins og hvað eina gekk eins og í sögu. Enginn þurfti að hreyfa ár, fyrr en komið var út á miðin og farið að leggja lóðina. Þetta var alveg eins og Grlmur litli hafði hugsað sér það: skemmtilegt og spennandi, og einhver munur á því eða þræla i fiskverkun og beitningu í landi. Hann sat á þóftu frammí, að- gerðalaus, og horfði á afa sinn, hann Gamla-Grfm, stðskeggjaðan, brúna- þungan og svipmikinn, þarsem hann sat við stýrið og skipaði fyrir, hvass nokkuð og stuttur I spuna. Hann þótti sjókaldur, gamli maðurinn. En ein- mitt svona ætlaði litli Grímur að verða, alveg eins og afi hans, sem var djarfasti, en jafnframt öruggasti for- maðurinn í Víkinni. £n — æ — hver skollinn var nú þetta? — Grímur litli hafði ekki veitt veðrinu neina eftirtekt slðan þeir felldu seglin, en þá var glaða sólskin og svo lítill vindur. Og meðan verið var að leggja lóðina kom snöggvast blæjalogn. En nú var sólin allt t einu horfin, himinninn hulinn skýjum og farið að hvessa á norðaustan; Bátur- inn hjó, og allt um kring var sjórinn tekinn að freyða, hvttir öldukambar svo langt sem augað eygði og sást varla til lands, rétt grillti t Víkurhorn- ið. Grtmur litli hafði oft og mörgum sinnum heyrt um það talað, hvað hann gæti verið snöggur að rjúka upp á norðaustan úti fyrir Víkinni; hann Fyrsti fiski- róðurinn Saga eftir KRISTMANN GUDMUNDSSON átti til aðskella á með manndrápsveð- ur á nokkrum minútum; Og nú var útlitið svo annarlega ekki gott. Grtm- ur litli leit rannsóknaraugum á kallana — höfðu þeir ekki orðið varir við þessa veðurbreytingu? Jú, ekki bar á öðru; það voru tveir komnir t andófið, en hafði verið einn rétt áðan; og þeir urðu bersýnilega að taka fast á árun- um til að halda i horfinu. Hinir rjáluðu við matarskrtnurnar stnar, en voru alltaf að Kta hver á annan og gefa formanninum hornauga; það var ber- legt að þeim var alls ekki rótt. — Gamli-Grtmur afi var aftur á móti hinn rólegasti; hann sat við stýrið sem fyrr, hélt bátnum upp t vindinn og gaf gaum að öllu, en var likt og hálfleti- legur á svipinn. Allt í einu kom þó hvöss og köld skipun úr skutnum: „Róið að belgn- um og byrjiðaðdraga," Þá skildist Grími litla að hætta væri á ferðum, þvt að svo mikið vissi hann að lóðin var enn ekki búin að Nggja nærri nógu lengi. Þeir voru tæplega hálfnaðir að draga, þegar komið var ofsarok. Þá var ekki nokkur leið lengur að verja bátinn við drátt, og fprmaðurinn gaf skipun um að skera á lóðina. Nú fór að fara um Grím litla. Afi hans var orðinn svo hvass og harður I framan, og skipanir hans skullu gegn um stormgnýinn, eins og hamar á steðja: „Seglið upp; Þrífiðað; Fokk- una stífa; Jón og Hannes í austur- inn," Það var þegar kominn haugasjór og skvettirnir gengu yfir bátinn. Grimur litli fékk saltbragð t bunninn, þar sem hann húkti á fremstu þóft- unni, og aldrei á ævi sinni hafði honum fundist hann vera jafnlítill og þessa stundina. Hann starði á afa sinn, sem var orðinn eins og grjót i framan, en virtist annars rólegur og hvergi smeykur. Stýrissveifin lék í höndum gamla mannsins, og bátur- inn beinlinis flaug áfram gegnum öldurótið. En alltaf var að dimma og hvessa; Þetta var voðaveður, og stöð- ugt gaf meira á. Það var kominn kökkur í hálsinn á Grími litla, því að hann þóttist viss um að þetta gæti ekki endað vel. Og nú var alvara á ferðum, þvi að mennirnir tveir i austrinum höfðu ekki undan. „Nafni," kallaði Gamli-Grimur allt í einu. „Þú tekur við fokkustaginu; Haltu þvi stífu, en vertu eldsnöggur að fira, þegar ég segi til. — Þorsteinn, þú ferð með þeim í austur- inn, Og látið þið nú hendur standa fram úrermum," Þorsteinn, sem var ungur og hraustur sjómaður, hafði gætt fokku- stagsins, og sýndi nú Grimi litla, hvernig hann ætti að halda i spott- ann, án þess að þreytast, og hvernig væri firað. Og þarna var þá drengur- inn tekinn við ábyrgðarmiklu starfi um borð. En nú var hann Itka orðinn alvarlega hræddur. Báturinn virtist alltaf öðru hvoru vera að sökkva t sælöðrið og hvit froðan skófst yfir hann að staðaldri. Þeir voru augljós- lega að þvi komnir að farast; Það fóru hitastrokur um hann allan og það var krampakenndur tiringur i maganum. Snöggvast hvarflaði hugurinn til lands og hann minntist Ingu, ferm- ingarsysturinnar fallegu með gula hárið. Hann hafði fyrir löngu ákveðið að giftast henni; þau höfðu alla tið verið svo góðir vinir. Skyldi hún gráta þegar — nei, það mátti ekki henda; Hann sem átti allt lifið sitt eftir, og ef að hann færist núna, þá myndi hún sennilega giftast Kalla smiðs, sem ættð var að sníglast i kringum hana; Grimur litli hleypti brúnum og roði hljóp fram I kinnar hans. Hann sá í anda Kalla þennan, stuttan og digran strák með ógeðslegt háðsgoltt á vör- um. Nei; Aldrei skyldi hann fá Ingu; Skollinn hafi það; Ingu ætlaði hann sjálfur að eiga, hvað sem tautaði og raulaði. Þeir yrðu að komast af, það varekki um annaðað ræða; Hann var enn svolitið smeykur, en hræðslan hafði stórum mínnkað, og nú hvessti hann augun út I særokið, Framhald á bls. 15 ©

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.