Spegillinn - 01.05.1968, Qupperneq 30

30
SPEGILLINN
^PfíD
JÓNATAN
I litlu, óhrjálegu kofaskrifli bak
við húsin í Vesturbænum býr hann
einn með kðttunum sinum, þrjátíu
og fjórum köttum. Þarna hefur
hann búið að mestu síðan hann
kom að vestan, en enginn veit
lengur hvenær það var, hann veit
það ekki einu sinni sjálfur. Blaða-
manni lista- og kúltúrdeildar Speg-
ilsins er boðið til þátttöku í Ijós-
broti litanna innan fjögurra veggja
kofaskriflisins.
Eins og vera ber banka ég á
dyrnar, sem sjálfkrafa opnast með
;agötu krístílegu ískri, og stíg inn-
fyrir ....
MJAÁAAAAAAáááá .... ofan
á skottið á einum kettinum.
— Fáðu þér sæti, segir hann
með þá lífsgleði í rómnum, sem
hæfir stóru barni í litlu kofaskrifli
með hurð, sem ískrar á lömum.
— Þú færð kaffi og tvíbökur,
segir hann, áður en ég sýni þér
listaverkin mín.
Hann er lágur vexti með allt-
of stórt höfuð, lítið yfirskegg und-
ir rósóttu kartöflunefinu og heitir
einmitt það sem hann lítur út fyrir
að heita, eða Jónatan Vestmann,
enda að vestan.
Hann hellir lútsterku sjóarakaffi
I skítuga könnu, strásykur og moli
samanhrært í gamalli fiskbollu-
dós, það leynir sér ekki að hér
býr snillingur. Á meðan Jónatan
leitar að tvíbökum, leita ég að orð-
um til að hefja viðtalið. Það verð-
ur að hefjast á óvenjulegan hátt,
eins og hæfir slíkum viðtölum,
minnist þess að góðir rithöfund-
ar hafa einmitt byrjað feril sinn á
óvenjulegum viðtalsbyrjunum.
Þessvegna segi ég:
— Þú ert að vestan Jónatan .. .
— Já, ég veit það, svarar Jóna-
tan.
— Humm, hvaðan að vestan,
Jónatan?
— Það veit ég ekki. Það eina
sem éfl veit er að ég er alinn upp
á vestfirzkum steinbít, en kannske
ég hafi aldrei verið fyrir vestan,
eða hver er að vestan og hver er
ekki að vestan? Ha. Getur þú
kannske sagt mér það góði. Eru
ekki allir að vestan?
— Jú, humm, það getur svo sem
vel verið, en ég hélt ....
— Maður á aldrei að halda neitt,
maður á að vila alltl!
— Já auðvitað á maður að vita
allt, en ....
— Það er ekkert en, en ég skal
sýna þér myndirnar mínar.
Og Jónatan gengur að mynda-
stafla sem stendur upp við einn
vegginn og tekur fram eina mynd-
ina sína. Þetta er afar falleg mynd
í skærum infrarauðum lit.
— Þessi mynd heitir Sólarlag
við Sælubraut, segir Jónatan og
gýtur á mig augunum og fitjar upp
á nefið. Ég málaði hana vestur í
bæ.
— Er nokkur Sælubraut í Vest-
urbænum, spyr ég eins og fávís
kona.
— Hvaða máli skiptir það? segir
Jónatan. Sælubraut getur verið
hvar sem er og hvenær sem er.
Það eru allar brautir sælubrautir
ef svo stendur á, segir hann og
er höstugur í rómnum.
— Þetta er afar falleg mynd og
sannfærandi, segi ég sannfærandi
í þeirri von að hafa ekki móðgað
listamanninn.
Jónatan dregur aðra mynd út úr
staflanum. Mér sýnist aðalhluti
myndarinnar vera brún klessa með
blárri umgjörð. I baksýn er eitt-
hvað sem minnir á fjóshaug.
— Þetta er nýi skemmtigarður-
inn í Elliðaárvoginum, segir Jóna-
tan og bendir á brúnu skelluna.
I baksýn er Esjan, segir hann og
bendir á klessuna sem ég hélt að
væri fjóshaugur, en auðvitað sé ég
strax við nánari athugun að þetta
er hin síbreytilega og fagra fjalla-
drottning Reykvíkinga.
— Hefurðu málað margar mynd-
ir af Esjunni, spyr ég varlega,
minnugur þess hve hættulegt get-
ur verið að styggja listamenn með
kjánalegum spurningum.
— Ekki síðan hún var seld úr
landi, svarar Jónatan og ég er því
fegnastur að minnast ekki á fjall í
þessu sambandi.
Jónatan tínir fram hverja mynd-
ina á fætur annarri og ég geri var-
legar athugasemdir um fegurð
þeirra og áhrifamátt. Loks dregur
Jónatan fram mynd sem mér sýnist
áreiðanlega vera af konu.
— Þetta er konan mín fyrrver-
andi, segir Jónatan, en ég er ekki
ánægður með svipinn á henni.
— Þetta er stórkostleg mynd,
segi ég hrifinn, þvílík kona, svo
góðleg og gáfuleg á svipinn.
Ég rankaði við mér úti á götu
með blindramma um hálsinn, en
sundurtætt málverkið af konunni
hans Jónatans fyrrverandi blakti
um höfuð mér fyrir austrænni síð-
sumargolunni og fyrir augum mér
svifu fagurlitar stjörnur þessa
bjarta haustmorguns.
Ps. Ritstjórinn var sérlega á-
nægður með endinn á viðtalinu
og sagðist ekki einu sinni treystá
sér til að enda viðtal á slíkan
snilldarhátt sjálfur.
Qjón.