Spegillinn - 31.12.1970, Síða 26

Loks getum vér, vesælir mörlandar,
hætt að líta á styrjöldina í Vietnam sem
áhugaverðustu styrjöld vorra tíma. Nú
hefur annar og miklu áhugaverðari
ófriður hafizt og það meira að segja
rétt undir túngarði vorum. Hér er átt
við „Buxnastríðið mikla“ sem nú geisar
í útibúi Þjóðbanka íslands. Mun það
samdóma álit allra sanngjarnra manna,
að Buxnastríðið mikla geri Víetnam
styrjöldina að hreinum hégóma í sam-
anburði.
Kvenfólk vorra tíma berst á ótrú-
legustu vígstöðvum. Rauðsokkur krefj-
ast fullrar viðurkenningar í viðleitni
sinni við að sjá fyrir ómálga eiginmönn-
um; kvenfólk Vestfjarða berst dyrir
bættri fæðingarhjálp; og konur í Sviss
berjast á móti auknum réttindum, sem
karlpeningur þarlendur vill troða upp
á þær, svo sem kosningarétti og öðrum
ósóma. En konur Þjóðbankans berj-
ast fyrir þeim langsóttu réttindum að fá
að vera í buxum.
Upphaf þessarar ósvífnu baráttu mun
vera það, að kvensnift ein, ómerkileg-
ur þræll í Þjóðbankanum, tók upp á
þeirri svívirðu að mæta til vinnu í
skálmalöngum buxnaskratta. Var glæp-
ur þessi framinn í fyrsta kuldakasti
vetrarins og taldi kvensniftin, að sakir
móðurlífskvilla væri hún betur varin
gegn neðanblæstri í slíkum búningi.
Deildarstjóri stofnunarinnar sá strax,
að hér væri siðferðinu hætta búin.
Skipaði hann konunni umsvifalaust
að fara til síns heima og hafa fata-
skipti. Væru buxur algjör bannvara í
stofnuninni. Uppreisnargjarn kven-
maðurinn vildi eigi hlíta slíkum úr-
skurði og vísaði málinu til kynsystra
sinna í stofnuninni. Vildu þær eigi
hlíta úrskurði yfirmannsins og ákváðu
að mæta allar til vinnu í buxum með
síðum skálmum.
Sá nú deildarstjórinn að hér dugðu
engin vettlingatök. Sagði hann buxna-
liðinu stríð á hendur og kvaðst ekki
líða slíka brókarsótt í sinni deild. Gaf
síðan út dagskipan og kvaðst mundu
svipta atvinnu allan kvenpening, sem
vogaði sér að mæta þannig búinn til
vinnu. Létu konur þá undan síga og
mættu buxnalausar til vinnu sinnar
næsta dag. Jafnframt vísuðu konur máli
sínu til æðstu stjórnar Þjóðbankans
og vildu vefengja rétt deildarstjórans
til afskipta af neðanmálsklæðnaði
starfsstúlkna stofnunarinnar.
Hann kvaðst hins vegar reiðubúinn til
rökstuðnings máli sínu. Sagði hann
buxnaklæðnað stríða algerlega á móti
öllu almennu siðgæði og vísaði til
VESSAR
BUXNASTRlÐ
IBANKANUM
konu sinnar því til sönnunar. Hefði
hann borið mál sitt undir hana og
fengið mjög jákvæðar undirtektir. Sæi
hann enga ástæðu til að ómerkilegar
kvensur í Þjóðbankanum væru að
setja sig á háan hest og víggirða sig
að neðan. Slíkt væri ekki háttur dyggð-
um prýddra kvenna.
Buxnaliðið breytti nú um aðferð og
reyndi nýjar leiðir. Mætti ein þeirra
næst í síðu pilsi og varð þá ekki í fljótu
bragði séð, hvernig buxnamálum henn-
ar leið. Ekki lét deildarstjórinn þetta
bragð blekkja sig. Kvað hann klæðnað
þennan ekki síður ósiðlegan en hinn
fyrri, þar sem engin leið væri að sjá,
hvernig buxnamálum þessa kvenmanns
væri háttað. Skipaði henni síðan heim
að hafa fataskipti.
Þótti nú buxnaliðinu í óefni komið og
vildi reyna nýja baráttuaðferð. Fór
konan heim og mætti síðan í silki-
26