Samvinnan - 01.03.1964, Síða 29

SAMVINNUMENN
INGIMUNDUR ÁRNASON
Fæddur 7. febrúar 1895 Dáinn 28. febrúar 1964
Hinn 28. febrúar 1964 and-
aðist að heimili sínu á Akur-
eyri, Ingimundur Arnason full-
trúi. Hann fæddist að Grenivík
í Suður-Þingeyjarsýslu, 7. fe-
brúar 1895. Ilann var sonur
hjónanna séra Arna Jóhannes-
sonar og Valgerðar Karolínu
Guðmundsdóttur. Nám stund-
aði Ingimundur í Gagnfræða-
skólanum á Akureyri og lauk
þaðan prófi 1915. Árið 1918
gerðist hann starfsmaður hjá
Kaupfélagi Eyfirðinga, fyrst
heima á Grenivík, en frá 1922
á Akureyri, fyrst sem skrif-
stofumaður, síðan skrifstofu-
stjóri, frá 1930 til 1939, og eftir
það fulltrúi kaupfélagsstjóra til
dauðadags. Hann átti oft sæti
á aðalfundum Sambands ís-
lenzkra samvinnufélaga.
Ingimundur Árnason var
söngstjóri Karlakórsins Geysis
frá stofnun hans og til 1955;
hann var aðalhvatamaður að
stofnun Söngfélagsins Heklu,
sem er samband norðlenzkra
karlakóra, átti sæti í stjórn Tón-
listarbandalags Akureyrar og
organisti var hann hjá föður
sínum heima á Grenivík. Hann
var sjálfkjörinn söngstjóri á
fjölda gleðifunda og hátíða-
stunda, jiar sem almennur
söngur fór fram.
Kvæntur var Ingimundur
Árnason Guðrúnu Árnadóttur,
Eiríkssonar bankagjaldkera.
Ingimundur Árnason var af-
bragðs starfsmaður og sam-
vinnumaður. Hann var kapps-
fullur og fylginn sér til allra
verka, trúr og skyldurækinn.
Af honum geislaði orku og
fjöri. Hann setti svip á um-
hverfi sitt í húsakynnum kaup-
félagsins, félagið sjálft og Ak-
ureyri.
I barmi hans sló heitt hjarta.
Þeim er kynntust honum jiólti
vænt um hann.
Samvinnumenn minnast hans
með jjakklæti, virðingu og hlýj-
um hug.
PHJ.
um af í dag. Land þeirra er fá-
tækt og haröbýlt, en sjálfir eru
þeir stoltir og harðgerðir. Þeir
eru einhverjir hörðustu mú-
hameöstrúarmenn, sem um
getur, og hafa meðal annars af
þeim sökum frá fornu fari ver-
ið viðsjár með þeim og Eþíó-
pum, sem eru kristnir. Flestir
eru þeir hirðingjar að atvinnu
og hika ekki við að beita hjörð-
um sínum á nágrannana, ef því
er að skipta. Mannvíg þykja
þeim engin tiltökumál og eng-
inn sómalskur unglingur er tal-
inn mannsefni, nema hann hafi
orðið sér úti um armband úr
járni, en slíka skreytingu fá
þeir einir að bera, sem drepið
hafa minnst tvo menn í bar-
daga. Yfirleitt er þetta fólk svo
óstýrilátt, að það hefur stund-
um verið nefnt frar Afríku.
í höfuðborgum Vesturlanda
hafa menn þungar áhyggjur af
gangi mála þarna suðurfrá.
Margt bendir til, að laumu-
snatar frá aðskiljanlegum
kommúnistaríkjum hafi átt
einhvern hlut að byltingunni í
Sansíbar, og hefur þetta vesæla
eyland af því tilefni verið kallað
afrísk Kúba. Þá hafa Sómalir
leitað til Rússa um vopnakaup
og þjálfun á her sínum, og er
ekki talið ólíklegt, að það geti
orðið upphaf að nánari sam-
skiptum þessara þjóða. Er ekki
að efa, að bæði Sómalíland og
Sansíbar geti orðið Rússum og
Kínverjum þénanlegir stökk-
pallar til áhrifa í Afríku, þar
sem svotil öll hin ungu þjóð-
félög standa svo veikum fót-
um, að þar getur verið allra
veðra von á hverri stundu.
dþ.
Sigurður Einarsson í Holti:
HORFST I AUGU
í minni sveit hafa fjöllin liorft á fólkiö
frá pví á landnámstið;
hvesst á það brúnir og boðið því ýmist skjól,
eða beljandi storm og hríð.
í minni sveit hefur fólkið horft á fjöllin
og fundið, að hér þurfti dugnað.
Og horft svo fast á fé sitt og bú og líf,
að fjöllin hafa gugnað.
Og líklega er öllu harðara í manndómi manns,
en móberginu, sem rís hér með sterta tinda
og á þó að bakhjalli breiðasta jökul vors lands.
Með útsynnings dynti og allt sitt frerabál. —
En undan brúnum míns fólks má hún jafnan betur,
hin falda glóð af góðleik í mannlegri sál.
SAMVINNAN 29