Spegillinn - 01.11.1970, Side 12

EKKERT OG AFREKIÐ
Leiddist mér hjá landkröbbonum,
lúsablesum og tíkarsonum,
innan um fúna fundarsnata,
fýlupúka og bírókrata.
hugur minn til hafsins seiddi,
hvar þorska fyrrum afi veiddi.
Það hef ég aðeins augum barið,
en aldrei út á farið.
Að sœnskum höfnum vildi hyggja
og hollráð útlenzk þiggja.
Horf á skipin lest' og landa,
líta vel til beggja handa,
hvernig slakað er og halað,
svo heima gœti um það talað.
Svo ég er að sullast þetta.
sé ég tvo af bryggju detta.
Eins og elding út á bakkann,
af mér tíndi bindið, jakkann,
í forina því öllu fleygði.
A floti í sjónum kolla eygði.
Eins og ör í sjóinn stökk ég.
Upp að eyrum sökk ég.
Drjúgan saup ég skolpið salt.
Svarið get ég, mér var kalt.
Vissi mig í vanda staddan,
af veizluföngum þungan, saddan
Minnist þá í þöglum orðum
þrekvirkjanna Grettis forðum,
er hann þreytti eyjasundið
með eldfatið um herðar bundið.
Dirfsku fékk ég þá til dáða,
dró ég þá að landi báða.
Þegar þrekið var að þrjóta
og þreytu dró til hand' og fóta,
hét ég á guð og góða krata.
Slíkt gagnar þeim, sem ekki rata.
Restin var mér léttur leikur.
Við Ijósmyndara hvergi smeykur.
Og við þá ósk var ekki laust,
að ég vildi láta kjósa í haust.
12