Spegillinn - 01.05.1954, Blaðsíða 7

5PEGILLINN
67
Grænmetisverzlun rxkisins far<
in að aka kartöfinm í sjóinn
ALMÆLT TÍÐINDI
Það var sjón að sjá svipinn á lóunni, þegar liún kom
hér fyrir nokkru að kveða burt snjóinn og fann engan
snjó til að kveða burt. Ekki svo að skilja, að þetta væri
ekki rétt á hana; lóan er, jafnvel þegar bezt lætur, heldur
leiðinlegur læðupokafugl, sem skáldin liafa óþarflega lengi
eytt andleysinu sínu á, þegar það gæti verið miklu betur
komið annarsstaðar. Heiðarleg undantekning eru þó atóm-
skáldin, sem gera að minnsta kosti ofurlitla tilbreytingu á
skáldfluginu um dýraríkið, og segja t.d. „fótbrotinn hákall
liggur uppi á dívan“, eða eitthvað því um líkt. Þetta sýnir
víðsýni og tilbreytingarlöngun, sem eldri skáldum var ekki
gefin.
Næst kemur væntanlega krían að kveða burt Freymóð.
En fyrri fyrirœtlun
fór í kött og hund.
Og hér slapp hann Okolowich
viö örlög nœsta grimm.
Og dimmalimmalimm
og dimmalimmalimm.
Því að Khokholov átti konu
í Krivonikolskistrœti fimm.
Dóri.
Ef einhver skyldi ekki skilja þetta skáldlega orðbragð, er
rétt að geta þess, sem allir vita, að krían kemur, samkvæmt
áætlun binn 12. þ.m., en svo hefur því verið fleygt meðal
fréttafróðra manna, að sama dag verði farið að drekka hér
á landi eftir nýju áfengislöguniun, og víst er um það, að
í hinum ýmsu veitingasjoppum vorum er þegar hafinn mik-
ill viðbúnaður til þess að gera húsakynnin „fyrsta flokks“.
En áreiðanlegasta teiknið á því sviði er þó liin nýja
skreyting á Borginni, því að hún getur varla verið ætluð
ófullum mönnum. I sömu átt bendir sú staðreynd, að búið er
að gera ráðstafanir til að gera mataræðið fyrsta flokks,
með því að leyfa innflutning á 100 tonnum af nautaketi
og svína frá danmörku. Skal ketið ganga um marga hreins-
unarelda, áður en það kemur í munna þjóðarinnar og maga,
og jafnvel viðbúið, að lítið verði orðið eftir af því um það
leyti, er þangað kemur. Að sjálfsögðu verður þetta ket
uppgreitt, úr því að innlendar landbúnaðarafurðir eru nið-
urgreiddar.
Um líkt leyti og krían kemur, er von á frændum vorum,
Svíum, færandi Sölkuvölku lieim — til Grindavíkur.
Þetta, sein komið er, var nú bara aðfallið í ferðalögunum,
en aðal-útfallið má telja hina frækilegu för forseta vors,
og liafa ekki aðrar verið betri farnar svo lengj sem elztu
menn muna. Hefur för þessi haft slíka þýðingu fyrir þjóð-
arbúskapinn, að vel má telja fyrirgefanlegt þó að menn liafi