Fálkinn


Fálkinn - 10.12.1938, Blaðsíða 12

Fálkinn - 10.12.1938, Blaðsíða 12
12 FALKINN WYNDHAM MARTYN: 22 Manndrápseyjan. sagði, að þjer kynnuð ekki að hræðast nokk- urn'hlut í veröldinni. En jeg gat lesið á milli línanna. Og jeg sagði hanum, að hversu hug- uð sem manneskja er, þá eru þeir hlutir til i veröldinni — eða utan hennar — sem geta gagntekið hana af skelfingu og óskiljanleg- um kvíða." „En Curtis vildi ekki Játa sannfærast? Þarna er honum rjett lýst. Mjer finst lika kenningar yðar hlægilegar, en jeg get ekki neitað því, að jeg var hrædd þegar jeg skrif- aði brjefið. Jeg er áttatíu og fjögra ára, nánustu ættingjar minir hafa allir dáið á undan mjer en þeir spáðu mjer því allir, að jeg mundi eiga hræðilegt dauðastríð. Þeir hafa sagt að jeg hafi verið vond við marga, menn ok konur, og ,að illvirki mín muni setjast að mjer síðustu æfistundirnar." Trent hló. „En þjer hafið ekki viljað trúa því?" „Jeg trúði því ekki áður. En mjer er orðið órótt, hjerna á Manndrápsey. Hjer hefir ver- ið framið morð siðan jeg kom. Jeg sef ekki vel. Jeg er farin að hugsa um, hvort það sjeu i raun og veru til andar, sem ganga aftur eftir dauðann." Frú Hydon Cleeve kveikti sjer i sigarettu. „Þessi Ahtee stenduir á því fastar en fótunum og gelur ekki um annað hugsað. Jeg spurði hann hversvegna glæpa- menn gæti ekki eins vel farið beint til hel- vítis eins og að vera að flækjast á jörðinni eftir dauðann og gera þeim lifandi bölvun. En hann upplýsti, að ef maðurinn er veru- lega illur og hefnigarn, þá getur hatrið gef- ið honum mátt til að ganga af tur. Og livers- vegna haldið þer? Nú verðið þjer að muna, að þetta er kenning mr. Ahtee en ekki mín. —jeg vil helst hafa sannanir áður en jeg trúi, an þær getur enginn gefið. Hann lield- ur að þessir andar sitji um sálir nýdauðra manna til að kvelja þær á sama hátt og þeir voru sjálfir kvaldir hjer á jöirðinni. Jeg kann ekki við þá kenningu. Hún er kanske sönn og þá fengi jeg herfilegan dauðdaga. Það eru margir sterkir menn, sem hafa hatað mig. Einn þeirra sagði einu sinni nokkuð við mig, sem mjer fanst vitleysa þá: „Geti jeg ekki hefnt mín þessa lífs þá skal jeg gera það þegar jeg er dauður," sagði hann. Jeg hló að honum, hann var mannsaldri yngri en jeg og jeg þóttist viss um, að hann lifði mig. En liann var drepinn í fylliríi austur í Asiu, og ef eitthvaðl er til i því sem hann sagði þá veit jeg á hverju jeg á vón. Þess- vegna var jeg svo kvíðinn þegar jeg skrifaði Curtis." Trent skildi að gamla konan, sem var jafn tröllsleg og djörf og Curtis hafði iýst henni, var orðin efunargjörn í vantrú sinni. Hann var hróðugur yfir því, að hugboðið hafði bent honum í rjetta átt. En hann hafði það á tilfinningunni, að hún hefði ekki sagt honum alt. Kanske þóttist hún ekki viss um, að hann gæti eða vildi hjálpa henni. „Hitt fólkið er að spila golf, svo að þjer verðið ekki trufluð. Segið mjer, hvort það var ekki eitthvað sjerstakt, sem knúði yður til að skrifa brjefið. Curtis hafði orð á þvi, að rithönd yðar væri svo annarleg." „Það var þetta, að jeg skuldaði mr. Ahtee sex hundruð dollara sem neyddi mig til að skrifa", sagði hún, „og jeg verð að játa, að jeg sagðí margt Ijótt um Curtis þegar hann svaraði ekki. Jeg gat ekki hlaupið burt frá skuldinni, en jeg var svo lirædd, að mig langaði mest til að flýja. En nú þykir mjer vænt um, að jeg varð kyr." Hann hugsaði til þess, að áform hennar um Cleeve og Erissu virtist vera á góðum vegi og að von hennar um Phyllis Elmore var þó hjarandi enn, þó að horfurnar væru lakari þar. „En spilaskuldir geta ekki breytt rithönd yðar, frú Cleeve. Þjer hafið verið óstjórnlegt spilafífl alla yðar æfi." Trent sá að lijer var við að eiga þrálátt og óprúttið lundarfar, ekki ósvipað hans sjálfs, sem ekki var hægt að vinna bug á nema með skyndiáhlaupi og harðskeytni. En nú var hún líklega búin að jafna sig eftir áhlaupið, sem hún bafði orðið fyrir og vildi helst leyna öllu. En ef Trent vildi hafa nokkurt gagn af ferðalaginu varð hann að fá að vita, hvað í hefði skorist. „Þjer munduð nú geta mist stórfje án þess að setja það fyrir yður. Þjer hafið gert það fyr." „Jeg hefi spilað hátt um æfina. Það er á- stríða, sem jeg erfði eftir hann föður minn. En það er hættulegur ávani, mr. Trent." „Mr. Anthony," leiðrjetti hann. „Hitt nafn- ið er of þekt. Það getur vel verið einhvar hjer á eyjunni, sem gæti farið að gruna, að ieg hefði ekki rekist hingað fyrir tilviljun." „Hver gæti það verið?" spurði hún. „Jeg hefi ekki hugmynd um það ennþá, og þjer virðist vera staðráðin í því, að hjálpa mjer ekki." Hún hugsaði sig um stundarkorn. „Gætuð þjer lijálpað mjer," spurði hún, „ef að það kæmi á daginn að það sem við bæri, væri ekki venjulegum dauðum manni að kenna?" Hann sá ótta bregða fyrir í hörð- um augunum. „Gæti nokkur hjálpað mjer ;" pa! XVII. kapítuli. Frú Cleeve sagði sögu Manndrápseyjar eins og húsbóndinn hafði sagt hana áður. Hún hafði ágætt minni ennþá. Trent, sem ekki tók fram í nema á einstaka stað, þar sem hann óskaði fyllri upplýsinga sá að sagan hafði haft meiri áhrif á hana, en hún vildi kánnast við. „Hvernig gæti mr. Ahtee dottið í hug að byggja þetta dýra hús og bjóða svona mörg- um gestum hingað, ef hann tryði því, að Fratton og kumpánar hans mundu steypa þeim í glötun?" spurði hann. „Það er einmitt mergurinn málsins," sagði hún, „þegar hann kom hingað trúði hann ekki á þetta fremur en jeg. Hann er efunar- maður." Hún lækkaði röddina. „Þegar Ge- orge Barkett drap Eliot Jaster — þjer kann- ist náttúrlega við það - hjeldu allir, kvið- dómurinn, dómarinn og blöðin, að þétta væri venjulegt morðmál." „En var það ekki?" spurði Trent. „Jeg las um málið og var sannfærður um, að Bar- kett væri sekur." „Það væri jeg líka — þá." ,,En nú hafið þjer breytt um skoðun?" „Já. Það kom ýmislegt fram í prófunum, sem blöðin gátu ekki um, vitnaframburðir, sem var slept. Sumt af því sem mr. Athee sagði. Hann lijelt líka að Barkett væri sak- laus." „En þeir tveir höfðu verið óvinir í mörg ár," tók Trent fram i - „það kom greinilega fram." „Hversu margir hafa ekki verið óvinir, án þess að það endi með morði? Rjettarformað- urinn ávítaði Ahtee, en mjer er ekki ljóst hversvegna, og það sagði jeg líka. Barkett spilti öllu fyrir sjer, hann vildi ekki þiggja aðstoð Ahtees, og hann móðgaði dómarann og egndi dómsmennina gegn sjer." „Hverskonar hjálp var það, sem mr. Ahtee bauð?" „Hann var sannfærður um að Fratton eða Embrow munið að Embrow var vanur að kyrkja fólk; jeg skal sýná yður trjen þeirra — hefðu drepið Jaster. Það sáust för eftir takið á hálsinum, og svo hafði hann fengið höfuðhögg líka." „Það var furðulega ósennileg skýring, að bjóða tólf heiðarlegum borgurum " „Það var flestalt kvenfólk," sagði frú Cleeve, „og ljótt kvenfólk. Þær voru svo ljót- ar, að George Barekt, sem ekki getur hugsað sjer að vera kurteis við konur nema þær sjeu fallegar, datt ekki í hug að reyna að vinna þær til fylgis við sig. Hann sagði, að ef Jaster hefði verið myrtur þá hefði annar maður gert það. Hann hló bara að tilgátunni um, að yfirnáttúrleg öfl hefðu getað verið í verki." „Hvaða aðra menn gat verið um að ræða?" „Lögreglan athugaði starfsfólkið. Það voru sex menn úti við og bryti og einn þjónn inni við. Þeir höfðu allir ágæt vottorð og gátu sannað sakleysi sitt." „Hve margir karlmenn eru hjerna núna?" „Einn sem er garðyrkjumaður og hirðir golfbrautina og annar sem lítur eftir raf- stöðhmi. Það er miðaldramaður, sem er að læra til verkfræðings á brjefskóla. Maður sjer hann aldrei, hann er með hinum manninum í litlu húsi hjá dynamónni eða batterhnu eða hvað það nú heitir." ,,Hversvegna datt yður í hug, að Barkett væri saklaus?" „Mr. Antliony," svaraði hún, „jeg held að það komi af dálitlu sem gerðist skömmu áður en jeg skrifaði Curtis." Hún leit um öxl sjer, eins og hún væri hrædd um að ein- hver heyrði til. „Hvað svo eða hver svo sem það var, sem drap Eliot Jaster, þá er það víst, að sama veran hefir gert tilraun til að drepa mig." „Þetta er afar merkilegt," greip liann í'ram í. „Veit nokkur um það?" „Enginn nema mr. Ahtee. Hann komst í uppnám útaf þessu og vildi endilega ná í lög- reglu o g leyninjósnara, en þó jeg hefði feg- in viljað þá var það orðið of seint, nema þeir hefðu þorað að koma hingað á sama fífl- djarfa háttinn og þjer komuð." „Segið þjer mjer greinilega frá hvernig þetta gerðist." Frú Hydon Cleeve, sem ekki hafði ætlað sjer að segja nokkrum manni frá þessu, f anst einhver hugnun í að leysa frá skjóðunni við mann, sem hafði uppgötvað jafn margt merkilegt og Anthony Trent. „Jeg sef illa," sagði hún og herbergið mitl veit út að kyprustrjánum, sem jeg mintist á. Svo var það að, að mr. Ahtee hafði lesið upphátt um djöfulæði í tímariti um dulspeki, og jeg fór að verða óstyrk þegar jeg hug-

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.