Fréttablaðið - 12.08.2007, Síða 12

Hafið þið hist áður?
Þorsteinn: Ja, ekki nema bara
svona mjög pent, er það ekki?
Ágúst Ólafur: Börnin okkar
voru á sama leikskóla, Dverga-
steini.
Þorsteinn: Að vísu ekki á sömu
deild, en þetta er svona eins og
Ísland er – maður kinkar kolli og
segir „blessaður“. En ég held ég
hafi aldrei tekið viðtal við þig, er
það nokkuð?
Ágúst: Nei, þú hefur ekki gert
það. En leikskólinn er svona eins
og annað heimili manns, maður
rekst á sama fólkið aftur og aftur.
Hvað dettur ykkur í hug þegar þið
heyrið nafn hins og hver er fyrsta
minning ykkar um hinn?
Ágúst: Ísland í dag. Það eru
tveir menn sem hafa kunnað að
fara með þann frasa – Þorsteinn
og svo nágranni minn, Jón Ársæll.
Þorsteinn: Ég hef tekið eftir
Ágústi sem einum af þessum ungu
þingmönnum, sem eru auðvitað
ekkert ungir, en þetta eru ný and-
lit og menn með svolítið öðruvísi
reynslu en þeir pólitíkusar sem ég
ólst upp við.
Ágúst: Þorsteinn hefur verið
það öflugur í fjölmiðlaheiminum
að fólk þarf að hafa búið í helli til
að hafa ekki séð hann þannig að
ætli fyrstu minningarnar um hann
séu ekki bara af skjánum.
Þorsteinn: Og ég þyrfti að hafa
búið innarlega í íslenskum dal
með systur minni, án síma eða
sjónvarps, til að hafa ekki séð
Ágúst. En annars er fyrsta minn-
ing mín um Ágúst tengd við það
hvað mér þótti hann sterklega
líkur frænda mínum, Inga F. Vil-
hjálmssyni.
Tökum skriðsund út í þjóðmálin.
Nýlega bárust okkur fregnir af því
að við værum hamingjusamasta
þjóð í heimi. Skynjið þið hamingju
í þjóðfélaginu? Hver þykir ykkur
vera glaðlyndasti Íslendingurinn?
Ágúst: Íslendingar vilja skora
hátt í svona könnunum, það er
hluti af okkar þjóðarstolti. Ég get
því ímyndað mér að keppnisand-
inn sé kannski fremur ástæðan
fyrir háu skori en að við séum eitt-
hvað hamingjusamari en aðrar
þjóðir.
Þorsteinn: Svona fréttir detta
stundum einhvern veginn af himn-
um ofan. Ég tek þessu öllu með
óskaplega miklum fyrirvara. Fyrir
mér er þetta síðasta frétt í frétta-
tíma þegar ekkert er að frétta.
Ágúst: Þetta er samt auðvitað
ákveðið afrek. Að búa á mörkum
hins byggilega heims, með vetur
eina átta, níu mánuði, dýrasta mat-
inn og bensínið – og samt erum við
bara sátt. Ég las það reyndar í
fréttum í síðustu viku að 80.000
Íslendingar fara í Ríkið í hverri
einustu viku.
Þorsteinn: Þar er skýringin á
gleðinni komin.
Ágúst: Annars finnst mér Íslend-
ingar almennt glaðir og að sama
skapi geta þeir um leið oft verið
mjög reiðir. Ómar Ragnarsson
myndi ég álíta mjög glaðan Íslend-
ing, að minnsta kosti hef ég aldrei
séð neinn mann jafn glaðan yfir
því að tapa kosningum.
Þorsteinn: Ég er svo tortrygg-
inn að eðlisfari að þegar ég sé fólk
alveg yfirnáttúrulega hamingju-
samt og setjandi línuna fyrir aðra
hvernig þeir eigi að lifa lífinu,
hugsa ég strax að þarna hljóti að
fylgja eitthvert smátt letur. En ef
ég ætti að kjósa glaðan Íslending
yrði það Guðrún Gunnarsdóttir,
fyrrverandi samstarfskona mín á
Rás 2. Hún er með hlátur á heims-
mælikvarða.
Nú segja sumir að stjórnmála-
menn tali eftir handriti, svari
spurningum þannig að öllum líki
og svo framvegis? Ertu sammála
því, Þorsteinn, og finnst þér þessar
gagnrýnisraddir sanngjarnar,
Ágúst? Hvaða heilræði gefur þú
stjórnmálamönnum sem koma
fram í sjónvarpi sem reyndur spyr-
ill, Þorsteinn? Og hvaða heilræði
gefur þú spyrlum sem taka stjórn-
málamenn í viðtöl, Ágúst?
Þorsteinn: Ég held að þegar við
horfum á stjórnmálamenn í dag,
þá sé ekki hægt að tala um ein-
hverja eina, steríla týpu. Stjórn-
málamaður er ekki maðurinn sem
vildi alltaf vera fremstur á bekkj-
armyndinni í Laugarnesskólanum
og fór svo sjálfkrafa í prófkjör og
stjórnmál. Stjórnmálamenn eru
alls konar fólk og stór hluti þeirra
er bara ágætlega frambærilegur.
Svo held ég að það yrði enn meira
af frambærilegu fólki að finna
þarna ef kaupið yrði hækkað
aðeins. Þá fengjum við rjómann –
snillingana – sem í dag finnst
starfið snúast of mikið um per-
sónulegar árásir til að þeir nenni
að standa í þessu fyrir þessi laun.
Ágúst: Fjölmiðlafólk vill oft
tefla fram andstæðum í umræð-
unni. Það hringir í mann og spyr
hvort maður ætli að vera með eða
á móti – „við ætlum að fá þennan á
móti þér“. Það gerir umræðuna
kannski meira spennandi en hún
verður ekkert endilega dýpri fyrir
vikið. Stjórnmálamenn standa
síður en svo alltaf á öndverðum
meiði þótt þeir tilheyri mismun-
andi flokkum og oft er eins og það
sé enginn grundvöllur fyrir sjón-
varpsþætti þar sem fólk er nokk-
urn veginn sammála en vill kom-
ast að niðurstöðu saman.
Þorsteinn: En hvað heilræði
snertir þá er jú gamalt trikk í bók-
inni að segja: „Já, þetta er mjög
góð spurning, en áður en ég svara
því, þá ætla ég að koma að þessu
...“ Sem þýðir að eftir fjörutíu sek-
úndur eru stjórnandinn og spyrill-
inn búnir að gleyma upphaflegu
spurningunni. En persónulega
myndi ég gefa stjórnmálamönn-
um það heilræði að láta alltaf ná í
sig og svara spurningunum. Ef
þeir vita ekki svarið er hægt að
svara: „Ég hef ekki nægar upplýs-
ingar um þetta mál núna til að geta
svarað því, en ég ætla að kanna
það.“ Það er mun betra en að láta
fréttamenn elta sig hlaupandi út
úr Ráðhúsinu að bílnum. Það eru
mjög spaugilegar fréttamyndir.
Mér er til dæmis minnisstætt í
kringum málefni Byrgisins þegar
ég og margir fleiri eyddum dögum
í að reyna að ná í einn ungan þing-
mann Framsóknarflokksins, sem
lét ekki ná í sig. Í ágúst, árið 2007,
er einfaldlega ekki hægt að láta
ekki ná í sig. Það næst alveg í þig.
Ágúst: Ég get vel tekið undir
það að stjórnmálamenn eiga að
vera aðgengilegir. Svo má líka
benda á það að tími viðtala er allt-
af að styttast og maður er nánast
farinn að hugsa í „helstum“ og
frösum og þú veist að þú kemur
ekki miklu að. Auðvitað væri mitt
heilræði til hæstráðenda fjölmiðla
að taka sér meiri tíma til að kryfja
málin. Það myndi skila dýpri
umræðu og skemmtilegri með
fleiri flötum. Þessar tvær stéttir,
fjölmiðlamenn og stjórnmála-
menn eru líka að mínu mati frem-
ur sjálfhverfar og eru oft áhuga-
samari um eigin stétt og stöðu en
þær ættu að vera. Þarna úti er stór
massi almennings sem lifir allt
öðru lífi.
Þorsteinn: Ég man eftir því
þegar ég var gestur í morgunút-
varpi á Rás 1, 16 ára gamall, og
var að spila einhverja tónlist. Eftir
þáttinn tók ég strætó inn í Laugar-
Ekkert grín að fíla
Titanic og Fram
Þorsteinn J. Vilhjálmsson og Ágúst Ólafur Ágústsson hafa hingað til
kinkað kolli kumpánlega hvor til annars á leikskólanum Dvergasteini. Þor-
steinn var þó löngu búinn að taka eftir Ágústi því honum þykir hann svo
glettilega líkur frænda sínum. Júlía Margrét Alexandersdóttir ræddi við félag-
ana um glaða Íslendinga og tekjublöð.
Mér varð það á að segja mínum vinahópi að ég hafi
orðið hrifinn af kvikmyndinni Titanic. Það féll í gríðar-
lega grýttan jarðveg og ég veit ekki hvert menn ætluðu
að fara þegar ég sagðist hafa farið tvisvar á hana í bíó.