Morgunblaðið - 23.09.2008, Síða 30

30 ÞRIÐJUDAGUR 23. SEPTEMBER 2008 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ María BáraHilmarsdóttir
fæddist í Ólafsfirði
17. september 1965.
Hún lést á Líknar-
deild Landspítalans
15. september síð-
astliðinn. Foreldrar
hennar eru Sigur-
björg Ólafsdóttir og
Hilmar Tryggva-
son. Systkini Maríu
eru Kristín H.
Bjarnadóttir og
Valur Þór Hilmars-
son.
Dætur Maríu og Sigurgeirs
Baldurssonar, fyrrum sambýlis-
manns, eru Sylvía, f. 1991 og
Kristrún, f. 1994.
María ólst upp á Ólafsfirði öll
sín bernskuár eða þar til hún fór í
framhaldsnám eftir grunnskóla.
Hún útskrifaðist sem sjúkraliði
frá framhaldsdeild Gagnfræða-
skólans á Akureyri 1984 og starf-
aði við fagið í 16 ár, m.a. á sjúkra-
stöð SÁÁ á Vogi en lengst af á
sjúkrahúsinu á Egilsstöðum. Síð-
ar lauk María
sveinsprófi í húsa-
málun frá Iðnskól-
anum í Reykjavík
og starfaði við það
eftir að fjölskyldan
flutti í Kópavoginn.
Síðustu tvö árin
vann hún í bygg-
ingavöruverslun-
inni Mest.
María tók mikinn
þátt í félagsstarfi, á
æskuárunum var
hún í öflugum hópi
ungmenna í skáta-
starfi á Ólafsfirði, og barðist fyrir
því með vinkonum að halda úti
kvennaflokki í knattspyrnu hjá
Leiftri. Síðar stundaði hún ýmsar
aðrar íþróttir m.a. keilu og körfu-
bolta og eftir að þau fluttu í
Kópavog varð hún virkur fé-
lagsmaður í starfi með HK og
þjálfaði yngstu flokka félagsins í
knattspyrnu um skeið.
Útför Maríu Báru verður gerð
frá Hjallakirkju í Kópavogi í dag
og hefst athöfnin klukkan 13.
Rætur vinskapar okkar við Mæju
Báru liggja djúpt. Við vorum öll virk
í skátastarfi heima í Ólafsfirði sem
krakkar og unglingar. Ófáar ferðirn-
ar fórum við saman vítt og breitt um
landið í nafni skátahreyfingarinnar,
ljúfar minningar eigum við tengdar
ferðum í Hringver, Skeggjabrekku-
dal, Kjarnaskóg og Dýrafjörð svo
einhverjir staðir séu nefndir. Ekki
var þó alltaf farið langt og er fræg
ferðin sem við fórum eitt kvöldið
seint í maí fyrir nærri þrjátíu árum.
Þá hafði útileguþráin gripið okkur
svo við fórum hvert til síns heima og
gripum svefnpoka og tjöld og röltum
svo rétt út fyrir bæinn, nánar til-
tekið að flugvellinum, og slógum þar
upp tjöldum. Aðeins til að gista eina
nótt. Þá var eins og svo oft þétt rað-
að í tjöldin og í okkar hópi var gjarn-
an talað um að sofa „upp á rönd“.
Í öllum okkar ferðum og í skáta-
starfinu almennt var Mæja Bára
mikilvægur hlekkur. Hún átti ráð
undir rifi hverju, síbrosandi og alltaf
var hægt að treysta á hana. Skipti þá
engu hvort um var að ræða spjall um
persónuleg áhugamál eða að gera
þurfti við okkar margslitnu ljósa-
seríur svo hægt væri að koma upp
ártalinu í fjallinu heima fyrir ára-
mót. En við þá iðju eyddum við sam-
an hverju einasta gamlárskvöldi í
mjög mörg ár. Þá var alltaf byrjað á
heitu kakói og kökum hjá Sibbu og
Hilmari á Hornbrekkuveginum áður
en lagt var í fjallið. Eftir að grunn-
skóla sleppti fækkaði samverustund-
unum verulega enda tvístraðist hóp-
urinn vítt og breitt um landið. En
strengurinn slitnaði aldrei og þar
kom svo loks að við sameinuðumst í
Reykjavík. Við höfðum allmörg haft
þann sið að hittast fyrsta föstudags-
kvöld í hverjum mánuði og borða
saman fisk, enda gengur hópurinn
gjarnan undir nafninu „föstudags-
fiskur“. Fyrir ári endurheimtum við
svo Mæju í þennan hóp. Við vissum
þá að hún átti við veikindi að stríða
en okkur grunaði ekki að við hefðum
svo skamman tíma til stefnu. Mæja
bar sig alltaf vel og aldrei var á
henni að finna að hún væri veik.
Vissulega ræddum við veikindi
hennar en hún var alltaf svo ákveðin
í að lifa lífinu að við gátum ekki ann-
að en hrifist með þeirri bjartsýni.
Fyrir stuttu hittumst við stelpurnar
í hópnum og áttum saman skemmti-
lega kvöldstund. Þá var Mæja hrók-
ur alls fagnaðar og hennar yndislegu
spékoppar hurfu ekki allt kvöldið.
Þannig ætlum við alltaf að minnast
hennar.
Síðasti mánuður hefur verið fjöl-
skyldu Mæju og okkur vinum henn-
ar erfiður en við erum samt þakklát
fyrir þann tíma. Það var erfitt að
horfa upp á hvernig hún neyddist
smám saman til að lúta í lægra haldi
fyrir sjúkdómi þeim sem hrjáði hana
en við fengum þrátt fyrir allt tæki-
færi til að njóta samvistanna við
hana fram á síðasta dag. Við vottum
Sylvíu, Kristrúnu, Hilmari, Sibbu,
Stínu, Val og fjölskyldum þeirra
okkar innilegustu samúð. Minningin
um góða konu lifir áfram. Föstu-
dagsfiskihópurinn:
Anna, Arna, Hrönn, Kristinn,
Pétur, Rósa, Sigrún Eva,
Svala og fjölskyldur.
Margt er ranglátt í veröldinni, eitt
af því er að María Bára skyldi vera
kölluð burt svo fljótt. Hún sagði við
mig síðast þegar við hittumst í byrj-
un september að hún myndi fylgjast
með okkur þar sem hún yrði, hún
vissi í hvað stefndi. Ég bað hana að
hugsa ekki svona, en hún sagði með
sinni rólegu rödd að hún réði því
miður engu lengur með það, sjúk-
dómurinn var búinn að ná yfirhönd-
inni.
Þegar ég hugsa til hennar Maríu
Báru koma orð eins og dugnaðar-
forkur og ósérhlífni upp í hugann.
Hún var yndisleg manneskja sem
var gaman að vera nálægt. Hún
hafði góðan húmor og alltaf var stutt
í brosið hjá henni.
Í mörg ár vann María Bára mikið
fyrir íþróttafélagið HK, bæði fyrir
knattspyrnudeildina og þá flokka
sem hún sinnti hverju sinni, sem for-
eldri og síðar sem þjálfari. Ég
kynntist henni þegar stelpurnar
okkar voru að æfa fótbolta saman.
Um tíma unnum við saman með um-
sjón í flokknum þeirra og að mörg-
um verkefnum fyrir HK. Það var oft
gott að lyfta upp símtólinu og leita
ráða hjá Maríu Báru ef einhverjar
spurningar vöknuðu varðandi starfið
hjá HK. Hún hafði alltaf tíma fyrir
aðra og var tilbúin að hjálpa öðrum.
Hennar verður sárt saknað af öllum
sem kynntust henni.
Ég votta aðstandendum hennar
og dætrum, Silvíu og Kristrúnu,
samúð. Megi guð gefa ykkur styrk.
Anna Lísa.
Ég sit hér, svo fjarri heimaland-
inu, og reyni að hripa á blað nokkrar
hugrenningar, til að minnast elsku-
legrar vinkonu minnar, Maríu Báru
eða Maju, eins og hún var oftast
kölluð.
Leiðir okkar Maju lágu fyrst sam-
an fyrir nær ellefu árum, hinn 11.
október 1997.
Þennan dag gekk Maja inn á her-
bergið mitt á Sjúkrahúsinu á Egils-
stöðum, þar sem ég hafði eignast
yngsta son minn kvöldið áður, og
kynnti sig fyrir mér.
Þessi glæsilega bjarteyga kona,
sem brosti svo einlægt að manni
hlýnaði um hjartaræturnar, – svo lít-
ið vissi ég, hve margar samveru-
stundir við áttum í vændum, og að
mér myndi hlotnast sú gæfa að telja
hana með mínum nánustu vinum.
Síðar unnum við saman á nætur-
vöktum á spítalanum, og vináttan óx
hröðum skrefum, ég fann í henni
manneskju sem ég gat auðveldlega
treyst, hún hafði einstakan húmor
og glettnin dansaði oft í augum
hennar þegar síst skyldi. Við deild-
um gleði og sorg, í vinnu og utan.
Fjölskyldur okkar fögnuðu ýmsum
stórhátíðum saman, þar eð við vor-
um öll fjarri stórfjölskyldum okkar,
búsett þarna á Austurlandinu. Maja
varð annar kletturinn minn í hafinu,
önnur af tveimur vinkonum sem ég
eignaðist á meðan ég bjó þarna.
Börnin mín voru líka oft inni á heim-
ilinu hennar, sér í lagi elsti sonurinn,
sem tók ástfóstri við stelpurnar, og
passaði oft fyrir Maju. Miðað við ald-
ur hafði líf Maju verið langt í frá ein-
falt, en hún mætti öllum mótbyr með
sama æðruleysinu og bjartsýni
hennar og jákvæðni fleyttu henni
um langan veg. Fyrir nokkrum ár-
um flutti hún suður, og tók algjör-
lega um stjórntaumana á sínu lífi.
Hún hellti sér út í iðnnám, sem hún
hafði ánægju af, – og skipti um
starfsferil. Hún, Sylvía og Kristrún
voru búnar að koma sér fyrir á nota-
legum stað í Kópavogi, María var á
kafi í boltaíþróttum stelpnanna
sinna, og talaði mikið um þau fé-
lagsstörf sem hún hafði yndi af, í því
sambandi. Frábærir tímar virtust
blasa við framundan.
En þá barði hann dyra þessi vá-
lyndi sjúkdómur, sem að lokum hafði
betur.
Í fyrstu leit út fyrir að Maja mín
myndi leggja hann að fótum sér, eins
og aðrar mótbárur. Hún sýndi því-
líka stillingu þegar hún sagði mér
frá veikindunum, að mér var skömm
að mínum viðbrögðum. Við ræddum
miklu oftar saman eftir það, en okk-
ar reglulegu samskipti höfðu minnk-
að eftir að ég flutti utan 2004. Þau
voru samt alltaf þess eðlis að engu
máli skipti, hvort við sáumst eða
heyrðumst með nokkurra daga eða
mánaða millibili, það var alltaf eins
og við hefðum sést í gær … Ég er
þakklát fyrir að mér auðnaðist að
hitta þær mæðgur í sumar.
Maja tók á sjúkdómi sínum eins
og öllu öðru sem lífið rétti henni, –
hún var bjartsýn, jákvæð og stað-
ráðin í að hafa betur og verða söm og
fyrr. Hugrekki hennar var einstakt
og hún gaf ekki eftir fyrr en í fulla
hnefana. Maja mín, – elsku vinkona,
mikið sakna ég þín, en ég er svo
þakklát fyrir allt sem vinátta þin og
nærvera skilur eftir hjá mér, – og ég
er svo stolt af þér, hvernig þú lifðir
þínu lífi, – það duga engin orð! Sumt
fólk skilur eftir dauf fingraför á sál
manns, þú skilur eftir svo miklu,
miklu meira. Ég vildi óska þess að
ég gæti fylgt þér hinstu skrefin, en
ég veit þú skilur að ég verð þar í
huganum.
Sylvía og Kristrún, Guð veri með
ykkur systrunum og huggi ykkur í
sorginni.
Öðrum ættingjum og ástvinum
sendi ég innilegar samúðarkveðjur.
Steinunn Helga Snæland.
Við lítum með þakklæti til þess
tíma sem við fengum að vera Mæju
samferða. Hún var einstök kona,
sjálfstæð, hörkudugleg og hafði ynd-
islegt hjartalag. Það var mikil tign
og hlýja yfir öllu hennar fasi og auð-
velt að gleðjast og hlæja með henni.
Ég er gull og gersemi,
gimsteinn elskuríkur.
Ég er djásn og dýrmæti,
Drottni sjálfum líkur.
(Sölvi Helgason.)
„Í húsi föður míns eru margar
vistarverur“ sagði Jesú Kristur, en
það gefur okkur fyrirheit um að vel
sé tekið á móti ástvinum okkar að
þessari jarðvist lokinni. Það er trúa
mína að rétt eins og við fæðumst inn
í þennan heim, þá bíði okkar nýtt
verkefni að því loknu og að kærleik-
urinn fylgi okkur áfram, því hann
hefur engin landamæri. Við fyrrver-
andi starfsfélagar hjá Mest söknum
vinar í stað og allar okkar bænir eru
hjá fjölskyldu hennar sem hefur
misst svo mikið, en enginn tekur frá
okkur minningarnar sem skilja eftir
fögur spor hvert sem litið er.
Ester Sveinbjarnardóttir.
Það er með miklum trega að við
félagarnir setjumst niður til að
skrifa minningar um hana Mæju
okkar. Hún er að fara allt of snemma
frá dætrum sínum, fjölskyldu, vinum
og okkur vinnufélögunum hjá
MEST ehf.
Það kom fljótt í ljós við okkar
kynni að þarna fór alveg stórkostleg
manneskja. Til vinnu alltaf fús og á
hlaupum jafnvel, við áttum það til að
kalla hana Mæju sprett, þvílík var
fartin á henni. Kannski tókst hinum
hæsta á himnum ekki að manna
lausu stöðuna öðru vísi og sú staða
hlýtur að vera alveg sérlega mik-
ilvæg úr því að hann þarf að taka
hana Mæju í hana. Það er ekki víst
að fyrirtækið Mest væri í þeim spor-
um sem það er ef allir toppar þess
hefðu stundað starf sitt af jafnmikl-
um dugnaði og alúð og hún Mæja
gerði. Það var hægt að ræða allt við
hana. Sumir okkar deildu með henni
svipaðri lífreynslu í einkalífinu og
deildum við því stundum saman.
Aldrei heyrðum við hana hallmæla
nokkrum manni. Hún hafði sínar
skoðanir á hlutunum en hún var ekk-
ert að setja þær fram í neinu offorsi.
Við reyndum nú hvað við máttum að
taka af henni erfiðið eftir að hún
greindist með þann illvíga sjúkdóm
sem hún nú hefur lotið í lægra haldi
fyrir en hún skammaði okkur fyrir
það. Henni fannst hún ekki fullboð-
leg til vinnu ef hún fékk ekki að taka
aðeins á því sjálf. Það eru svo mörg
dæmi um hetjuskap og baráttuvilja
Mæju að það hálfa væri nóg. Og eitt
verðum við segja: „Guð, þú ert ekki
sanngjarn núna.“
Gabriela De Caro
[decaro@planet.ag]
Að leiðarlokum viljum við með
þessum fátæklegu orðum þakka þér,
Mæja okkar, fyrir frábær kynni. Þú
ert hetjan okkar. Dætrum Mæju og
fjölskyldu vottum við okkar dýpstu
samúð.
Þínir vinir að eilífu,
Finnur, Kristófer (Kiddi) og
Guðlaugur (Gulli.)
Hún er farin hún María Bára.
Hún hefur kvatt þessa jarðvist, svo
óraunverulegt sem mér finnst það
vera. Mér fannst hún vera ein þeirra
sem myndu ávallt standa allt af sér.
Bíta á jaxlinn, spýta í lófana og halda
áfram. Þannig var hún. En verkefni
lífsins eru okkur stundum ofviða og
allt í einu stöndum við varnarlaus
frammi fyrir einu slíku og gamlar
aðferðir okkar virka ekki. Við erum
knúin til þess að gefa eftir. Og það er
vitað að öll munum við þegar okkar
tími kemur standa frammi fyrir
slíku verkefni – en hvenær eða hvers
eðlis það verður kemur í ljós þegar
sú stund rennur upp.
Ég kynntist Maríu Báru fyrir
austan – ég á Egilsstöðum og hún
fyrir norðan fljót – í Fellabæ. Menn-
irnir okkar unnu saman í Prentverki
Austurlands. Við mömmur og vinn-
andi konur. Áttum góð samskipti
sem flosnuðu upp þegar við vorum
báðar fluttar í bæinn, ég þá orðin
ein, hafði séð á eftir mínum manni á
sama hátt og María Bára kveður
þennan heim, stóra verkefnið var
krabbamein.
Þegar ég frétti af því að María
Bára hefði greinst þá sló ég á þráð-
inn til hennar. Það var í sumar. Hún
bar sig vel. Var að vinna samhliða
meðferðinni og sagði að þetta gengi
vel. Samt var meinið komið í lifur.
Hún hafði farið í aðgerð og lyfja-
meðferð og var á leiðinni í aðra lyfja-
meðferð. Við spjölluðum örugglega í
meira en klukkustund og það var
gott að tengja aftur eftir langan við-
skilnað. Ég ætlaði svo alltaf að
hringja í hana aftur. Það var á dag-
skrá og hugsunin um að hafa sam-
band ágerðist þegar leið á haustið.
En ég tók ekki upp tólið. Ekki nema
til þess að svara í símann þegar
hringt var í mig og mér sagt að
María Bára væri dáin. Þá var allt
orðið of seint. Ég hafði ekki hlustað
og áttað mig á því hvað tímanum
leið, samt vissi ég vel hversu sprett-
harður húsbóndi krabbameinið get-
ur verið, þótt maður þori varla að
hugsa það, hvað þá að segja það.
Mér finnst eins og ég hafi átt eitt-
hvað ósagt við Maríu Báru. Þess
vegna langar mig að þakka henni
hér fyrir góða tímann okkar fyrir
austan, þegar við pössuðum dætur
hinnar hvor fyrir aðra þegar á þurfti
að halda. Mig langar líka að segja að
mér þykir svo leiðinlegt að ég hafi
ekki náð að tala við hana áður en hún
fór og hitta hana á kaffihúsi eins og
ég hafði séð fyrir mér að við mynd-
um gera. Við höldum oft að við fáum
endalausan tíma. Við höldum að við
getum frestað og gert hlutina
seinna, þegar okkur hentar betur.
Við gleymum því að tækifærið felst
oftast í andartakinu núna – það verð-
ur ekkert seinna.
Ég votta dætrum Maríu Báru,
þeim Sylvíu og Kristrúnu, foreldrum
María Bára
Hilmarsdóttir
Ég aldrei hef lofað að brautin sé bein,
né blómstígar gullskrýddir alla leið
heim.
Ég get ekki lofað þér gleði án sorgar,
á göngu til himinsins helgu borgar.
En ég hefi lofað þér aðstoð og styrk,
og alltaf þér birtu þó leiðin sé myrk.
Mitt ljúfasta barn ég lofað þér hef,
að leiða þig sjálfur hvert einasta skref.
(Staðfært: Hjálmar Jónsson)
Dagbjört Bára.
HINSTA KVEÐJA
✝
Móðir okkar,
ARNÞRÚÐUR GUNNLAUGSDÓTTIR
frá Eiði á Langanesi,
fyrrum húsfreyja á Hallormsstað,
andaðist að kvöldi þriðjudagsins 16. september.
Útför hennar verður gerð frá Egilsstaðakirkju
laugardaginn 27. september kl. 13.00.
Börnin.
✝
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og lang-
amma,
KATRÍN ÁRNADÓTTIR,
Hlíð,
Skeiða- og Gnúpverjahreppi,
lést sunnudaginn 21. september.
Útförin fer fram frá Stóra-Núpi laugardaginn
4. október kl. 14.00.
Blóm og kransar eru vinsamlega afþakkaðir, en þeim
sem vilja minnast hennar er bent á líknarfélög.
Páll Ragnar Steinarsson, Sigfríður Lárusdóttir,
Tryggvi Steinarsson, Anna María Flygenring,
Elín Erna Steinarsdóttir, Indriði Birgisson,
barnabörn og barnabarnabörn.