Spegillinn - 01.05.1954, Blaðsíða 11

SPEEILLINN
71
Um þessar mundir er bæjarstjórn höfuðstaðar Norður-
lands í hálfgerðri beyglu út af bréfi er benni hefur borizt
með eiginhendi Hriflu-Jónasar, hvarí bréfritarinn eggjar
Akureyringa lögeggjan, að festa nú þegar kaup á íbúðar-
búsi þjóðskáldsins Matthíasar og koma þar upp safni;
jöfnum höndum sem minningu um liið ágæta skáld og í
stórgróðaskvni. Er fullt svo mikil áherzla lögð á bisniss-
lilið málsins, sem sýnir, að sá gamli er ekki eins gamall
og á grönum má sjá, og er allvel klár á því við hverja hann
er að tala, og á livaða tímum vér lifum, og er gott til þess
» að vita, að hann skuli ekki vera orðinn meira kalkaður.
Bréfið er svo þrykkt í Akureyrablaði einu og er vægast
sagt hið merkilegasta plagg, einkum má það vera fróðlegt
fyrir ungu kynslóðina, sem nú er um tvítugt eða tæplega
það og kannske í þann veginn að fara að þefa eittlivað
af þjóðmálum. I upphafi hréfsins fer höfundur að eins
og Cicero og biður afsökunar á því að hann skuli vera til,
segir marga muni halda, að sér komi þetta heldur lítið .
við o.s.frv., þar sem liann sé hvorki Akureyringur né þing-
maður þess kjördæmis, en þetta er — eins og hjá Cicero —
kínversk kurteisi, sem er kveðin niður í næsta andartaki
með allítarlegri upptalningu á velgjörðum hans við Akur-
eyri, er liann var landskjörinn þingmaður, svo og við landið
í lieild og þar með Akurevri að sínum liluta. Margur mun
þó sakna þess, að í upptalningunni er herrans-urtagarður-
inn á Þingvöllum ekki talinn, né heldur skipun Yilmundar
í landlæknisembættið, sem hefði þó gjarnan mátt fljóta
með, svo að eittlivað sé nefnt, en vitanlega hefur bréfritari
ekki viljað eiga á hættu að verða kannske uppiskroppa með
pappír í miðjum klíðnum, áður en almennilega var komið
að aðalefninu — nema um iilédrægni sé að ræða, sem
líka getur verið til í dæminu. En til þess að svínbinda
Líklega er ekkert Fegrunarfélag til í borginni, því svoleiðis
félög eru venjulega aðsópsmikil og félagið heima væri ekki
lengi að koma því í kring, að slíkar kolossaltrústir væru
fjarlægðar fyrr en seinna úr okkar kæru borg. Það velur
þó fegurðardrottningu stundum og að slíkum er alltaf
bæjarprýði. En veðrið er gott og grös og tré í blóma og er
það eitthvað fyrir þá, sem þykir gaman að horfa á svo-
leiðis, þó ekki sé það allt arðberandi. Mér datt það samt
í hug í gær á göngutúr um einn lystigarð, að nú væruð þið
heima að bjástra við að bera kúaskít á þessa fáu og smáu
garðbleðla ykkar, ef ég þekki mitt lieimafólk rétt, og þá
liugsaði ég líkt og Helgi minn Sæm. á sinni ráðhúsreisu,
að „það er sárt að hugsa heim á slíkum stöðum“. Svoleiðis
get ég skilið, þó ég sé eldheitur andkrati. Þetta er nú til-
fellið með okkur, sem víða förum, þótt hreinskilnin sé
bara misjöfn, og ég er ekkert að skríða fyrir rómverjum
með þessu, hvorki fprnum né nýjum. Og uppréttur mun ég
koma eins og endranær.
Rómverjar eru gestrisnir mjög og einn senator vildi mér
gott gera og bauð mér í óperuna, en ég komst ekki undan.
Þar komst ég að sömu niðurstöðu og vinur minn Skagfield,
er hann hlustaði á þá sænsku og finnsku í mösterinu, að
þetta væri bara öskurapasöngfólk og það monotónt í þokka-
bót. Ætli allir óperusöngvarar séu öskurapar, bæði fyrrver-
andi og núverandi? Vel gæti ég trúað því.
Platan fér nú að verða búin, svo ég verð víst að hætta,
en ég hef reynt að draga saman í stuttu máli það helzta til
fróðleiks og skemmtunar frá ráðstefnunni og héðan og
vona, að platan komist fljótt og óbrotin heim til ykkar.
Veriðisæl.
Frúrnar sátu hljóðar um stund og virtu dúkinn fyrir
sér með atliygli. — Alltaf kann Hálfdán að koma orðum
að því, sagði Mannbjörg.
— Hann er nú einusinni svona gerður, sagði Hallbjörg.
Svo urpu þær báðar öndinni.
Bob á beygjunni.