Tíminn - 11.10.1981, Page 27

r
Sunnudagur 11. október 1981
27
undanrenna
Alfreð Alfreðsson
í undirheimum
1. hluti
■ Hér kynnum við i fyrsta sinn og ábyggilega ekki það
siðasta söguhetju vora, litinn pervisinn mann — Alfreð
Alfreðsson að nafni. Ýmislegt hefur á Alfreðs daga drifið
um dagana en ætið hefur honum tekist að finna leið út úr
ógöngunum með eðlisborinni slægð sinni. Er það ætlun
okkar undanrennumanna að segja frá ævintýrum Alfreðs
af og til i vetur, lesendum til varnaðar ellegar eftir-
breytni. I dag segir frá hrakförum Alfreðs i fikniefna-
bransanum, sem vissulega eru aðeins litili hluti af
Oddyseifsferð Alfreðs til undirheima. Meira um hana sið-
armeir. Það er kannski óþarfi að taka fram að allar sögu-
hetjur I neðanskráðu eru ekki til, og einnig hafa atburðirn-
ir sem hér er lýst aldrei orðið.
Eitt sinn sem oftar var hann Alfreð okkar Alfreðsson
handtekinnaf lögreglunniog fluttur til yfirheyrslu. I þetta
skiptið hafði hann rekið stórfellda verslun með eiturlyf.
Jæja, stórfellda og ekki stórfellda — hann hafði a.m.k. út-
vegað ungmennum hass.
Það kom fljótlega i ljós við yfirheyrslurnar að lögreglan
hafði ýmislegt á hann Alfreð okkar, meira en nóg til að
loka hann inni I fangelsi langan tima. Alfreð var, af skilj-
anlegum orsökum, ekkert um það gefið aðlenda i fengelsi,
og þegar honum var boðið að gerast „informer” lögregl-
unnar, þá tók hann boðinu fegins hendi. Skyldi Alfreö
sleppt ef hann segði frá öllum vinum sinum og kunningj-
um sem hann vissi til að reyktu hass eða neyttu annarrra
fikniefna. Alfreð þekkti vel til i hópi fikniefnaneytenda og
var hreinasta gullnáma fyrir lögregluna. Kjaftaði á hon-
um hver tuska við yfirheyrslurnar en siðan var honum
sleppt.
Það hafði fylgt skilmálum lögreglunnar að eftir að Al-
freð var látinn laus skyldi hann halda áfram að sjá lög-
reglunni fyrir upplýsingum. Alfreð vildi fyrir alla muni
ekki lenda i fangelsi svo hann var tilbúinn til þess.
Fljótlega eftir að Alfreð Alfreðsson var látinn laus tók
lögreglan eftir þvi að hann hafði tekið upp aftur sina fyrri
iðju, sem sé fikniefnasölu. Lét lögreglan það afskiptalaust
enda lá beint við að þannig fengjust meiri og betri upplýs-
ingar, ef Alfreð yrði i námunda við kjötkatlana.
Þar kom að lögreglan hafði samband við Alfreð okkar.
Þá brá svo við að Alfreð hafði enga dópista að tilkynna
aðra en sina eigin viðskiptavini. Svo hann gerði það.
Áður en mjög langt um leið fór viðskiptavinum Alfreðs
að fækka mjög iskyggilega, af augljósum orsökum. Þeir
voru flestir komnir inn á Litla-Hraun. Ekki fór hjá þvi að
aðrir i bransanum tækju eftir þvi að viðskiptavinir Alfreðs
Alfreðssonar væru vanalega komnir i steininn áður en
dagur var liðinn frá þvi að þeir keyptu af honum fikniefni
og það orð barst vitt og breitt að Alfreð væri varasamur i
viðskiptum og sennilega I beinu sambandi viö lögregluna.
Þegar svo var komið hafði Alfreð ekkert lengur að til-
kynna lögreglunni.
En lögreglumennirnir sættu sig ekki við það. Þeir sögðu
við Alfreð: „Ekki nóg, Alfreð, ekki nóg!”
Og Alfreð sá fangelsisrimlana fyrir sér og fór þegar af
stað á stúfana. Hefði einhver talið það ómaksins vert að
stunda atferlisfræðilegar rannsóknir á Alfreð Alfreðssyni
um þetta leyti hefði hann óefað tekið eftir þvi að Alfreð hóf
nú mjög kerfisbundnar heimsóknir til allra þeirra sem
hann þekkti eða kannaðist við, þó ekki væri nema af af-
spurn. Nú veröur ekki á móti þvi mælt að býsna margir
þeirra sem Alfreð þekkti neyttu fikniefna i einhverjum
mæli og sumir voru jafnvel svo framtakssamir aö hafa út-
vegað sér kannabis-fræ til að rækta siðan i stofunni heima
hjá sér. Herma áreiðanlegir heimildarmenn okkar að slikt
sé ekki fátitt, og öruggt er að slikt var alls ekki óalgengt
meðal vina Alfreðs Alfreðssonar.
Svo Alfreð heimsótti vini sina. Hefði áðurnefndur atferl-
isfræðingur getað fylgst með ferðum Alfreðs hefði sá tek-
ið eftir þvi að Alfreð hafði jafnan heldur skamma viðdvöl
þar sem hann rakst á ummerki um kannabis-notkun hús-
ráðenda. Er jafnvel sagt aö Alfreð hafi beinlinis hlaupið
út þar sem svo var ástatt og — i næsta sima. Voru fjöl-
margir handteknir á næstu dögum og vikum.
Alfreð þótti á sinum tima eiga óvenju marga vini og
kunningja en svo var komið íyrir þeim er fram liðu.stund-
ir að þeir einir voru utan fangelsismúranna sem aldrei
höfðu verið orðaðir við hass. Fannst Alfreð nú verki sinu
lokið og sagði lögreglunni það. Aftur sagði lögreglan:
„Ekki nóg, Alfreð, ekki nóg! Mundu Litla-Hraun!”
All'reð íylltist örvæntingu.
Eins og i'yrr heíur verið frá greint þá var Alfreð Alfreös-
son fikniefnasali, hann seldi vörur sinar þeim sem þær
vildu og gátu keypt. Nú fóru skrýtnar sögur að ganga um
Alfreð: að hann gengi um og gæfifólki kannabis eins og
það gæti I sig láti, jafnvel heilu plönturnar, jafnvel marg-
ar plöntur. Lika var sagt að óvenju há handtökuprósenta
væri meðal þeirra sem tækju við kannabis af Alfreö. En
alltaf sagði lögreglan: „Ekki nóg, Alfreð, ekki nóg.”
Siðast er fréttist af Alíreð Aifreðssyni gekk hann um
götur Reykjavikurborgar með örvæntingarglampa i aug-
um og skimaði upp i alla glugga sem á vegi hans urðu. I
hvert sinn sem íyrir Allreð bar græna plöntu sem liktist
kannabis-jurtinni tók hann kipp og flýtti sér i næsta
sima... framhald.
MORÐIÐ A VITABAR
■ Ef þú h'tur á myndina sem
fylgir þessari grein muntu sjá
uppdrátt af Vitabar — ögn stil-
iseraða. Lögreglumaður á eftir-
litsgöngu eftir Barónsstignum,
Elias Bjarkason, heyrði
grunsamlegan hvell, rakti upp-
runa hans þegar i stað til Vita-
bars, og flýtti sér þangað. Er
Elias opnaði dyrnar var aðkoman
þessi, sem þú sérð á myndinni.
Líkiö reyndist vera af Kidda
Bogasyni, kunnum fjárglæfra-
manni. Nikulás, eigandi Vita-
bars, var of skelfdur — að þvi er
virtist — til að verða Eli'asi að
gagni við rannsókn málsins, en
hann sagði þó að moröinginn
hefði stuttsig við vegginn meðan
hann skaut Kidda á stuttu færi.
För eftir hanska hans sjást
greinilega á veggnum.
Elias var ekki lengi að koma
upp um morðingjann. Ert þú jafn
snjail eða snjöll? Svarið eftirfar-
andi krossaspurningum og styðj-
ist við myndina. Elias hefur
þegar svarað fyrstu tveimur
spurningunum til að gefa þeim
sem óvanir eru rannsóknum
morömála visbendingu um
hvernig farið er að.
1. Hafði Nikulás verið að þrifa
Vitabar?
Já.
Nei.
— Vegna þess að gólfiö er blautt
og skúriugafata og önnur hreinsi-
tæki sjást greimlega.
2. Hversu margir viðskiptavinir
höföu uýlega verið á Vitabar?
Enginn.
Einn.
Tveir.
Þrir.
Fjórir.
Fimm.
— Vegna þess aö fjórir diskar
eru á borðiuu, fjögur glös og fjög-
ur pör af borðbúnaöi.
3. Heldur þú að Kiddi hafi verið
fórnarlamb ránmorðs?
Já.
Nei.
4. Heldur þú aö B, C og B séu
kun ningjar?
Já.
Nei.
5. Kom A inn á Vitabar á undan
D?
Já.
Nei.
6. Hversu margir voru inni á
Vitabar, aö minnsta kosti, er
Kiddi kom þangað?
Einn.
Tveir.
Þrfr.
Fjórir.
Fimm.
Sex.
7. Gætu viöskiptavinir Vitabars
hafa séð Kidda nálgast?
Já.
Nei.
8. Myndu fótsporin sjást ef þau
hefðu ekki farið yfir blautan gólf-
flötiim?
Já.
Nei.
9. Hver eru fótspor Nikulásar?
X.
Y.
Z.
10. Gekk Nikulás út um cldhús-
dyniar?
Já.
Nei.
11. Stimplaði Nikulás 55 króuur
inn á kassann fjrir morðiö?
Já.
Nei.
12. H var var Nikulás þegar morö-
ið var framiö?
Nálægt fötuuni.
Nálægt kassanum.
Nálægt ddhúsinu.
13. Hver eru fótspor A?
X.
Y.
Z.
14. Hljóp A gegnum eldhúsdyrn-
ar?
Já.
Nei.
15. fóru B, C og D út I gegnum úti-
dyr Vitabars?
Já.
Nei.
10. Eru fótsporin sem merkt eru
X fótspor morðingjans ?
Já.
Nei.
17. Skaut morðinginn af byssu
sinni með hægri hendi?
Já.
Nei.
18. Hver myrti Kidda Bogason?
A.
B.
C.
D.
Nikulás.
Svör leysast
á bls. 13