Lesbók Morgunblaðsins - 06.02.1988, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 06.02.1988, Blaðsíða 3
m: • M O R G U N B L A O S I N 8 Útgefandi: Hf. Árvakur, Reykjavík. Framkvstj.: Haraldur Sveinsson. Ritstjórar: Matthías Johannessen, Styrmir Gunnarsson. Aðstoð- arritstjóri: Björn Bjarnason. Ritstjórnarfulltr.: Gísli Sigurðsson. Auglýsingar: .Baldvín Jóns- son. Ritstjórn: Aðalstræti 6. Sími 691100. Myndmennt þjóðarinnar hefur lengi verið áhyggjuefhi og eru margir sammála um, að hún sé ekki í neinu samræmi við allt það sem sýnt er undir merki myndlista. Eðlileg- ast er að myndmennt sé tekin föstum tökum í grunnskólunum; ekki bara með hefðbundinni teikni- kennslu eins og tíðkast hefur, heldur að farið sé dypra í málið. Til að hreyfa þessu hefur Kristín Ómars- dóttir rætt við þrjá myndmenntakennara og myndir eru af myndmennt í tveimur skólum. Flugfélög eiga í harðnandi samkeppni og spáð að þau muni þurfa að sameinast og að um 1995 verði aðeins 5—6 flugfélög í Evrópu. Frá þessu segir Sigurður Helga- son, forstjóri Flugleiða, í sambandi við Ferðablað Lesbókar. Forsíðan Að þessu sinni eru á forsíðunni sjálfsmyndir fjögurra íslenzkra málara og einnig á bls 10. Það er í tilefni sýningar, sem Kjarvalsstaðir standa fyrir á sjálfs- myndum myndlistarmanna. Sýningin hófst um síðustu helgi, en vegna vígslu Listasafnsins var ekki hægt að sýna neitt frá henni þá. Kt$£tKi' HHKfll 1 h ^ ^? bWSMb m Byí :.MWfS*ilðh^ W3t* t' r? ffiír" immm i Hans ffrá Islandi er sögupersóna hjá sjálfum Victor Hugo, höfundi Vesalinganna, sem nú ganga í söngleiksformi í Þjóð- leikhúsinu. Hans frá íslandi er einskonar Skugga- Sveinn og forstúdía fyrir sögupersónuna Valjean í Vesalingunum. :..' .;¦ *^ ¦¦P »> 1 WSm \ 'k r I-t' : 1 Æm-i" ¦¦^Sg Elísabet Jökulsdóttir Til Ragnars og Siggu Augnablik býr eilífðin hjá ykkur Vndir stjörnubjörtum fjölium leikur andinn í húsinu áflygil heimilisfriður og rabbabbaravín með kaffínu Heimurinn hefur ákveðið að vera hér þessa leiknu stund sem kemur aldrei aftur og hverfíir aldrei Hér eru samrseður Iist og þegar dagar flýgur síðasta orðið úr nóttinni og verður lag handa hugsuninni og lykt af nývöknuðu hafi Hér er enginn gestur en ferðalag handa hverjum og einum Um eilífð á augnablikið heima hér Ljóðið er tileinkað Ragnari H. Ragnar og Sigríði konu hans. B B Islendingar eru meiri vatnsins börn en margar þjóðir aðrar. Vaxnir upp, frá kyni til kyns, við mikinn snjó og mikla rigningu. Auk þess kváðum við, í viðbót við bæði snjó- inn, árnar og rigninguna, nota í rífasta lagi af kranavatni, meðal annars til hvers kyns hreinlætis- aðgerða á persónu okkar og eignum. En þegar til þeirrar frumþarfar kemur að væta kverkarnar, þá verða íslendingar allt í einu öðru fólki vatnsfælnari, en leita þess í stað á náðir svaladrykkjanna, hverra tala er legíó, auk hinna sítryggu förunauta á lífsleiðinni: mjólkur og kaffis. Þetta hefur nýlega heyrst tíundað af ábyrgum mönnum sem ein skýringin á hörmulegri tannheilsu þjóðarinnar. Sykraðir drykkir eru auðvitað tanneitur eins og hver önnur sætindi, og sú gullna regla tannhirðunnar að borða ekki á milli mála tekur jafnt til næringar í föstu formi og fljótandi. En að drekka ekki milli mála er þeim mun harðari regla sem þorstinn er hvikulli en hungrið: Stungum þarf maður einfaldlega að væta kverkarnar. Þá á að fá sér vatnssopa, sögðu hinir vfsu menn í útvarpinu, í stað þess að gera þorstann hverju sinni að iilefni til að fá sér skammt af fljótandi fæðu, sem er ekki að- eins skaðvæn tönnunum, heldur einhæfur og óhollur hluti af mataræði fjölda fólks. Drykkjarsullið á víst drjúgan þátt í að halda Aðvæta kverkarnar íslendingum í meistaraflokki sem sykuræt- um. Og þeir ætluðu, hinir vísu menn í útvarp- inu, að gerast málsvarar vatnsins: skera upp herör fyrir vatnsdrykkju. Það er verðugt viðfangsefni, og sjálfsagt má vænta nokk- urs árangurs af markvissri áróðursherferð, jafnvel þótt ekki sé geypimiklu til kostað. En aldrei verða vinir vatnsins jafnsterkir á auglýsingasvellinu og sölumenh svala- drykkjanna. Þar er raunar ólíku saman að jafha: vatnið hlýtur ávallt að gjalda þess að kosta ekki neitt svo að ehginn hefur til- efni til að halda því fram til sölu. Hafið þið til dæmis hugsað út í það, úr því að við erum að tala um tannheilsu, hvað það er mikil blessun að tannkremið er dálít- ið dýrt? Þess vegna geta einhverjir grætt á því og þess vegna er það auglýst og þess vegna fær maður engan frið til að gleyma hvað það er hollt og sjálfsagt að bursta tennurnar. Er kannski h'ægt að gera vatnið sam- keppnisfært með þvf að pakka því inn í nógu dýrar umbúðir og selja það svo út úr búð með nógu miklum tilkostnaði, auglýs- ingum og álagningu? Þetta gengur víst svolítið í löndum þar sem kranavatnið er nógu hraklega bragðvont, en hér er ekki einu sinni því að heilsa: okkar dýrlega drykkjarvatn gerir sjálft sig óseljanlegt með því að streyma óspillt úr hvers manns krana. En kraninn góði er ekki alltaf aðgengileg- ur. Komi Þorsteinn að manni á götum úti, er stutt í sjoppuna, en vatn hvergi í boði. Á margs kyns mannafundum eða opinberum stöðum er gos til sölu, djús og kaffi; en vatn fæst ekki nema úr krana frammi á klósetti, þar sem maður bograr yfir vaskin- um og sötrar úr holum lófa sínum — eða lætur það bara eiga sig og hallar sér að svaladrykkjunum. Helgina eftir að vinir vatnsins komu í útvarpið og töluðu um tennurnar fór ég í Laugardalslaug þar sem fátt er til sparað gestunum til þæginda. Þar er í sturtusalnum eitt forkostulegt fágæti: sístreymandi drykkjarbuna (raunar tvær, önnur neðar á vegg fyrir bbrnin). Þetta er postulínsskál, eins konar vaskkríli, með eilitlum gos- brunni, blýantsdigurri bunu sem hæfílegt er að lúta yfir og súpa af. Víðförult fólk kannast raunar við svona þægindi frá út- landinu, þar sem það er sums staðar mjög útbreitt, basði sístreymandi bunur og þó ekki síður fráskrúfaðar, oft stýrt með fót- stigi. Þetta þykir jafnvel sjálfsagt í löndum með æði vont vatn. Og raunar er ekki ör- grannt að drykkjarbunur hafi þekkst hér á landi, en eihhvern veginn aldrei fengið veru- lega útbreiðslu. T.d. ekki í skólunum, þar sem þær kæmu þó í góðar þarfir og gætu átt þátt í að venja börnin á vatnsbragðið. Víst kunna drykkjarbunur að hafa sína galla. Utanhúss þarf að passa að ekki frjósi í þeim; innandyra má ékki sulla úr þeim; og þær geta orðið skotspónn prakkara eins og önnur mannanna verk. En ljómandi væri það nú góð auglýsing fyrir vatnið, hinn náttúrulega svaladrykk, að drykkjarbunur sæjust sem víðast á almannafæri: frá skólum til skyndibitastaða, þvottaplönum til í>jóð- leikhúss. HELGI SKÚU KJARTANSSON LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 6. FEBRÚAR 1988 3

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.