Tíminn - 20.11.1975, Blaðsíða 8

Tíminn - 20.11.1975, Blaðsíða 8
TÍMINN Fimmtudagur 20. nóvember 1975. |.....i|| JI'""H|| ||r jw\ jl iii'i'i' Haustsýningin 1975 Hin árlega haustsýning Félags islenzkra myndlistar- manna var opnuð um helgina i Norræna húsinu, og mun'sýn- ingin standa til mánaðamóta. Auk þess hefur verið tekin upp sú nýbreytni að nú er líka sýnt á vinnustöðum viðs vegar um borgina, og eru verk eftir 32 listamenn hengd upp i kaffistof- um og matsölum á einum fjórtán stöðum hjá stofnunum og stórfyrirtækjum. A haustsýninguna bárust 210 verk,ensýnderu96verkeftir 50 höfunda, 29 félagsmenn í FIM og eftir 21 utanfélagsmann. Niu þeirra sýna i fyrsta sinn á haustsýningu, en það eru þau Brynhildur Ósk Gisladóttir (1940), Gunnar I. Guðjónsson (1941), Helgi Vilberg (1952), Kjartan Ásmundsson (1950), Óli Geir Jóhannsson, Sólveig Helga Jónsdóttir (1945), Bragi Hannesson (1932), Steingrimur E. Kristmundsson (1954), Þetta fólk sýnir oliumálverk, vatnsliti og teikningar. Enginn skúlptúr barst frá utanfélagsmanni, en 4 félags- menn sýna þarna skúlptíir og auk þess eru glermyndir og vefnaður á sýningunni. Af félagsmönnum FIM sýna margir af kunnustu málurum félagsins, en marga vantar þó i Norræna húsið, þeir eiga á hinn bóginn margir verk á hinum ýmsu vinnustöðum, sem áður var getið um. Á sýninguna völdu verkin átta manna sýningarnefnd FIM, en formaður nefndarinnar er Ragnheiður Jónsdóttir Ream. Er megin reglan sU, að utan- félagsmenn senda fimm verk til nefndarinnar og hún velur síðan og hafnar, ýmist öllu, eða hluta verkanna, en félagsmenn komast af með færri myndir, sem virðist ekki ósanngjörn til- högun, þott vissulega kæmi einnig til greina að menn sendu færri verk og nefndin tæki eða hafnaði, svo listamennirnir gætu i rauninni sjálfir ákveðið hvað þeir sýna almenningi, — fyrst og fremst. En nóg um það, menn fara eftir sýningarregl- um, sem kynntareru fyrirfram, og eru þvl kunnar frá upphafi. II. Haustsýning FtM er að vanda fjölbreytt og kennir þar margra grasa, en sýningar þessar hafa verið fastur, árlegur viðburður i starfifélagsins, a.m.k. svo langt sem undirritaður man, þótt ef til vill hafi einhver ár fallið úr. Sýningin gæti að sumu leyti ver- ið þverskurður af islenzkri myndlist eins og hún er i dag, en það eð margir frægir og þekktir málarar eru ekki með i Norræna húsinu, vantar þó nokkra hringi i hinn gilda stofn islenzkrar myndhefðar. Það, sem manni kemur fyrst I hug eftir að maður hefur opnað augun i ofbirtu listahafsins, eru orð skáldsins: „Hvar er Island I þessum saung?", en þá var rit- að um söngför hjá þekktum söngflokki, sem fór til útlanda og söng aðeins, eða að mestu erlend lög. Manni virðist að sýn- ingin f Norræna húsinu gæti allt eins vél verið eftir fólk viðs vegar að úr heiminum, og ekk- ert sérstaktbendirtil Islands, ef undanskilin eru örfá verk, sem virðast islenzkari en önnur. 1 þessu sambandi minnist ég sýn- ingar á verkum færeyskra sKulptur eftir Sigurjón Ólafsson, málara, sem sýndu verk sin á sama stað fyrir nokkrum árum, þar stigu hiriar fögru fjáreyjar upp úr kafinu með einhverjum hætti. Þetta er sér á parti athyglisvert, þar eð hreinum afstraktmálverkúm hefur fækk- að og menn hafa snúið sér meir að figurativum myndum. Þó er rétt að hafa það i huga, að ekki er óhugsandi að útlendingum kunni að finnast annað, að erlendir menn kæmu auga á einhver atriði sem tengdu þessa list við tsland sérstaklega, en það er mér þó til efs. Listin er vissulega að verða alþjóðlegri og þá ekki sizt myndlistin, þvi að menn nema nú yfirleitt mið- svæðis i listheimi, en ekki i „tUninuheima."Tilraunirtilþess að skapa raunsæja, þjóðlega myndlist hafa ekki gefið góða raun, ekki sizt hjá þeim stór- þjóðum er það hafa reynt. Þó vil ég i þessu sambandi minna á vefnað Asgerðar Búadóttur, sem virðist sameina erlenda formbyltingu og alislenzka hef ð. Það sama má ef til vill segja um tréstaurinn „Mýkfeftir Sigur- jón ólafsson. Hann gæti alveg eins hafa komið svona á land, eftir að hafa velkzt I briminu lengi, innan um skerin og trjá- maðkinn. Við nánari athugun er okkur það ekki einu sinni ljóst lengur hvort það sé I rauninni áhuga- vert að eignast þjóðlega mynd- list, einhverja strjálbýlislist, lágvaxnar kræklóttar hrfslur, sem halda sér dauðahaldi i kalt grjótið mestan part ársins og áræða ekki að laufgast fyrr en komið er langt fram á sumar. Það er þvi aðeins spurningin um það, hvort landið eigi að gleym- ast alveg eða ekki. III. Hér verður ekki f jallað mikið um steinstaka menn, til þess höfum við ekki rUm. Höfundar myndverkanna eru 50 talsins. Þó má reyna að fara einn hring og stikla þá á stóru. t forstofunni hittum við fyrst Hjörleif Sigurðsson, sem sýnir tvær vatnslitamyndir, sem mál- aðar eru á kínverskan (?) pappir. Þetta eru sérkennilegar myndir, sem koma skemmti- lega á óvart: eru i framhaldi af þeim, er hann sýndi um árið i Hamragörðum. Þessa bliðu tóna er að visu erfitt að greina fjölefli þvi, er annars rikir á þessum stað. Þegar inn i sjálfan salinn er komið, og haldið er með sólu, verða fyrst fyrir þeir Jöhannes Geir og Einar G. Baldvirisson. Jóhannes er með þrjár myndir, oger sú f miðjunni bezt, i hinum tveim er hann enn ekki laus Ur pastelmyridunum, og þar skort- ir ýms þau sérkenni, er áður fylgdu oliumálverkum hans. Einar G. sýnir tvær myndir, sem segja má að séu dæmigerð- ar fyrir list hans, og verður hann að teljast Vera einn þeirra málara, er ekki hafa verið metnir sem skyldi. MagnUs Kjartansson kemur mest að óvörum af yngri mönn- um og sýnir þrjár myndir, klipptar og skornar upplim- ingar, og við fyrstu sýn virðist hann ná góðum árangri i þessari listgrein. Þá taka við Asgerður Búa- dóttir, sem áður var búið að Lengst til vinstri er mynd Sigurðar örlygssonar, ein af tveim, þá taka við myndir E þrjár. Myndirnar tvær lengst til hægri eru eftir Arnar Herbertsson. ...„Hvar er Í í þessum sai minnast á, og svo kemur Hring- ur Jóhannesson. Hringur sýnir þrjár myndir, og er sú er hann nefnir „Þotu- flug" 'ahugaverðust. Þarna blandar málarinn saman á skemmtilegan hátt súrrealisma og venjulegu málverki. Myndin verkar á tvennan hátt, sem litur og form og sem myndefni til umhugsunar. Kontraskýin segja okkur frá þotunni, sem æðir yfir himininn, er rofabarðið stendur kyrrt — samt getur moldin rokið, en þó ekki i logninu. Eyborg Guðmundsdóttir sýnir Titrandi strengi, sem „ekkert titra," eins og einhver sagði á sýningunni, stórar myndir og fallegar, mjög vel gerðar. Gunnar örn er nú kominn Ut fyrir holdrosuna og innyflin, er orðinn mildari allur. Dökk lina. Myndir Hrings Jóhannessonar og höggmynd eftir Guðmund Benediktsson. ______:--------------j~. .Ktippt og skorið" eftir Magnús Kjartansson. Sýningarnefnd FtM. Talið frá vinstri, Hallsteinn Sigurðsson, Þorbjörg Höskuldsdótt Benediktsson, Ragnheiður Jónsdóttir Ream (form.) og Hrólfur Sigurðsson.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.