Lesbók Morgunblaðsins - 26.01.1980, Blaðsíða 10

Lesbók Morgunblaðsins - 26.01.1980, Blaðsíða 10
Hjá Nínu Gautadóttur í París: Hefur sent verðlauna- verk til Islands með tilliti til þess að taka þátt í samsýningum þar — en þeim var umsvifalaust hafnað. segja — og þótti Svíar svo leiðinlegir að hún kom sér þaoan í burtu með fyrra fallinu. Nína hélt fljótlega aftur til Parísar. Og nú var svo fyrir henni komið, að þaö var ekki bara hjúkrun, sem fyrir henni vakti. Enda þótt hún hefði ekki í farangrinum minnstu undirstöðumenntun í myndlist, reyndi hún á þessum tímamótum að komast inn í listaskóla í París. En hún var of sein á ferðinni. Hún lét líða ár; skellti sér í inntökupróf aö hausti og flaug inn í Fagurlistaskólann, sem heitir annars Ecole National Supiereur de Beaux Arts. Þar var Nína um tveggja ára skeiö í almennu listnámi og hafði þá komizt á snoðir um, að það var í rauninni veflist, sem átti hug hennar. Hún lauk samt prófi í málaralist; lærði meira að segja að mála meö tækni gömlu meistaranna, segir hún. Tilhögunin var þannig innan veggja þess- arar stofnunar, að maður valdi sér bara kennara — og þarmeð vinnustofu. Og Nína kaus að mála afstrakt. Námslán að heiman gerði henni kleift að halda óslitið áfram og úr veflistardeildinni útskrifaöist hún 1976. Hún fór annars á hverju ári heim til íslands á þessu tímabili og tók þar upp þráðinn; vann við hjúkrun og hélt sér við í þeirri grein. Raunar er ekki lengra síðan en í haust, að Nína greip í hjúkrun úti í París en fannst þá sem hún væri byrjuð að ryðga í faginu. En síðast kom hún til íslands fyrir tveimur árum, — og einnig þá vann hún um tíma á sjúkrahúsi. En það var bersýnilegt hvert stefndi. Veflistin varð smám saman fyrirferðar- meiri ílífi hennar og áhugaefni númer eitt, — náttúrlega að eiginmanninum undan- skildum, sem hún sá fyrst fyrir liölega ári, á gamlárskvöld, þegar áriö 1979 gekk í garð. Nína segir aö hann sé engan veginn dæmigerður Fransari, hávaxinn, bláeygur og skolhæröur. Hann er verkfræðingur að mennt og fer á hjóli til og frá vinnu. Nína Gautadóttir hefur átt því láni aö fagna, að geta aö mestu helgaö sig list sinni síðastliðin þrjú ár. Enda þótt hún megi kallast óþekkt hér, hefur hún tekiö þátt í fjölmörgum sýningum erlendis — „svo mörgum, að ég nenni því ekki lengur, að minnsta kosti ekki t sama mæli, því það er svo mlkið argaþras og vesen að standa íþví", segir Nína. En það var óneitanlega uppörvun, aö hvað eftir annaö seldust verk Nínu á sýningum. Og það varð henni til frekari framdráttar, að 1974 fékk hún franskan styrk til þess að Ijúka námi. Seinna fékk hún reyndar styrk frá ítalíu og fylgdi honum sú kvöð, að hún yrði aö koma til ítalíu og vinna þar á meðan styrksins nyti við. Þegar til átti að taka, höfðu einhver mistök orðið í skrifstofubákninu hjá ítölum og styrkurinn — eða hvort það voru plöggin varðandi hann — týndust í kerfinu. Allt var það þó komið í lag á nýjan leik og Nína hefur í huga aö fara þegar tími gefst til Feneyja og dvelja þar og vinna á meðan hún nýtur styrksins. Nína býr í Latínuhverfinu í París; raunar ínæstu götu við Erró. Ekki er það ætlunin 1ÍT að fjölyrða um aðskiljanlega töfra Latínu- hverfisins hér, enda gerði ég eitthvað í þá veru í samtalsgrein um Erró, sem birtist í Jólablaði Lesbókar. Gatan hennar Nínu er ein af mjóu þvergötunum, sem liggur útúr breiðgötunni St. Germain — og svo mjó, aö þaö er ekki meira en svo aö bíll skríði þar í gegn. Segir sig sjálft, að bílastæöin eru ekki útum allt í því plássi, enda halda tbúarnir sig viö reiðhjól eöa mótorhjól, ef þeir á annað borö eiga sérstök farartæki. Húsin eru eins og þunnar sneiöar, öll á hæöina og afskap- lega gömul. Þaö er heldur ekki verið að splæsa í víöáttumikla stigaganga; húsum af þessu tagi er sameiginlegt, aö þar er gengið upp örmjóa stiga. Á þessum staö er Nína búin að búa í rúm tvö ár í gamalli og hagstæðri leigu. Margt virðist skrýtið í kýrhausum leigu- samninga í Parísarborg; til dæmis kom það í Ijós, að þeir sem leigðu Nínu, höfðu erft lelgusamninginn, eöa öllu heldur: Réttinn til þess aö leigja þetta tiltekna hús. Aökoman var ekki kræsileg, þegar Nína fluttist þangað og minnir á lýsingar þeirra manna hérlendra, sem fyrrmeir voru aö flytjast á eyöibýli. Sú hliö hússins, sem aö götunni veit, hafði beinlínis losnaö frá og heföi fokiö útí buskann í meiriháttar byljum. Húshliðin hékk uppi af gömlum vana og þegar rigndi, þá barst regnvatnið óhindrað innum öll gólf og á þeim var töluverö skán af aur og bleytu. Af búskap fyrri leigjenda fara ekki sögur; trúlega hefur þaö veriö nægjusamt fólk og laust við kröfugerð. En Nína lét hendur standa framúr ermum; eftir aö eigandinn geröi viö húshliöina mokaði hún út skáninni og lét gelda uppí útvegginn og tjasla honum í sitt rétta far, svo nú heldur húsið vatni og víndi. Eins og tíökast hefur hjá Frönsurum framundir þetta, var salerniö aöeins gat í gólfinu og þar yfir var sturtan. Nína réöi íslenzka stúdenta í vinnu; lét setja upp venjulegt mannsæmandi salerni meö sturtuklefa, — lét setja upp eldhúsvask og litla innréttingu, leggja rafmagn og síðan var heila gillið málaö. Nú er sæmilega rúmgott herbergi á neöri hæð- inni, sem hún notar fyrir stofu; einnig er þar eldhúskrókurinn og salernið. Svefn- herbergiö er leyst á þann hátt, aö hjónarúmið stendur uppi á dálitlum palli í stofunni. Glugginn veit út aö þröngu götunni og er frekar lítill; engin hlemml- birta veröur í þessari íbúö, en Nína hefur haft lag á því aö gera hana hlýlega og heimilislega. Eins og ævinlega ræður andi húsmóðurinnar úrslitum; hann svífur yfir þessum vötnum framar öllu öðru og Nína hefur til að bera svo elskulegt og eðlilegt viömót, að manni líður undir eins veh' návist hennar. Á hæðinni fyrir ofan ér jafn stór stofa og þar hefur Nína komjð fyrir öllu því hafurtaski, sem heyrir til veflist og þar var hún með stórverk í uppsiglingu: Mynd, sem var um það bil 3 metrar á breidd og 2 á hæð, — eiginlega skúlptúr eða þrívíddarmynd, unna úr sísal, trolltvinna Myndir Nínu verða gjarnan efniamiklar og töiuvert þungar. Hér er hún við vínnu og hefur sett upp andlitagrímu til varnar rykinu af þráöunum. Nína við vinnu sína. — Fór i framhaldsnárn til S víþjóðar, en Svíar voru 8vo leiöinlegir, aö hún tlýtti sór aftur til Parísar. Nína Gautadótt- ir, ung að árum i föðurhúsum ásamt foreldrum sínum, Elínu Guðjóns- dðttir og Óauta Hanneseyniog bræðrum sínum, Brynjólfi, sem fðrst í bílsiysi, og Skúla.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.