Spegillinn - 01.11.1970, Side 17

át libriumtöflur frúarinnar . . . .
Djöfuls þrælmennið hann pabbi
hennar, skyldi hann hafa rofið
keðjuna? Það var eftir þessu
svini, sem lúrði á svimandi háum
formúlum inni á bók. Helvítis
beyglan. Mamma hefur áreiðan-
lega ekki klikkað. Ég sýndi henni
fram á, að þetta var stóra tæki-
færið í lífinu. Hún hefur alltaf
trúað á mig hún mamma, ekkert
spursmál með það. Ellilífeyrir-
inn hefur fjandakornið dugað
fyrir starti í skitnar þrjár keðjur.
Byrjað á bænarorðum
- endað með hótunum!
Ný kcdiubréf i gangi ó hlandi
& 1 R . Laugard.icut I
VÍSIRSPYR:
TiVIÖ þír þátt I penlnga
k«Ajbhréfu<n?
„Yiðbótarsjarmi á skattamálin“
— itgir skattstjóri
ÆTLUDLM BARA •« r»yn* »ð •>»!
VISKÍKEÐJA KOMIN i
GANG í REYKJAVÍK
Menn senda fjórum mönnum viskíflösku. — og 1 '
fá svo allt ad 340 flóskur scndar í staóinn I i.kkik«onu«i im«i .
Peningastofnun á eyðibýli
sunnan við Hafnarfjörð
— málid í athugun hjá saksóknara — „ágóóa umfrr.ii~vir hora m- k..m, ... ..i
•*uur rfllr •' h«l» "t t»-'lr mrA |n» kr -.-Mu - «■
jalnvel varió fil gódgcrdastarfscmi". segir
starfsmaóur hjá keójubrilalyrirtackinu aó Stckk
og reiknuðum út. Trompin lágu
á borðinu. Þetta var 100%. Þó
að einhvers staðar slitnaði hlekk-
ur, var ekki svo mikils misst. Við
vorum búnir að akkera okkur í
öllum keðjum, sem gengu í bæn-
um. Siggi var meira að segja að
hugsa um að loka sjoppunni og
skreppa norður á Kópasker til
þess að hlekkja sveitavarginn
og hala inn nokkur hundruð
þúsund. Það gat líka verið bis-
niss í svona dreifbýliskeðju, sagði
hann.
Ég var orðinn svolítið órólegur
á fimmta degi. Því neita ég ekki.
Ég rauk upp í hvert skipti, sem
ríslað var við hurðina. Ég bann-
aði allan hávaða í íbúðinni.
Krakkarnir voru lokaðir inni í
svefnherbergi til þess að forðast
óþarfa ráp. Hvert fótmál við
þröskuldinn gat verið tugþúsund
króna virði. Kellingin var byrjuð
að naga á sér neglurnar og drakk
fjóra pakka af kaffi upp fram
að hádegi.
Ég át þetta librium, sem kellingin
átti eftir frá honum Ragga taug.
Ég svitnaði ögn í lófunum og
klæjaði ónotalega í handabökin.
Jevítis dyrabjallan hlaut að vera
ónýt. Ég simaöi í eina blókina
hjá Rafveitunni og sagði henni
að koma eins og skot og garan-
tera hana. Ég nauðgaði honum
til að setja upp fyrir mig tvöfalt
bjöllukerfí. Eitt í eldhúsið, annað
hringdi í stofunni. Nú var mér
ekkert að vanbúnaði. Svo lét ég
Sigga hringja í mig úr sjoppunni
til þess að garantera, að síminn
væri líka virkur og það í báðar
áttir. Mikið var fólk lengi að
taka við sér.
Loksins.
Dyrabjallan hljómaði eins og
englasöngur. Ég hentist fram og
greip á lofti umslag, flausturs-
lega límt aftur. í því voru tveir
bláir. Pilturinn, sem kom með
það, var móður og másandi.
Hann tyllti sér í stofusófann. Ég
snaraði mér inn í ísskáp og kom
með fjórar kampavín. Annað
hvort var nú að halda upp á
svona lagað. Þetta var mín stóra
stund í lífinu. Siggi lokaði sjopp-
unni, meðan kampavínið entist.
Þúsundkallarnir dugðu fyrir
tveimur borgarbíl. Hikk. Djöf-
ull, hvað þetta er sniðugt. Ég
útskýrði fyrir bílstjóranum fídus-
inn í systeminu, um leið og ég
veifaði þeim bláu framan í hann.
Þetta er bara örlítið brot af
gróðanum í dag, sagði ég.
Ég var búinn með víxilinn, skítt
með það. Nú var að byrja að
falla að. Og þá skyldum við
taka það með trukki. Ég var
hlekkur í sjö keðjum. Sjö er
happatalan mín. Ég yrði orðinn
þrefaldur milli á sjö dögum. Ég
mundi fara skynsamlega í þetta,
sko. Ekki eyða miklu, svona í
17