Samvinnan - 01.03.1964, Blaðsíða 15

Ekki vorum við' þrenningin
fyrr komin heim í braggann en
Maggi opnaði koffort sitt og
dró upp ýmsar tegundir sæl-
gætis, og skildist mér þá,
hvernig hann hrfði varið þrjá-
tíukallinum, sem hann sló mig
um í fyrradag.
En nú kom röðin að mér.
Daman okkar rak sem sé fljót-
lega augun í gítarræfilinn
minn, sem hékk á veggnum, og
spurði, hver ætti gripinn. Ég
var fljótur til svars og bætti
því við, að það væri guðvel-
komið, að ég kæmi með hann
eitthvert kvöldið og spilaði og
raulaði nokkur lög fyrir hana,
ef hún hefði gaman af músík.
Þetta þáði hún með þökkum,
enda kom upp úr dúrnum, að
ekki varð heldur komið að tóm-
um kofanum hjá henni á mús-
íksviðinu.
Síðan fylgdum við henni báð-
ir heim með ljóðabækurnar —
ekki eigandi undir öðru.
Á heimleiðinni hraut ekki
svo mikið sem eins atkvæðis
orð af vörum Magga. Báðum
var okkur Ijóst, að stríðið var
hafið fyrir alvöru. Og svo fýld-
ur var hann á svipinn meðan
hann tíndi af sér spjarirnar um
kvöldið, að það var enginn af-
gangur af að ég hefði kjark tii
að hátta hjá honum, enda sofn-
aði ég ekki fyrr en undir mið-
rætti, þrátt fyrir erfiði undan-
farinna daga. Fjandinn mátti
vita nema hann tæki upp á að
kyrkja mig í svefni. Hvernig
honum hefur liðið, veit ég ekki,
en svo mikið var víst, að hann
sofnaði ekki á undan mér.
Sama taugastríðið hélt áfram
allan langafrjádag. Eftir mið-
degisverðinn sátum við eins
lengi og sætt var, eða nánar
tiltekið þangað til gestir komu
til matseljunnar og hún gaf
okkur greinilega til kynna með
augnatilliti sínu, að ætlast
væri til að við hypjuðum okkur.
Um kvöldið tók ég gítarinn
með mér. En hafi ég búizt við,
að Magei færi, þegar máltíð
var lokið, þá skjátlaðist mér
hrapallega. Hann sat sem fast-
ast. Meira að seg.ia þóttist
hann hafa vit á músík, enda
bótt ég vissi ekki betur en
hann væri álíka sönghneigður
og borskur.
Ég spilaði og við Palla sung-
um. Maggi streittist hins vegar
við að leika hrifinn áheyranda.
Svo vildi mér það happ til,
að matselian kallaði á hann
fram í eldhús. Ég notaði tæki-
færið á meðan til þess að segja
við hana, að það gæti verið
gaman fyrir hana að læra á
gítarinn — ég skyldi gjarnan
lána henni hann og sýna henni
einhver grip. Meira gat ég ekki
sagt, því Maggi kom æðandi út
úr eldhúsinu eins -og byssu-
brenndur og settist hjá okkur.
Við fundum það víst báðir á
okkur, þegar heim kom þetta
kvöld, að okkur myndi ekki
svefnsamt framvegis, ef við
ættum að halda áfram að
rekkja saman. En annað virt-
ist þvi miður ekki liggja fyrir.
Ég lá með samanherptar varir
og reyndi að stauta mig fram
úr mánaðargömlum Þjóðvilja-
blöðum, sem af einhverjum ó-
skiljanlegum ástæðum höfðu
ekki orðið vanhúsgestum
braggans að bráð, án þess að
fylgiast með því, sem ég var
að lesa. Maggi bylti sér við
hliðina á mér og stundi og mér
bauð svo við hitanum af
skrokk hans, að mér var harla
óskiljanlegt, hvernig ég hafði
getað samrekkjað honum fram
að þessu.
Svo sprakk blaöran skyndi-
lega.
„Mikil andskotans svitalykt
er af þér maður,“ sagði hann.
„Það er ómögulegt að koma ná-
lægt þér. Ég hélt þú hefðir
þó ekki annað þarflegra að
gera núna í landlegunni en
reyna að þvo af þér þræsuna.
Þú lyktar eins og úldinn máf-
ur.“
„Þú finnur víst ekki pestina
sem leggur af þér sjálfum,“
sagði ég ískrandi af vonzku.
„t þínum sporum hefði ég
ekki verið að minnast á svona
lagað, þvi sannleikurinn er sá,
að maöur þarf að vera dauð-
uppgefinn til þess að geta
komið dúr á auga vegna ó-
lyktarinnar af þér og hrekkur
varla til.“
Meira þurfti hann ekki. Hann
var þotinn fram úr kojunni.
Sagðist til allrar blessunar eiga
ullarteppi í koffortinu sínu og
mörgum sinnum heldur vilja
sofa á gólfinu en í rúmi hjá
öðrum eins ódám og mér.
Ég hafði eignarrétt á öllu
fiðri í kojunni og lét mér þetta
vel líka. En Maggi tók til að
búa um sig úti í horni á fúinni
heydýnu með teppið sitt fyrir
yfirsæng. Braggafélagar okk-
ar hlóu dátt að okkur og töldu
nú gerast viðsjár austan járn-
tjaldsins eins og þeir nefndu
okkar braggahorn. Síðan
reyndu þeir með fortölum að
fá okkur til þess að vera ekki
að þessu. Strákurinn myndi
krókna undir teppinu einu. En
allt kom fyrir ekki, við sátum
við okkar keip, og varð ekki
að gert nema hvað einn þeirra
gat séð af vattteppi til að lána
honum. Leið svo nóttin.
Fáleikarnir milli okkar
Magga komust fljótlega á það
stig, að við hilltumst til að
verða ekki samferða í máltíðir,
það er að segja hvor um sig
reyndi að verða á undan hin-
um til þeirra og á eftir frá
þeim. Og baráttan virtist tví-
sýnni eftir því sem tímar liðu.
Ég hafði boðið henni einu
sinni á bíó — og um kvöldið,
þegar ég kvaddi hana í gang-
inum eftir að hafa fylgt henni
heim, þá ... það er annars bezt
ég segi það ekki vegna þess,
sem síðar kom á daginn.
Nú, Magga hafði líka tekizt
að tæla hana með sér á bíó.
Hvort nokkuð meira gerðist veit
ég ekki. En hins vegar komst ég
að því af tilviljun, að hann
hafði, þrátt fyrir mjög tak-
mörkuð auraráð, keypt kven-
hanzka og rauða slæðu — og
ég var ekki í neinum vafa um,
hverri þetta var ætlað. Ég verð
að segja að mér fannst þetta
kjánalegt og auk þess minntist
ég ekki að hafa séð nokkra
stelpu með svona skjannarauða
slæðu. Kannski myndi hún
bara hlæja að honum (og þess
óskaði ég af öllu hjarta). En þó.
Maður vissi aldrei hvað riðið
gæti baggamuninn. Því keypti
ég snyrtikassa og ilmvatnsglas.
Það var líka tvennt.
Síðan liðu tímar fram.
Morgun einn örkuðum við
Maggi steinþegjandi hlið við
hlið með svefn í augum og
stirðar hendur á leið okkar til
beitningaskúrsins og hún lá
fram hjá húsi útgerðarmanns-
ins, sem var faðir bankaritara-
skítseyðisins. Dag var tekið að
lengja, og þótt klukkan væri
ekki nema rúmlega fjögur var
talsvert farið að birta. Og sem
við gengum hjá opnuðust
hljóðlega kjallaradyr á húsi
þessu og stúlka með úfið hár
kom í Ijós, leit flóttalega í
kringum sig, en tók ekki eftir
okkur fyrr en um seinan. Á
næsta andartaki var hún aftur
tekin á rás. Þetta var Palla
Hún bjó annars í húsakynnum
matsölunnar. Aftur á móti var
svefnherbergi bankaritarans í
þessum kjallara.
Sumir menn hafa þann ó-
sjálfráða vana að gapa, þegar
Framhald á bls. 21.
fv* Við Maggi vorum þaulsætnir, og gripum öll tækifæri til að gera hosur okkar grænar fyrir Pöllu ...
SAMVINNAN 15