Tíminn - 04.01.1990, Blaðsíða 18

Tíminn - 04.01.1990, Blaðsíða 18
18 Tíminn Fimmtudagur 4. janúar 1990 MINNING Ólafur Ingi Jónsson Fæddur 29. október 1945 Dáínn 25. <ksciul.tr 1989 Á jóladag lést á Landspítalanum eftir erfiða sjúkdómslegu Ólafur Ingi Jónsson prentari. Þar með lauk hetjulegri baráttu þessa unga manns við þann sjúkdóm sem leggur menn að velli með leifturhraða eða lang- varandi þjáningum og spyr ekki að aldri. Ólafur Ingi varfæddur29. október 1945 á Patreksfirði. Foreldrar hans voru hjónin Jósefína Helga Guð- jónsdöttir og Jón Eggert Bachmann loftskeytamaður. Ólafur Ingi hóf nám í prentverki hjá prentsmiðju Vísis 1. maí 1963. Tók hann sveinspróf í setningu 1. júlí 1967. Að loknu sveinsprófi lærði hann vélsetningu á sama stað, en fór um haustið til Englands að kynna sér meðferð og viðgerð setningavéla. Vann hann síðan áfram hjá prent- smiðju Vísis fram til áramóta 1971- 1972 er hann réðst sem verkstjóri í Blaðaprent hf. sem þá hafði verið komið á fót og var sameign fjögurra dagblaða, Tímans, Vísis, Alþýðu- blaðsins og Þjóðviljans. Blöðin fjög- ur höfðu komið sér saman um að reisa fullkomna offset-prentsmiðju . til þess að annast útgáfustarfsemi þeirra, Þessi vinnsla í útgáfu dag- blaða var alger bylting hér á landi en hafði tíðkast um nokkurt skeið er- lendis. Algerlega ný vinnubrögð urðu að takast upp á öllum sviðum í vinnstú blaðanna, þar sem blýið var horfiö úr setningu og til prentunar en í staðinn tekin upp ljóssetning á pappírog prentun af offset-plötum. Allt voru þetta ný vinnubrögð sem okkur prenturum var að mikiu leyti ókunnugt hvernig ætti að leysa af hendi. Kostaði þessi breyting frá gamalli og hefðbundinni prentað- ferð til nýrrar tækni mikla undirbún- ingsvinnu. Þar lögðu margir mætir menn hönd á plóginn. Einn þeirra var Óli Ingi og var hlutur hans stór í þeim efnum. í Blaðaprenti lágu leiðir okkar saman. í nokkur ár unnum við saman, hlið við hlið að lausn marg- víslegra vandamála sem óhjákvæmi- lega hlutu að koma upp í sambandi við rekstur slíks fyrirtækis. Vanda- málin voru leyst og það var ekki sfst því að þakka hve mikilli þekkingu og útsjónarsemi þessi ungi maður bjó yfir. Hann fylgdist vel með tækninýjungum í prentverki og miðl- aði óspart öðrum af þekkingu sinni. Þegar einhverjir örðugleikar steðj- uðu að, var það oft viðkvæði hjá Óla Inga að það yrði bara að ganga í það að leysa málin. Ekkert víl. Þetta voru ánægjulegir tímar. Fólkið sem vann á þessum árum í prentsmiðjustjóri Blaðaprenti bast óvenjulega sterk- um vináttuböndum sem lýsa sér meðal annars í því að þótt það sé löngu hætt að vinna saman kemur það ennþá saman einu sinni á ári til þess að halda hópinn og minnast liðins tíma. Óli Ingi var vinsæll hjá þessu fyrrum samstarfsfólki sínu vegna hreinskilni sinnar og ljúfrar framkomu. Ég veit að þessi hópur hugsar nú til Ola Inga með þakklæti fyrir samfylgdina og sendir samúðar- kveðjur sínar til konu hans, barna og annarra ástvina. Eftir að Óli Ingi hætti störfum í Blaðaprenti vann hann um skeið í prentsmiðju G. Ben., sem sölumað- ur hjá ACO í prentvörum og sem kennari við prentdeild Iðnskólans. Á öllum þessum stöðum var hann mikils metinn. Að lokum réðst hann sem prentsmiðjustjóri á þann vinnu- stað þar sem hann hafði hafið prentnám. Þar hafði hann forystu um mjög umfangsmiklar tæknibreyt- ingar á vinnslu DV sem þá stóðu fyrir dyrum. Eigendur Dagbl. Vísis kunnu líka vel að meta þennan hæfileikaríka samstarfsmann og studdu við bak hans með miklum sóma í veikindum hans. Ég sem þessar línur rita heimsótti Óla Inga á Landspítalann rétt eftir að sjúkdómur hans hafði verið greindur. Hann var allhress að sjá. Ég vissi þó að honum leið ekki vel. Samt brosti hann við mér og sagði að þetta væri eins og hvert annað mál sem þyrfti að leysa. Alltaf jákvæður og sama baráttugleðin. Ég fór af fundi okkar fullur vonar og óskaði þess af heilum hug að honum yrði að trú sinni. Svo varð því miður ekki. Við getum vonað og gert okkar áætlanir en það er annar sem ræður för. Ekki er hægt að minnast svo Óla Inga að ekki sé getið konu hans, því svo kært var með þeim hjónum. 16. mars 1968 gengu þau í hjónaband og hafa eignast þrjú mannvænleg börn. Elst er Anna Sigurborg, þá Ingi Rafn og yngstur er svo Sigurjón. Sirrý hefur reynst manni sínum tryggur og góður lífsförunautur og verið honum stoð og stytta í veikind- um hans. Að leiðarlokum langar mig til þess að þakka Óla Inga samfylgdina. Þrátt fyrir töluverðan aldursmun tengdumst við traustum vináttu- böndum sem aldrei bar skugga á. Þegar ég heyri góðs manns getið mun ég ávallt minnast hans. Ég og fjölskylda mín sendum Sirrý og börnum þeirra hjóna okkar innileg- ustu samúðarkveðjur. Blessuð sé minning hans. Óðinn Rögnvaldsson Kveðja frá Tímanum Þegar fjögur dagblöð, sem öll voru keppinautar, stofnuðu Blaða- prent var uggur í mörgum að sam- starfið í prentsmiðjunni yrði örðugt og jafnvel óframkvæmanlegt. En sá ótti hvarf þegar fyrstu starfsdaga fyrirtækisins. Þar átti starfsfólk Blaðaprents stærstan hlut að máli og ekki hvað síst ungur og dugmikill verkstjóri sem aldrei viðurkenndi vandamál -aðeins óleyst verkefni. Ólafur Ingi Jónsson var sá sem leitað var til með úrlausnar- og ágreiningsefni. Brosmildur og ljúfur í viðmóti leysti hann allan vanda sem upp kom, kunni við flestu ráð og varð trúnaðarmaður starfsmanna allra blaðanna sem sem áttu tilveru sína undir að Blaðaprent gengi, hvað sem allri samkeppni og tor- tryggni þeirra á milli leið. Ný tækni í prentun blaða var tekin upp og þurftu blaðamenn að læra sína lexíu frá byrjun, og reyndar margir prentarar einnig. ÓIi Ingi var afbragðs fagmaður og aldrei brást honum þolinmæði né meðfædd geðprýði til að útskýra og leiðbeina á því sviði sem öðrum. Nú er skarð fyrir skildi í íslenskri prentarastétt og er söknuður að góðum dreng og félaga. Tíminn sendir ástvinum Óla Inga samúðarkveðjur. Oddný Sumarrós Einarsdóttir Fædd 22. aprfl 1921 Dáin 23. desember 1989 Hún amma er dáin. A Þorláks- messudag kvaddi hún amma mín, Oddný Sumarrós Einarsdóttir, þetta líf. Það er erfitt að sætta sig við það þegar jafnyndisleg kona og hún amma yfirgefur þennan heim. En hún varð snemma heilsulítil og átti við mikil veikindi að stríða á seinni árum. Þrátt fyrir öll hennar veikindi var hún ávallt andlega hress og reyndi alltaf að vera kát sama hvern- ig ástand hennar var. Oft þurfti að flytja hana með sjúkraflugi til Reykjavíkur en alltaf kvaddi hún okkur systurnar með brosi á vör og reyndi að veifa okkur hversu mátt- farin sem hún var og hversu mikið sem hún þjáðist. Sömu sögu er að segja þegar ég heimsótti hana á spítalann. Alltaf reyndi hún að tala um daginn og veginn og spurðist frétta að norðan og hvernig mér gengi í skólanum, þrátt fyrir allar hennar þjáningar. Og alltaf brosti hún til mín þegar ég fór. Elsku amma í sveitinni sem ég dvaldi hjá hluta úr hverju ári frá því ég man eftir mér og þangað til foreldrar mínir fluttu með okkur systurnar til þeirra hjónanna alla leið norður í Trékyllisvík fyrir nokkrum árum, okkur til mikillar ánægju. Á svona stundum leitar hugurinn til baka og ég minnist þeirra stunda þegar amma ásamt afa kenndi mér stafina á hverjum degi þegar upp- vaskinu var lokið, og var engin leið að sleppa við lesturinn þó svo að snjóþotan biði eftir manni úti á hlaði. Amma var alltaf með borðhníf eða prjón til að benda á stafina og var það einkum þolinmæði hennar og þrautseigju að þakka að ég lærði að lesa þennan vetur. Á kvöldin kom amma svo inn til okkar með bók í hendi og las fyrir okkur krakkana áður en við fórum að sofa og alltaf var nú gott að leggjast lúinn upp í rúm og hlusta á ömmu lesa. Eitt var það sem amma gerði á hverju einasta kvöldi áður en við börnin, sem hjá henni vorum, sofn- uðum og það var að hún birtist alltaf rétt eftir að við vorum komin upp í rúm með brjóstsykurmola eða súkkulaðibita og stakk upp í okkur. Og ekki alls fyrir löngu sváfum við systurnar hjá henni og afa og ekki stóð á ömmu að koma með molann. Amma gerði mikið af því að prjóna og meðan kraftarnir leyfðu prjónaði hún sokka og vettlinga á öll barnabörnin, sem þá voru 14, og gaf þeim í jólagjöf. Eitt er víst að þetta voru mikið notaðar jólagjafir og sérstaklega kærkomnar. Einnig lagði hún amma oft kapla og kraup hún stundum tímunum saman á eldhús- stólnum við þessa iðju sína eftir að hún missti heilsuna og var hætt að geta unnið stærri húsverkin. Þegar ég var yngri tíndum við barnabörnin oft blóm eða bláber og gáfum ömmu því það var svo gaman að gleðja hana. Hún var alltaf jafnánægð þó svo að það hafi oft á tfðum verið lítið annað en illgresi sem við vorum að myndast við að tína í vönd handa henni. Sama var hvernig „blómin" voru útlítandi, alltaf setti hún þau í vatn og hafði þau í eldhúsglugganum og þakkaði okkur innilega fyrir þau. Eg man lítið sem ekkert eftir ömmu úti við því snemma varð hún of lasburða til þess að geta verið úti, en þrátt fyrir það fylgdist hún vel Kristján Theódór Arnason ,Ted borgarstjóri" Ted Árnason andaðist 26. des- ember sl. í Johnson-minningar- sjúkrahúsinu í Gimli eftir fimm ára baráttu við krabbamein. Ted fæddist í Gimli 25. júní 1918. Hann var óþreytandi eljumaður allt frá æsku er hann hóf störf á býli foreldra sinna og síðan víð margvís- leg fyrirtæki sfn. Hann var fjögur ár í flugher Kanada í síðari heimsstyrj- öld en árið 1946 stofnaði hann með Valda bróður sínum sjálfsafgreiðslu- verslunina „Arnason's Self Service" sem var fyrsta verslun af því tagi í Gimli. Síðar starfaði hann við margvísleg fyrirtæki á sviði byggingarstarfsemi ásamt bræðrum sínum, Baldwin, Joe, Frank og Wilfred, og stofnaði loks ferðaskrifstofuna Viking Travel Ltd. árið 1974. Ted var ætið mjög áhugasamur um félagsmál og virkur meðlimur félaga þeirra og klúbba sem hann gerðist aðili að. Árið 1977, þegar hann var kominn á þann aldur er flestir fara að hugsa um að setjast í helgan stein, bauð hann sig í fyrsta JJ sinn fram til opinbers starfs og var kjörinn borgarstjóri Gimli. Þau tólf ár sem hann gegndi því embætti gerði hann sér far um að stjórna af réttsýni í allra garð, kynna Gimli og bæta kjör íbúa bæjarins og nágrenn- is. Hann vann af kappi í ýmsum nefndum og samtökum á vettvangi bæjarins. Meðal helstu afreka hans á því sviði voru árangursrík barátta hans gegn Garrison-veitunni, sem ógnaði Winnipegvatni, og gerð úti- vistarsvæðis fyrir íbúa Gimli og um- hverfis. Hin mikla virðing sem Ted naut meðal íbúanna kom fram í því að hann var endurkjörinn þrisvar í embætti borgarstjóra, svo og í sér- stöku kveðjuhófi sem honum var haldið og honum þótti sérstaklega vænt um. Ted hafði sérstakan áhuga á að efla áhuga og skilning manna á íslenskri menningu og erfðum sem hann var svo hreykinn af. Hann talaði íslensku og eftir margar ferðir til íslands og vinfengi við marga íslendinga var það honum sem ann- að heimili. Hann vann ötullega í Þjóðhátíðarnefnd um tuttugu ára skeið og beitti hinni miklu samninga- lipurð sinni og höfðingslund til að treysta tengslin milli íslands og Kan- ada. Hinn 17. nóvember 1989 var hann sæmdur æðsta heiðursmerki Islands, riddarakrossi fálkaorðunn- ar, af forseta íslands. í dagfari sínu öllu var Ted trúr þeim einkunnarorðum sem hann innrætti börnum sínum og barna- börnum: „Það sem þið veitið lífi annarra, veitist ykkur aftur." Tryggð hans við fjölskyldu sína, hlýleiki hans og örlæti, mætur hans á sam- vistum við fjölskyldu og vini, vamm- leysi hans og aðdáun á vel unnu verki mun alltaf verða í minnum höfð í fjölskyldu hans og meðal hinna mörgu vina hans. Marjorie, kona Teds, lifir hann ásamt þrem dætrum þeirra, eigin- mönnum þeirra og börnum, Petrínu móður hans, fjórum bræðrum og þrem systrum, en Guðjón, faðir hans, og tveir bræður eru látnir. Neil Bardal með því sem var að gerast á bænum. Á hverju vori var svo náð í fallegustu lömbin og þau borin inn til ömmu svo hún gæti séð þau og þegar eitthvert lambið var veikt var farið með það inn til ömmu og þar hjúkraði hún því af mikilli natni. Maður gat oft hlegið með ömmu því hún sagði svo skemmtilega frá og þegar hún hló sem innilegast komst enginn hjá því að brosa eða hlæja. Hún hafði líka einstaklega fallegt bros og þegar ég var lítil fannst mér engin kona geta orðið eins falleg og hún amma þegar hún brosti og ég er ekki frá því að ég hafi haft rétt fyrir mér. Gamall maður sagði eitt sinn við mig að hún væri sú greindasta og skýrasta kona sem hann hefði kynnst og ég er fyllilega sammála honum og þrátt fyrir að hún amma hafi verið ósköp lítil og veikbyggð þá stóð hún ávallt eins og klettur upp úr hafi ef eitthvað amaði að. Hún sagði mér líka fyrir mörgum árum, er ég var hjá þeim hjónunum eitt sinn sem oftar, að ég gæti sagt henni ömmu allt, hún myndi hjálpa mér ef eitt- hvað væri að og reyndist hún mér alveg sérstaklega vel. Amma kom heim í sveitina fáein- um dögum fyrir ferminguna mína, eftir að hafa legið á sjúkrahúsi í nokkurn tíma. Þó var hún langt frá því að vera nógu frísk til þess að ferðast svona langa leið og það sem meira er þá kom hún út í kirkju og gekk með mér til altaris. Var það meira gert af vilja en mætti og þótti mér ákaflega vænt um það og þykir enn. Þetta sýnir bara hve viljasterk hún var og kjarkmikil og hún gerði það sem hún ætlaði sér. Eitt var það sem hún amma átti sem hjálpaði henni mikið í gegnum öll hennar veikindi. Hún átti yndis- legan eiginmann sem studdi hana og gerði allt fyrir hana fram á síðustu stundu. Elsku afi, guð gefi þér styrk á þessum erfiða tíma og biðjum guð að varðveita þessa yndislegu konu sem gaf okkur svo margt. Betri ömmu get ég ekki hugsað mér. Blessuð sé minning hennar. Ingibjörg Valgeirsdóttir Árnesi

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.