Pressan - 21.09.1989, Side 22

22
Fimmtudagur 21. sept. 1989
hitti fólk á dansleikjum, þá vantaði
ekki tungumálakunnáttuna!" Einar
bætir við: „Já, fólk sem hafði ekki
kunnað að segja ,,yes“ eða ,,no“
dags daglega var allt í einu orðið
tungumálasnillingar eftir nokkur
glös...“
Þau viðurkenna að ekki hafi allir
verið almennilegir sem á vegi þeirra
urðu. „Sumir voru svo ruddalegir
að spyrja hvar ég hefði fengið hana,"
segir Einar. „Þegar mér var farið að
leiðast að svara svona fáránlegum
spurningum svaraði ég eitt sinn
manni á þá leið að ég hefði keypt
hana á þrælamarkaði. „Ha, og hvað
borgaðirðu fyrir hana?" spurði
hann. Eg svaraði því til að hún hefði
kostað fimm dollara. „Af hverju
komstu ekki með heilan gám?“
spurði hann.“ Peggy segir þau hafa
tekið þá ákvörðun að hætta að fara
á böll vegna ágangs fólks, „enda
höfðum við aldrei neinn frið til að
tala saman"! segir hún og brosir.
„Fólk virtist vilja fá svar við ótrúleg-
ustu spurningum og þeirra spurði
það ekki nema undir áhrifum áfeng-
is.“-
Vildi opna veitinga-
stað við þjóðveginn
Árið eina sem Einar hafði lofað
Peggy að þau myndu dvelja á Laug-
arvatni varð að tveimur. Síðan
þremur, fjórum og loks fimm. „Þá
fékk ég vinnu á rannsóknarstofunni
á Landspítalanum, flutti og Einar
fylgdi síðar," segir Peggy. Síðar fór
hún að vinna hjá Rannsóknastofn-
un landbúnaðarins og fékk sér
aukavinnu á kvöldin í Mandarínan-
um, kínverska veitingastaðnum
Peggy konan hans kunni ekki eitt
orð í íslensku. Hún viðurkennir fús-
lega að fyrstu tvö árin hér hafi verið
erfið en Islendingar hafi verið alúð-
legir: „íslendingar eru þægilegri en
til dæmis Bandaríkjamenn," segir
hún til viðmiðunar. „Ameríkanar
brosa til þín og segja eitthvað, þau
almennilegheit eru bara á yfirborð-
inu. Það ristir dýpra hjá íslending-
um."
Hún fékk vinnu í Kaupfélaginu á
Laugarvatni og ber ábyrgð á því
hversu margt var „ekki til“ þar. Einu
orðin sem hún kunni til að byrja
með voru nefnilega þau tvö fyrr-
greindu, „ekki til“: „Menn báðu um
pípuhreinsara, sýndu mér pípurnar
sínar til að gera mér þetta skiljan-
legt en ég svaraði bara „Ekki til!“,“
segir hún hlæjandi. „Það var ekki
fyrr en farið var að hringja óvenju
oft í kaupfélagsstjórann til að spyrja
hvers vegna ekkert væri til lengur í
kaupfélaginu að hann fór að gruna
eitthvað.. .!“
En Anna Peggy gerði fleira en af-
greiða í Kaupfélaginu. Hún fékk
stundakennslu við Héraðsskólann
þegar hún hafði lært nokkuð í ís-
ienskunni og kenndi þar meðal ann-
ars flatarmálsfræði. Hún skrifaði
fyrirlestrana niður á ensku og Einar
þýddi þá yfir á íslensku. Einhvern
daginn, þegar hann var óvenju upp-
tekinn, sagði hann Peggy að fletta
sjálfri í íslensk-enskri orðabók til að
leita að orðunum sem hana vantaði,
það væri besta leiðin til að læra mál-
ið: „Fyrsta orðið sem hún ætlaði að
fletta upp var „gráður"," segir Einar.
„í flatarmálsfræðinni var auðvitað
mikið um 75 gráður þetta og hitt,
90 gráða horn o.s.frv. En Peggy átt-
aði sig ekkert á að komman yfir a-
Indversk-lcinverskur efnaffræðingur
sem starfað heffur i Kaupffélaginu á Laug-
arvatni en ætlar nú að gerast kokkur á
mexikönskum veitingastað er mann-
eskja sem ekki er til i mörgum eintökum
i heiminum. Anna Peggy Friðriksdóttir
heitir hún upp á islenskan máta, en hét
Peggy Annadale Adal til þess dags er hún
fékk islenskan rikisborgararétt. Og hún
er sannkölluð veitingahúsadrottning
Reykjavikurborgar þvi hún rekur þrjá
veitingastaði, þar sem boðið er upp á
mat frá fjórum þjóðlöndum..
EFTIR ÖNNU KRISTINE MAGNÚSDÓTTUR MYNDIR EINAR ÓLASON
Hún er fædd og uppalin í Guyana inu skipti máli og það runnu heldur
í Suður-Ameríku, þaðan sem hún beturáhanatværgrímurþegarhún
hélt til náms í efnafræði í Penri- las: „Great sexual appetite" (mikil
sylvaníu í Bandaríkjunum. Á efna- kynlöngun). . .!!!“
fræðistofu þar rakst hún á íslenskan
námsmann sem lagði stund á líf- Eftir nokkur glös
fræði og efnafræði og ári síðar voru VOfitdr ekkí
þau gift og lögð af stað til heima- ■ . . .. „
lands hans, íslands. Einar Óskars- enskukunnottuno.
son hafði lokið stúdentsprófi frá • Reyndar segir Einar að Peggy hafi
Menntaskólanum á Laugarvatni nánast þagað í tvö ár, aðeins hlustað
fimm árum áður, fengið styrk til og smám saman farið að skilja
framhaldsnáms í Bandaríkjunum og meira af íslenskunni. „Svo allt í einu
hugðist starfa hér í eitt ár áður en einn daginn byrjaði hún aö tala ís-
hann héldi aftur utan til doktors- lensku eins og hún hefði ekki gert
náms. Hann ákvað því að þiggja annað!" segir Einar. — Það var
starf sem kennari við sinn gamla reyndar nauðsynlegt, því sam-
skóla á Laugarvatni og ætlaði að skiptaörðugleikarnir voru orðnir
dvelja þar einn vetur. nokkrir: „íslendingar virðast óskap-
- lega feimnir við að tala erlend
I koupfelagið tungumál' þegar aðrir íslendingar
Ó Laugarvatni heyra," segir Peggy. „En þegar ég
sem Ning vinur hennar rak: „Þá
kviknaði áhuginn á að opna veit-
ingastað fyrir alvöru," segir Peggy.
„Eg hafði alltaf átt þann draum að
opna lítinn veitingastað; allt frá því
ég var lítil stelpa og amma mín átti
einn slíkan." Einar segir að Peggy
hafi gríðarlegan áhuga á matargerð
og sé snilldarkokkur, enda hafi hún
strax fengið hugmyndina að veit-
ingastað á Laugarvatni: „Peggy
vildi helst opna lítinn stað við þjóð-
veginn," segir Einar. »
Ári eftir að þau fluttust í bæfnn,
haustið 1985, bauðst þeim að taka á
leigu matsölustaðinn Sælkerann,
sem sérhæfði sig í ítölskum mat.
Undir stjórn þeirra blómstraði stað-
urinn og þeim fannst lífið leika við
sig: „Það gekk allt okkur í hag,“
segja þau. „Við vissum ekkert um
veitingarekstur og vissum ekkert
hvað við vorum að fara út í. Þetta
var bara draumur að rætast og um
að gera að prófa." Reyndar tóku þau
mikla áhættu, veðsettu heimili sitt í
Mosfellssveitinni og hefði rekstur-
inn ekki gengið upp hefðu þau stað-
ið á götunni: „Þetta var hundrað
prósent áhætta," segir Einar. „En
það vann allt með okkur."
Ætti að fó
bjartsýnisverðlaun
Hálfu ári síðar urðu eigendaskipti
á staðnum og nýir eigendur sögðu
Peggy og Einari upp leigusamningn-
um. Það leið þó ekki langur tími þar
til þau voru komin á kaf í veitinga-
rekstur, og frá maí ’86 fram í febrúar
’87 ráku þau bæði Sælkerann og
Fógetann: „Þar vorum við fyrst með
þennan venjulega fransk-íslenska
matseðil, en opnuðum svo indversk-
an matsölustað, Taj Mahal, á efri
hæðinni.” Þar með voru þau aftur
farin að taka áhættu: „Fólk varaði
okkur við," segir Peggy. „Það var
fullyrt við okkur að íslendingar
væru ekki tilbúnir til að sækja ind-
verskan matsölustað að því marki
að reksturinn gæti borgað sig.“ Ein-
ar viðurkennir að sér hafi ekkert
litist á hugmynd Peggyar í fyrstu:
„Eg var skíthræddur við þetta. En
Peggy er svo bjartsýn. Hún ætti að
fá Bjartsýnisverðlaun Brostes. ..!
„Sumir segja nú að ég sé alltof köld,“
segir Peggy brosandi. „En ég þóttist
viss um að þörf væri á nýjum, öðru-
vísi matsölustöðum hér."
Þótt þau hafi haft gaman af veit-
ingarekstrinum sem slíkum átti ekki
við Peggy að hafa krá á sama stað.
„Ég get unnið við allt sem snýr að
veitingahúsum; eldað, þvegið gólf,
hvað sem er, nema unnið á bar. Ég
þoli ekki þessi drykkjulæti sem
fylgja krám. Ég vil bara hafa huggu-
legan matsölustað, þangað sem fólk
kemur til að borða." Einar gerðist
þjónn á kvöldin ásamt því að kenna
fulla kennslu við Menntaskólann í
Hamrahlíð og segir að sér hafi alltaf
þótt svolítið spennandi að áfgreiða
á bar: „Það var oft alveg stórkostleg
stemmning á Fógetanum," segir
hann.
Sjö vikur við kar-
abíska hafið en . . .
í desember í fyrra seldu þau
Fógetann og lögðu land undir fót.
Þau héldu til Karabíska hafsins, þar
sem faðir Peggyar býr, og höföu full-
an hug á að kaupa þar veitingastað:
„Sjö vikna fríið okkar fór í að skoða
veitingastaði! “ segir Einar. Það
dæmi hefði vel getað gengið upp að
þeirra sögn: „Veitingahúsarekstur
er alls staðar eins,“ segir Einar. „Ég
myndi treysta mér til að setja upp
veitingahús hvar sem er í heimin-
um.“
Samt komu þau heim. Peggy seg-
ist hvergi vilja búa nema hér: „Þótt
ég hafi búið við Karabíska hafið,
Guyana og í Ameríku er Island það
land sem ég vil eiga heima í,“ segir
hún. „Ég er alin upp á stað þar sem
mikið er um glæpi og ég er ennþá
þannig erlendis að ég er stöðugt á
varðbergi. Á íslandi er maður svo
öruggur og meðan maður er með
börn er hvergi betra að vera. Það
væri kannski annað viðhorf ef við
værum barnlaus. ..“