Tíminn - 11.01.1975, Blaðsíða 7

Tíminn - 11.01.1975, Blaðsíða 7
Laugardagur 11. janúar 1975. TÍMINN Útgefandi Framsóknarflokkurinn Framkvæmdastjóri: Kristinn Finnbogason. Ritstjórar: Þórarinn Þórarinsson (ábm). Jón Helgason. Auglýsinga- stjóri: Steingrimur Gislason. Ritstjómarskrifstofur I Edduhúsinu viö Lindargötu, simar 18300 — 18306. Skrif- stofur f Aöalstræti 7, sfmi 26500 — afgreiðslusimi 12323 — auglýsingasfmi 19523. Vero 1 lausasölu kr. 35.00. Áskriftargjald kr. 600.00 á mánubi. Blabaprent h.f. ^- ______________;___;_____ -> „En sú von brást" Halldór Pálsson búnaðarmálastjóri gerði árásirnar á landbúnaðinn að umtalsefni i ára- mótayfirliti sinu. Búnaðarmálastjóri sagði m.a.: „Nokkuð ber á þvi, að sérvitringar á öllum aldri og ungir hvatvisir menn, sem telja sig eina vita, hvernig leysa skuli vandamál þjóðlifsins, hafi rætt og ritað um landbúnað og einstaka þætti hans, oft af litlum skilningi en mikilli fáfræði. Þegar slikir menn skrifa undir fullu naf ni og ef þeir eru ekki ráðnir eða kjörnir fulltrúar einhverra samtaka eða stétta má láta bulli þeirra ósvarað. öðru máli gegngir, þegar ritstjórar stórblaða, er gefin eru út eða studd eru af fjölmennum stjórnmálaflokkum, rita i leiðara sina niðrandi fjarstæður og rugl um ákveðna atvinnuvegi þjóðarinnar. Að visu get- ur flestum mönnum skjátlast, ritstjórum sem öðrum, og sett saman einhverja staðleysu eða vanhugsaða hugmynd og birt á opinberum vettvangi, en þá sjá slikir menn jafnan sóma sinn i þvi að biðjast afsökunar á fljótræðinu. Nú fyrir skömmu skeði það, að birt var i dag- blaðinu Visi einhver ósvifnasta árás á is- lenzkan landbúnað, sem sést hefur á prenti hér á landi, merkt með stöfum ritstjórans, enda mun hann kjarkmaður eins og margir niðjar Kristjáns rika i Stóradal. I ritsmið þessari var komizt að þeirri niðurstöðu, að skatt- borgararnir greiddu svo mikið til islenzkra bænda,að hagkvæmara væri, að rikið sendi hverjum bónda ávisun, að fjárhæð eina milljón króna, til þess að bændur hættu að framleiða búvöru. Væri slíkt gert þá gæti þjóðin öll setið um ókomin ár i stórveizlu, þar sem á borðum væru innfluttar búvörur auðvitað af beztu teg- und og ódýrari en nokkur landbúnaðarvara sem framleidd væri hér á landi. Ef einhver vandi yrði með greiðslu á veizlureikningnum og þessum milljónum til bænda, þá átti að kippa þvi i lag, með þvi að fá erlenda aðila, til að reisa hér svo sem 20 álbræðslur. Það myndi borga brúsann." Búnaðarmálastjóri sagði enn fremur: „öll þessi ritsmið var hrakin með festu og rökum i blaðagrein af formanni Stéttarsam- bands bænda og i leiðurum i Timanum. En það kom ekki að haldi. Ritstjóri Visis endurtók bara fjarstæður sinar i stað þess að biðjast af- sökunar á frumhlaupi sinu. Satt að segja ætlaði ég mér ekki að svara þessum ádeilum. Mér kom ekki til hugar i upphafi annað en að þetta væri frumhlaup ritstjórans, og þeir sem hafa ráðið hann til starfa eða bera ábyrgð á mál- flutningi blaðsins myndu þagga niður I honum, en svo hefur ekki orðið. Visismenn virðast bara ánægðir með verk ritstjóra sins. Þó er þakkar- vert, að alllöngu eftir fyrstu árásina i Visi var málstaður landbúnaðarins tekinn upp og var- inn myndarlega i Morgunblaðinu. Sá leiðari var þó nafnlaus, svo að enginn veit með vissu, hver þorði þar að taka upp hanzkann gegn þvi afli, sem stendur bak við ritstjóra Visis. Ég átti von á, að leiðandi sjálfstæðismenn i land- búnaðarmálum myndu ganga fram fyrir skjöldu og svara þessum ómaklegu árásum á landbúnaðinn i Visi sjálfum, svo þannig mætti á að ósi stemma. En sú von brást." Já, sú von brást. ^ - Þ.Þ. Giscard d'Estaing Eigil Steinmitz, Weekendavisen: Giscard semur sig ekki að hefðbundnum venjum Hann vill fá að ráða sjálfur háttum sinum SÖNGVARINN Jacques Dutronc samdi fyrir nokkrum árum söng, sem varö vinsæll I Frakklandi. Hann hófst á oröunum „II est cinq heures", eða klukkan er fimm. Söngur- inn fjallaði um hina árrisulu starfsmenn, sorphreinsunar- menn, blaðburðarfólk, bakara o.s.frv., en þetta fólk veröur sjaldnast á vegi hins almenna borgarbUa. Þessi söngur er kominn á kreik á ný og nú er Giscard d'Estaing forseti meðal nátt- hrafnanna eða öllu heldur morgunhananna, en nætur- ferðir hans frá Elyséehöll hafa verið umræðuefni ParisarbUa undangengna tvo eða þrjá mánuði. Þegar söngurinn var saminn var de Gaulle forseti. Enginn gekk þess dulinn, að hann svaf f Elyséehöll. Oðru máli gegnir um Giscard og hann þykir áhugaverðari I þessu efni. „NÆST á undan d'Estaing sat I Elýséehöll maður, sem vann mjög litið af.því að hann var sjukur. NU situr þar „geimkarl", sem vinnur einn- ig Htið, þar sem hann fær vart við sig ráðið vegna likamlegr- ar hreysti". Þab var hib háðska blaö „Le Canard Enchainé",sem viöhafði þessi miður vingjarnlegu orð um Giscard. 1 hinu viðlesna tlma- riti „La Nation" gat að lita þessi niðurlagsorð I grein um forsetann: „Hvað girnist forsetinn og hvað hefir hann yfirleitt girnzt umfram setu I sæti því, sem hann nú skipar? Nú, þegar hann er orðinn forseti, — og viö stuðluðum að þvi að hann yrði það — verðum við að minna hann á, að starf forseta . er ekki bundið timanum kl 9 að morgni til 5 eftir hádegi." UMRÆÐURNAR hófust fyrir alvöru með grein i ,,Le Mond", sem vakti almenna athygli, en hUn sýndi eiginlega enga andúð á forsetanum. En greinin var athyglisverð þeg- ar þess er gætt, hver afstaöa blaðsins er yfirleitt og hvers álits það nýtur. Fyrirsögn greinarinnarvar: „Konungur, sem er einn um vald sitt". 1 greininni stóð meðal annars: „Margir líta svo á, að Frakklandi sé i raun og veru ekki stjórnað og forseti lýö- veldisins segi ráðherrum sín- um ekki fyrir verkum. Þetta tólk telur, að æðsti maður rlkisins beiti ekki valdinu og sú forusta, sem þjóðin á heimtingu á, fyrirfinnst yfir- leitt ekki". Blaðib „Le Mond" leggur áherzlu á, aö Giscard hafi aldrei dregið dul á, að hann vilji vera gersamlega sjálf- ráður um einkalíf sitt. Blaða- maðurinn upplýsir, að forset- inn sofi stundum I Elyséehöll, en ekki oft. Venjulega sofi hann I einkaíbúð sinni, þar sem hann neyti matar sins að öllum jafnaði. Við og við sofi hann i Petit Trianon, fyrrver- andi konungshöll I Versölum, en stundum sé hann dag eftir dag I veiðikofa einum. LENGI hafði verið tæpt á þessu efni I Parls, en eftir að greinin birtist I „Le Mond" varð það á allra vörum. önnur blöð tóku undir og lýstu ör- væntingu öryggisvaröanna, sem aldrei væru á þvl hreina um, hvar forsetinn væri. Sagt er, að hann hafi lent i árekstri við mjólkurbll á einni morgunreisu sinni I Paris. Þessu hefir að visu veriö and- mælt opinberlega, en ekki á sérlega sannfærandi hátt. ööru sinni á hann aö hafa eyðilagt bil sinn og komið til Elyséehallar I lögregluvagni, og veriö I stökustu vandræðum með að sannfæra næturvörð- inn um, að hann væri I raun og veru forsetinn sjálfur á heim- leið Ur einum sinna leyndar- dómsfullu næturleiðangra. Þegar forsetinn hverfur frá Elyséehöll skilur hann eftir innsiglað bréf, sem segir frá, hvar hann sé að finna — þó þvi abeins, að þjóðarnauðsyn krefjist eftirgrenslan. Þegar japönsku hryðjuverkamenn- irnir tóku gisla I franska sendiráðinu I Amsterdam 13. september i haust lentu þeir Chirac og dómsmálaráðherr- ahn i miklum erfiðleikum við að finna forsetann. VITANLEGA hafa nætur- ferðir forsetans orðið tilefni margs konar sögusagna um ástarævintýri. Giscard hefir raunar aldrei andmælt þvi, að hann dáist aö fbgrum konum, en ekkert sérstakt bendir þó til, að hann eigi sér leynda ást- mey. Övönduð blöð, sem Frakkar lesa en trúa yfirleitt ekki, hafa undangengnar vikur bendlað forsetann við ljósmyndara, greifafrU eina og kvikmynda- leikkonuna Mireille Darc, sem kunn er Ur mörgum kynlifs- myndum. Enn má nefna eigin- konu kvikmyndaframleiöanda eins. Giscard notaöi þfl hans i einni næturferöa sinna, en það er næsta kátlegt vegna þess, að kvikmyndaframleiðandinn hefir ávallt sagt, að hann væri reiöubUinn aö lána konu slna hverjum sem væri, en engum bflinn sinn! Hinar leyndardómsfullu næturferðir forsetans hafa fengiö á sig nýjan og stórpóli- tiskan blæ slðustu daga. Ef trUa má blaðinu „Le Canard Enchainé", sem yfirleitt byggir á traustum heimildum, hefir Giscard sakað Israels- menn um að valda vafasöm- um sögusögnum um einkalif sitt. Hann á að hafa sagt á einkafundi meö þremur frönskum blaðamönnum, að tilraunirnar til að ata hann auri væru óbeint andsvar við stefnu hans I málefnum land- anna fyrir botni Miðjaröar- hafsins, en Israelsmenn teldu hann draga taum Araba. FRAKKAR segja löngum, að framgangsmáti manna ráði Urslitum. Þaö var óneitanlega óvenjuleg og nýstárleg framkoma Gis- cards, sem aflaöi honum vin- sælda fyrir forsetakosn- ingarnar og fyrst eftir að þær voru um garð gengnar. Ný- lega sagði einn vina forsetans: „Sumir andmæltu Pompidou fyrir að fara ávallt eftir við- teknum venjum, en þeir hinir sömu gefa Giscard nU aö sök, hvað hann er dásamlega laus viö að lUta viðteknum venj- um". Þetta hefir komið fram meö ýmsu móti, en ef til vill veldur eitt atriöi meiri gremju meðal stjórnmálamanna og I frönsku samkvæmisllfi en allt annað. Opinberar móttökur og glæst- ar kvöldveizlur i Elyséehöll eru nU eins fáar og framast er unnt. Giscard kærði sig ekkert um þá opinberu mynd, sem sýnir fyrst og fremst orður og önnur heiðursmerki. Hann lét meðal annars taka mynd af sér I dyrum Elyséehallar, þegar golan ýföi hár hans. Hann breytti skrUðgöngum Bastilludagsins á þann hátt, að þær bæru minni hernaðar- blæ en áður. v Við og við lætur forsetinn sjá sig á litlum veitingastööum i Paris, og er þá með syni sln- um einum og ekki i fylgd neinna öryggisvarða. Enn- fremur hefir hann sést viðra hundinn sinn I garðinum við Elyséehöllina. Hann eyðir stundum heilum nóttum I félagsskap listamanna og vinstrisinnaðra rithöfunda — og þar er efalaust að finna eina skýringuna á næturferða- lögum hans. FROKKUM geðjaðist mjög vel að þessu öllu fyrst i stað, en nU er tortryggni þeirra vakin. 1 þessu sambandi má ekki gleyma þvi, að Frakkar eru að sannfæringu óbilandi lýöveldissinnar, en elska eigi aö slður allt konunglegt, og vilja I hjarta slnu helzt, að hUsbóndinn I Elyséehöllinni komi fram sem eins konar kon- ungur. Þeirri staöreynd veröur ekki móti mælt, að Giscard hefir erdurbætt og gjörbreytt öllu starfi i Elyséehöllinni, sem reka ber eins og við- skiptafyrirtæki eins og hann hefir sjálfur komizt að orði. Það er einnig staðreynd, aö hann hefur störf sin stundvis- lega klukkan niu morgun hvern á fundi með helztu ráö- gjöfum slnum, sem allir eru hagfræðingar, og meðal þeirra eru þrjár konur. A miö- vikudögum heldur forsetinn fund með öllum ráðherrunum, en þrisvar til fjórum sinnum i viku ræðir hann vib einstaka ráðherra. Þeim er þó meinilla við aðþurfa að dvelja i Elysée- höll. Svo er mál með vexti, að þegar Giscard var bUinn að brýna fyrir þjóðinni að spara ollu, lét hann lækka hitann i Elyséehöllinni svo mjög, að starfslið allt og hann sjálfur þjáist af sifelldri ofkælingu. Giscard hefir hvað eftir annað lýst yfir aö hann liti ekki á forsetaembættið sem köllun, heldur aðeins sem hvert annað starf. Og hann krefst þess hiklaust, að fá að lifa sínu einkalifi sem einstak- lingur. Þetta veldur öllum vandræöunum.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.