Spegillinn - 01.05.1954, Blaðsíða 15

SPEGILLINN
75
við
t*
Svía‘é-liðið.
standa, og nú kemur það óskiljanlega, öllum þeim, sem
hafa lieyrt boðorðin með daufa eyranu: Haldið þið ekki,
að manngæran sé að velta þessu spakmæli fyrir sér, alla
leið til Þýskalands og þegar þangað kemur og hann hittir
þann, sem drepa átti, flýgur hann á liann og rekur honum
rembingskoss í staðinn fyrir að nota blásýrubyssuna. Hinn
verður auðvita steinhissa, þar sem samvizkan gagnvart
sovéttinu var nú kannske ekki í sem frægustu lagi, og svo
spássera þeir beina leið í gestapóið og gefa því byssuna,
ásamt forskriftinni um, livernig nota skuli. Og gestapó-
maðurinn, sem var auðvitað tortrygginn, þegar svona kúnn-
ar áttu í hlut, lét auðvitað ekki á sér standa að reyna tólið
á næsta yfirmanni sínum og sá brátt, að hér var ekki um
neitt skrum að ræða, því að nú er hann kominn í plássið
yfirmannsins. Sannaðist þá það, sem stendur einhversstaðar
í biblíunni: „Þér ætluðu að gera mér illt . . . “
Ekki verður skilizt við þennan stutta fréttabálk, án
þess að minnast lítillega á ólíkindatólið Petroff. Sá var í
utanríkisþjónustu sovéttsins og sat í Ástralíu. Einn góðan
veðurdag, berst það út á öldum Ijósvakans, að Petroff þess-
um liafi verið stolið af innfæddum og þótti húsbændum
hans þetta merkilegt, þar sem þeir vissu ekki, að eftir neinu
væri að slægjast, þar sem Petroff var, en liann mun liafa
verið blaðafulltrúi eða eitthvað annað enn ómerkilegra.
Auðvitað risu Ástralíublámennirnir upp á höndum og fót-
um og sögðu þetta vera laelvítis kommalýgi, og líklega
hefur þessu almennt verið trúað, því að snögglega var opin-
bera tilkynningin komin í það horf, að Petroff hefði
reyndar hefði sjálfur stolið öllum peningum sendiskrifstof-
unnar, og væri þannig þjófur en ekki þýfi. Var jagazt um
þetta milli stórveldanna um skeið, og að lokurn sögðu þau
hvort öðru upp allri diplómatiskri hollustu, og hver veit
nema úr þessu geti orðið smástríð, og Jónas verði sannspár,
þrátt fyrir allt, og við hérna á norðurlijaranum getum haldið
áfram að borga stríðsgróðraskatt, sem annars voru orðin
hálfgerð vandræði með að fóðra öllu lengur.
Ekki verður erlendur fréttabálkur saminn, án þess að
ritara hans hljóti að detta Vigfús í liug, en hann er nú bú-
inn að fara yfir suðurhvelið og er nýkominn norður yfir