Lesbók Morgunblaðsins - 26.01.1980, Blaðsíða 14

Lesbók Morgunblaðsins - 26.01.1980, Blaðsíða 14
Levs 6U 1$ atf V ie* æ |Kveivc díMívi UR J5ÝR. C-IM4" LefriK, -riu Ífl/M' HLJ\ HÖFN skí>h FAR ewDws 6lA,T- flR gO£ú) MoRAR KARl- KAS5Í V 5V IK- # ^ o«e>- „ F/.OKKWKI í> V10MR Kí>*/UR * &ÁWg f/VP/M Lrof) Tc>/> KfYfcfl R ir KveK- fVAFM -fí/t'A/WO V Fr'lHJN 14 R -fé>'NN Aa £ND- INíóJ ie FU&lAR RJKA VIND sveip URlMty i-DVR VISSA ftftLPI 1=RRB UR V* fl fc .<« úfl RT- viMr/u- 6Rani(( \AÍ # $# sa la rVUWAE M l£> RUlI 8Æ.T- ,L'rtT /.JoM ^llítC unN HAMA SM- fMtffl KULDfM t-C6.T 5TAK -V- ^ 1«» //cKK-- WR >d kA Krossgáta Lesbókar Morgunblaðsins Lausn á síðustu krossgátu _^ FlAT-""¦¦ , MH1.Í RT-OfiKfi ,^ ORKU íiTAr- ílfíeiM irén Cr«i núit BSB IffltES 'AuJ-'l^ŒP-A f/ £ M ct 1 p T* u p P } f)i — i 5 U &Fb £ L. X A M PrfUlK PPHPÍT £ p ÝWU 'n í° æ: <X f^— sraa jwe,r A/Mfl T!í.n i>AMJ) K 3" 'o £ B 1 R < ívcý- V MIK- ^ T*í&- K A r r A L D r A /N íwh- A r O M S /" 5 £> T A HiuriH* 1 L i N 5 r 'A r A z S L- 'O R A ¦fóú. 7 L A í> 1 Íirrí5 ÍP/i- ^ r R 'A IfvlD r A D A N K A HtíCfl £> P£í-V F A A ÍÍ/NÍ ^ a ÍU-fLtS ! £> U vf UK-Hi/r, r A V 6, 1 k )r</ifií 5 N 0 T Æ N HKDIi ITÓÍ.L K £ ~P '£> ÍKAlFfl fHKAt A R 1 r A & L f/Cffl r ffoffl A P íutn '/(->, 7 1 4 L A RÓT mrtf- F A N T A N A WNO 0 r N A P L. A 5/1/1-gÖSK P /9 u F 2 t«-ycLt 5rJ-ÍKJfl |T N A P A Tc'nH L £> K K A fiífl N Fj Æ 5P/Í. X T T A veiK i. A s í N IÍ./V)- A Al cx Ai R <Su0 r^HÍUlf R A O R R A R ffö'i-JO /? 'A K: F A cí R 1 örvænta með andlitiö fólgiö í hönd- um sér, til þess aö herða sig upp og byrja aftur þar sem frá var horfiö, eftir sínum eigin, ströngu, rökréltu aöferö- um — eins og maöur, sem gerir skyldu sína til hins ýtrasta, hvaö sem þaö kostar. Á leiöinni heim var Pliníus í ágætu skapi. Þeir tímar sem hann mátti ráska meö nemanda til þess aö leiða hann í réttan hugsanagang fylltu hann yndislegri gleði og lífsorku. Þannig höföu hinir miklu listamenn fornaldarinnar og renaissanstímans barist viö hinn þrjóskufulla efnisheim. Meö sjálfum sér gat Pliníus vel fallist á aö hann væri að nokkru leyti renaissansmaður, en fyrst og fremst andans jöfur fram í fingurgóma, auövitaö. Þegar hann var næstum því kominn heim, hægði hann ganginn. Það var eiginlega réttast að hann færði þetta í tal með hænurnar, og þar fyrir utan var þaö skylda hans aö gera hr. Knudsen kennara kunnugt, að tækifæri sonar hans til sæmilegrar einkunnar í latínu við stúdentsprófið væri vægast sagt í lágmarki, ef strákurinn tæki sig ekki alvarlega á. Hann opnaöi garöhliðið hjá Knudsen. Það var frú Knudsen sem opnaöi fyrir honum viö hringinguna. — Ég vildi gjarnarn ræða við manninn yðar, frú, sagði hann. — Ég er kannski svo hoppinn aö hitta hann heima. — Gjörið svo vel, hr. doktor, sagöi frú Knudsen, og Pliníus veitti athygli meö ánægju aö hún var dálítiö óstyrk í röddinni. — Gjöriö svo vel, vill doktorinn ekki koma inn í herbergi mannsins míns. Knudsen sat viö skrifboröiö og leiðrétti stíla. Hann var á skyrtunni og hafði tekið flibbann af, einmitt eins og maöur gat búist við. Sonur tréskó- smiðsins hafði víst eytt æskunni við að gæta kúa, og haföi aldrei vanið sig við flibba, ytri kennimark hins mennt- aöa manns. Einnig hinn borgaralegi klæöaburöur krafðist meöfæddrar og arfgengrar menningar. Andlit kennarans var frísklegt og rjótt, eins og á bónda, og hendur hans voru stórar og kantaöar eins og á þorpsverkamanni. — Afsakiö aö ég tek á móti doktornum án þess að vera með flibba, sagði Knudsen með breiðum jóskum hreim. — Nú skal ég aö minnsta kosti fara í jakkann, viljiö þér ekki reykja vindil. — Þökk, ég ætla ekki að reykja, sagði Pliníus. — Ég kom til þess að gera yöur kunnugt aö hænsnin yðar hafa aftur veriö í jurtagaröinum mínum. — Hafa þau nú verið þar aftur, sagði Knudsen meö góðlátlegu brosi. — Það getið þið sannarlega ekki látið viðgangast. Ég er víst neyddur til aö höggva höfuðið af öllum hópnum. Maöur hefur ekkert annað en ergelsi og útgjöld þeirra vegna. En viö höfum búið í svo mörg ár úti á landi og konan mín hefur vaniö sig á aö hafa eitthvað smávegis að sýsla með. Virkilega menntaður maður mundi hafa tekiö allt ööruvísi á málinu, sló Pliníus föstu meö sjálfum sér. Menntuð manneskja mundi hafa beöist formlega afsökunar og lofaö að þetta skyldi ekki endurtaka sig. En maöurinn hér byrjar á augabragöi aö tala um hluti sem eru öörum algjör- lega óviðkomandi. Undir engum kringumstæöum hafði dr. phil. Pliníus áhuga á því hvort hænsnahald Knud- sens kennara svaraði sér fjárhags- lega og aö kona hans væri eitthvaö sérlega hrifin af hænsnum. — Maður vill nauðuglega eiga í útistööum viö nábúa sína, bætti kennarinn við. — Ef það er meining yöar, get ég kannske gengiö útfrá að grammó- fónspil yðar um miödaginn ætti ekki aö skiljast sem útbreiðslubrella, sagði doktorinn og baröi á arminn á hægindastólnum. — Grammófónspil mitt, sagöi Knudsen undrandi. — Hvað er at- hugavert við það? — Yöur er ekki ókunnugt um hvar ég stend í stjómmálum, sagöi Pliníus dimmraddaður. — Við einn af pólitísku fundunum fýrir bæjarstjórn- arkosningarnar áttum viö samræð- ur, þar sem þér hélduð fram að ræður mínar um tryggð gagnvart hinum viröulegu siövenjum og hiö þjóölega væri útslitiö lírukassa- atriöi. Auövitaö vildi ég ekki svara innleggi til umræðunnar, sem var haldiö fram í slíkurn tón, en nú gæti ég svaraö yður aö yöar stjórnmála- skoðanir fást greinilega á grammó- fónplötum. — En kæri doktor, sagði kenn- arinri, jafnvel þótt við séum pólltískir andstæðingar, getum viö verið friö- samlegir nágrannar. Ég spilaöi að vísu eina plötu úti á veröndinni um miðjan daginn og eitt lagiö var kannske Sósíalistamarsinn, en þéf hljótið auövitað að skilja, að þaö var ekki til þess að angra yður. Knudsen brosti eins og stór góðlátlegur drengur, sem verður fyrir einhverju skrítnu og skemmtilegu, en er ekki alveg viss um hvort gleður hann. Ánægja hans ergði Pliníus og hann reyndi aö lama andstæöinginn með augnaráðinu. Nístandi, rannsak- andi augnaráö, sem venjulega fékk heimilisfólkiö og nemendurna til aö skjálfa. Knudsen brosti rólega á móti. Gott, hugsaði Pliníus. Þaö verður verst fyrir hann sjálfan. Þaö er skylda mín að gera honum Ijóst, að dugnaður sonar hans og gáfur eru langt aö baki hinu æskilega. Hann sat andartak og hugsaöi hvernig hann ætti að byrja. Það mátti meö engu móti líta þannig út eins og þetta væri hefnd- arráðstöfun. Það hafði ekki minnstu vitund með þetta sérstaka ósam- komulag þeirra aö gera. Pliníus vissi með sjálfum sér aö hann var gjarn á að pína, að hann var næstum sjúklega áhugasamur fyrir spurning- um siöfræðilegrar ættar. Meöan hann hugsaöi, varö honum af tilviljun litið á mynd, sem stóö á skrifboröinu. Hún var í breiðum mahogniramma og andlitiö kom honum kunnuglega fyrir sjónir. Hvert þó í logandi, þetta var þó aldrei...? Hann beygöi sig fram til aö lesa þaö sem stóö á myndinni. Þar var ritað, fastri, greinilegri rithönd: Til míns góöa, gamla vinar Jens Knudsens. — Þetta er víst menntamálaráð- herrann, sem þér hafiö standandi þarna á boröinu, sagöi hann og reyndi aö gera rödd sína hversdagslega. — Já, svo er nú það sagöi Knudsen. — Við höfum verið saman á námskeiöum og síöan höfum viö haldiö sambandi eins og framast er unnt. Þaö er líka skemmtileg tilvilj- un, að hann er kvæntur frænku konu minnar. — Ákaflega gáfaður maður, sagöi Pliníus. — Enda þótt viö séum ekki sammála í stjórnmálum, virði ég hann mjðg mikils. En eins og ég sagöi víst áöur eru þaö hvorki hænsnin eöa þessi raunar ómerkilegi atburöur meö grammófóninn sem ég er kominn vegna^ Ég kem sem kennari sonar yðar. Ég get ekki sagt, að ég sé ánægður meö frammistöðu hans í latínutímunum. Ef satt skai segja, veröi ekki bráðar breytingar á, er ég alvarlega hræddur um hvernig það kemur til meö að ganga við stúdents- prófið hjá honum. Andlit Knudsens kennara varö skyndilega alvarlegt. — Ég hafði haft það á tilfinning- unni, aö honum gengi bara vel, sagöi hann. — Ég hafði það einnig á tilfinn- ingunni, sagöi Pliníus og strauk sér um hökuna. En þér eruö nú sjálfur málfræðingur og vitið sjálfur hve auðveldlega nemandi getur lent út á röngum brautum. Því verður ekki neitað aö sonur yöar er kominn út á villigötur. — Þaö þykir mér leitt aö heyra, ®

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.