Spegillinn - 01.05.1968, Qupperneq 8

8
SPEGILLINN
Þa8 var logn og blíða þegar
séra Hómelíus gekk út með læri-
sveinum sinum, tveim unaðslegum
ungmennum, tíu-og tólf ára. Þeir
voru í fjallgöngu.
Séra Hómelíus staðnæmdist í
grænni brekku, rétti út handlegg-
ina, benti á fjöliin og endalaust
hafið og mælti: „Hér getur að líta,
ungu drengir, dýrð og Ijómandi dá-
semd handaverkanna Hans, sem
allt skóp. Lítið á fiskimjölsverk-
smiðjuna og litlu duggurnar sem
halda á miðin, fjöllin og sæinn.
Horfið á lækina, sem liðast eins og
glitrandi silfurslöngur um landið,
en lóan syngur og fjalldrapinn
grær. Þið eigið, kæru drengir, að
læra að elska Hann sem allt þetta
skóp. Nú skulum við setjast niður.
Ég sé í anda hvernig sólin rennur
upp yfir tóbaksekrurnar á Kúbu.
Einnig þar greini ég handarverk
skaparans.
Þessar undurfögru eyjar, Vest-
urindíur, hefur náttúra hitabeltis-
ins þakið með ilmandi og ótöluleg-
um tóbaksjurtum. Og Guð skap-
aði negrana svo þeir mættu hyggja
að því að nýta þessa náðargjöf
Drottins, og þeir eru sístarfandi
eins og vinnumaurar. Og sjá!
Skaparinn býður þeim að þurrka
blöð þessarar ilmjurtar og vefja úr
þeim vindla, sem síðan er dreift
um gjörvalla veröldina. Þessi fram-
leiðsla er flutt til Havana og þaðan
á skipum til Evrópu og einnig til
okkar Isa-Kalda-Lands.
Og Guð lætur ekki skip, sem
hlaðin eru svo dýrmætum varn-
ingi verða reiðum sjóum að bráð
en heldur styrkri verndarhendi
sinni yfir þeim. Þegar skipin svo
hafa náð landi ervarningnum skip-
að ofurvarlega á land, kæru dreng-
ir, hér er ég með einn slíkan vindil;
árangurinn af starfi heillar svert-
ingjakynslóðar. Og sem ég nú
kveiki í þessum vindli, elskulegu
drengir, þá geri ég það í einlægri
ást á Drottni skapara vorum, sem
verndar jurtirnar á Vesturindíum
frá ógnum og kali.“
„Jájá“, mælti hann og blés frá
sér reykskýjum, „takið nú eftir
þessum indæla reyk, sem stígur
líkt og reykelsisfórn til himins. Og
vita megið þið að ég reyki ein-
göngu með tilliti til þessara svörtu
verkamanna, sem gjöra Drottni
þökk í einskærri trúrækni sinni.
Já, kæru drengir, hvarvetna má
greina handleiðslu Skaparans. Lít-
ið á umhverfið, hvert sem þið lítið
blasa við sjónum ykkar táknin um
dýrðarverk Drottins. Lítið á hvern-
ig náttúran klæðist litadýrð hausts-
ins, hvernig lyngið þarna yfir í
brekkunni Ijómar í öllum litbrigð-
um. Og berin svört og þrútin. Hér
er alls megnug náðarhönd Skap-
arans að verki. Þetta er, kæru
drengir, dýrð Drottins. En Guð
lætur ekki við það sitja að lofa
okkur veikburða manneskjum að
dást að litadýrðinni og takmarka-
lausri vizku sinni. Skapari himins
og jarðar er hjálparhella mann-
kynsins í þjáningum þess, og hann
veit gjörla hvað manneskjunni