Náttúrufræðingurinn - 1952, Blaðsíða 19

HVERFJALL
129
ur á járnmagni. Þess má geta, að Laxárhraunið yngra er alsett dílum
af gráu feldspati, og feldspatdíla gætir einnig í Hverfjallsvikrinum.
Það er Jrví engum blöðum um það að fletta, að bæði innri keilan
og liryggurinn suður úr henni eru gosmyndun, mynduð í sprengi-
gosi, og vafalítið í lokahrinu sprengigoss þess, sem myndaði sjálft
aðalfjallið. Eins og sjá má á flugmyndinni og 7. mynd, mynda innri
keilan og hryggurinn suður úr henni eins og sveig opinn til austurs.
Á hryggnum má sjá eins og votta fyrir litlum gíg (sbr. 7. mynd).
Vera má, að rétt sé sú skýring Rittmanns, að sprengingarnar, sem
mynduðu keiluna og hrygginn, hafi komið upp með veggjum aðal-
gígrörsins, eftir að það hafði teppzt til að mestu.
9. mynd sýnir þverskurð af Hverfjalli frá SSV til NNA. Þverskurð-
ur þessi er byggður á korti herforingjaráðsins og á eigin atliugunum
og mælingum. Hæð og lengd eru í sama mælikvarða. Halli túfflag-
anna í innri keilunni er byggður á líkum, en ekki raunverulegum
athugunum, Jrví að þeim varð ekki við komið. Strikalínurnar, sem
sýna gígrörið, eru einnig dregnar eftir ágizkun, en eins og áður get-
ur, er líklegt, að „brennipunktur“ gossins hafi verið á litlu dýpi.
í næsta hefti mun ég ræða aldur Hverfjalls og víkja nokkru nánar
að myndun þess.
Náttúrufrœðingurinn, 5. h. 1952
9