Fálkinn


Fálkinn - 30.06.1944, Blaðsíða 6

Fálkinn - 30.06.1944, Blaðsíða 6
F Á L R I N N - LlTLfi SfiGfíN- Jeanne Marni: Fallega Suzette (Sagan gerist í smáhúsi viö þjóð- veginn gegnum þorpið. Suzette Jac- ourt ev að straua kniplingakjól i einu stofunni í húsinu. Hún er dug- leg við þvott og strauun. Er kölluð „fallega Suzette" og hefir auðsjáan- lega verið fríð á'yngrt árum\. Nú er hún, krukkótt og skorpin- Nú er ekkert eftir af fegurðinni netna andlitsfallið og hárið, sem enn er hrafnsvart. — Hún er svo niður- sokkin í vinnuna að hún tekur ekki eftir að dyrunum er lokið upp. Hún verður forviða, er hún sjer að frú Lartonge stendur i forstofunni). Suzette: — Er það frúin? ...... á þessum tíma dags. Frú Lartonge (óró): — Já .... Suz.: — Komuð þjer gangandi alla leið ofan úr höllinni, frú? Lart.: — Já.... eruð þjer einar heima, Suzette? Suz.: — Já, frú Lartonge. Dreng- irnir eru hjá henni ömmu sinni. Lart.: — Jeg trufla yður kanske, Suzette. Jeg sje þjer hafið mikið að gera. Sitz.: Nei, nei, það gerir ekkert til. Jeg er með kjólinn frúarinnar. . Lart.: (fer alveg inn í stofuna og sest á stól við borðið. Hún er falleg við bjarmann frá olíulampanum á borðinu, en í sterkara Ijósi sjest að hún er yfir 35 ára). Suz.: — Eruð þjer veik frú? (seiur straujárnið á ofninn). Lart.: — Lít jeg illa út? Suz.: — Þjer eruð svo þreytu- leg. Lart.: — Jeg hefi líka gengið langa leið úti í skógi. Suz.: — Á jeg að hlaupa til kaup- mannsins og lána síma og biðja iim að senda vagn hingað til þess ;.ð sækja frúna? Lart.: — Nei, þess þarf ekki. Jeg ætla bara að hvíla inig hjerna stutta stund. Suzette, viljið þjer flytja þennan lampa ofurlítið? Suz.: (setur lampann á dragkist- una. Frú Lartonge reynir að láta ekki Ijósið skína á sig. Suzetle stend- iu- við gluggann og horfir út í rökkr- ið. Löng þögn). Lart.: — Hvernig líður henni Rósu? Suz.: — Vel. Hún á að fara í skól- ann í vor. Lart.: — Svo fljótt? Hvað tíminn liður fljótt. Frjettið þjer nokkuð af.... af föður hennar? Suz. (hart): Hann er giftur. Bónda- dóttur suður við Brienon. Lart.: — Þekkið þjer hana. Jeg meina hvernig lítur hún út? Suz. (hæðlega): Hún er ljót___ en hún á peninga. Lart.: —Vesalings Suzette. Þjer getið ekki' gleymt honum.. er það? Suz.: — N e i . En það skilur frúin víst ekki...... Suz.: Jeg hefi ekki rnikinn tima Lart.: Sei, sei, jú. til að stúra. Húsið tekur sinn tima ..... jeg hefi mikið að hugsa, ef jeg á að geta hugsað um hana Rósu. Þetta er einlægur erill frá mortmi til kvölds. . . . enginn linii til þess að hugsa. En á nóttunni. ... þá gef jeg mjer tíma til þess. . .. Lart.: Tíma til þess...... hvernig, Suzette? Tíma til hvers? Suz.: —Til að stúra. Fyrir neðan akurinn þarna, þarna semáin renn- ur ofan hlíðina i hávaðanum, er svo mikill dynjandi að eigi heyrist mannsins mál. Þegar jeg var að sleppa. mjer.... Það var einkum í fyrstunni. .. . fór jeg þangað, tók pilsin upp yfir höfuð. ... og öskraði. Þjer trúið ekki live það bætti úr. Lart. (með hrolli): Jú.... jeg skil það vel. Að mega hljóða sorg sínk.;.. gráta.... öskra eins og dýr. Þegar engin heyrir til. Ó, Suz. jeg skil þetta...... Suz.: Þegar jeg hugsa til hve gott jeg átti þegar jeg var hjá yður, frú. En jeg kunni víst ekki að meta það þá — þið voruð öll svo góð við mig. Húsbóndinn talaði aldrei nema vin- gjarnleg orð.... og hr. Angelure líka. Suz.: Nei, jeg kunni ekki að meta það. Og þegar smiðurinn bað mín þá tók jeg honum. Það var ekki fyrr en eftir að við vorum gift, sem jeg skildi, að jeg kærði mig ekkert um hann. Og eins og hann drakk. Jeg skammast mín heldur ekkert fyrir að jata, að jeg feldi ekki tár þegar hann dó. Hann. .. . hann barði mig. En svo kom þetta með föður hennar Rósu. Lart.: Svo að yður skjátlaðist þá líka, Suzette? Suz. (áköf): Nei.... nei, mjer - skjátlaðist ekki. Það má hver segja um hann það sem hann vill, en hann var ágætis maður. Jeg komst í gott skap hvenær sem hann leit á mig. Larf.: Svo að þjer iðrist þá ekki neins, Suzette? Suz. (hristir höfuðið): Nei,.. jeg sakna hans ákaflega mikið. Lart.: Svarw ekki. Situr grafkyrr. Deplar augunum til þess að tárfella ekki. Suz. (hefir horft á frú Lartonge. Læsir dyrunum út að veginum, fer til hennar og legst á hnje hjá henni): — Þjer eruð hrygg? Lart.: Já, Suzette, jeg er hrygg. En.... það liður hjá. Jeg hefi ný- lega fengið frjett.... sorg.... en það líður hjá. Suz. (óframfærin): Get jeg kanske Iijálpað yður eitthvað? Lart.: Nei, þakka yður fyrir. Þelta Iíður hjá. Jeg verð að harka það af mjer. Jeg verð að vera komin heim fyrir klukkn sjö..... Suz.: Á jeg ekki að sækja handa yður volgt vatn til að baða augun? Lart.: Jú, þakka yður fyrir. .. (Suzette stendur upp og œtlar fram í eldhús, er frú Lartonge grípur um handlegg hennar). — Suzette, Vertu kyrr. Þjer megið ekki fara frá mjer. (hún fær krampagrát en treður vasa- klútnum í munninn). Suz. (skelfd): Kæra frú.... þjer eruð ekki óhamingjusöm? Þjer eruð ekki óhamingjusöm eins og jeg? Lart. (yfirbuguð): — Jú, Suzette. Jeg er óhamingjusöm eins og þjer! Það er eins með mig og yður.... hann hefir yfirgefið mig. .. . eftir tíu ár. ... Suz. (hvíslar): Það er herra Ange- lure......? Lart. (sleppir sjer): Já, það er hann. Hann ætlar að giftast. Jeg gæti skilið það, ef hann ætlaði að giftast ungri stúlku. Hann langar til þess að eignast heimili.... og það er ekki nema eðlilegt. En hann ætlar -að giftast kvensnift, seni hefir verið með svo mörgum á undan honum. Hún er rik. En hvcrnig hefir hún eignast peningana? Og. . . . hún er eldri en jeg. Jeg þoli ekki að hugsa til þess. . . . jeg vil heldur deyja. (fíödd hennar verður korr og stun- ur. Suzette tekur utan um hana og 'neyðir hana til þess að standa upp. Svo leiðir hún hana að hurð,, sem hún. opnar. Hún er úti að akrinum bak við húsið. Nú er orðið aldimt). Suz.: Komið þjer frú, komið þjer hingað. út með mjer. (Hún gengur með frú Lartonge niður að ánni, sem dunar svq hátt að frúin getur ekkert heyrt hvað Suzette segir. en á vörum hennar getur hún lesið .orðin: — Öskrið þjer frú. Öskrið þjer hátt. Það bætir.) Theadór Arnason: Óperur, sem lifa Hinrik áttundij Ópera í fjórum þáttum eftir frakkneska tónskáldið Camille Saint-Saéns (1835-1921), tekst- inn eftir rithöfundana Léonce Délroyat og Asinand Silvestre. Frumsýning í París 5. marz 1883 og Covent Garden, London lk. júlí 1898. Eins og sagt er hjer að framan, var þessi ópera fyrst ieikin í París 1883, og 15 árum síðar í Lundúnum og alltaf er hún tekin fram öðrif hvoru á hinum stóru óperuleikhús-, um. Telja kunnáttumenn hana hið ágætasta verk, en einhvernvegin er það samt svo, að hún hefir aldrei náð verulegri hylli. Tekstinn byggist á breskum sög- um og gerist fyrsti þáttur í skraut- legum sal í Westminster. Gomez, sendiherra Spánar, tjáir hertoganum af Norfolk, að hann sje heiftarlega haldin af ást til Önnu Boleyn, og sje Katrínu drottningu kunnugt um það. Hann bætir því við, að hann hafi í fórum sínum brjef frá Önnu, þar sem hún játi að hún unni hon- um líka. Norfolk segir sendiherran- um að hann megi vara sig, því að sjálfur konungurinn, Hinrik áttundi, sje ástfangin af hinni fögru Önnu. Berast nú þau tíðindi að Hinrik konungur hafi dæmt hertogann af Buchingham til lífláts. Þegar kon- ungurinn kemur inn í salinn, ganga allir út, sem þar hafa verið, nema þeir Gomes, Norfolk og Surrey. — Ræðir konungur við þá á við og dreif, og getur þess meðal annars, að hann hafi sæmt Önnu Boleyn heiðurstitli. Lætur Gomes sjer fátt um finnast tal konungs um Önnu. Nú er skift um leiksvið. Hinrik áttundi situr á tali við Surrey og er að kvarta undan því, að páfinn þybbist við að veita sjer skilnað við drottninguna. Er nú sent eftir Katrínu drotningu, og hefir hún strax máls á þvi að kon- ungurinn veiti hertoganum af Buch- ingham grið. Konungurinn þverneit-. ar þeim tilmælum. Drotning tekur þá að ámæla honum fyrir það, hve lítið tillit hann taki til sín, en hann svarar því til, að hjónaband þeirra hafi frá upphafi verið siðferðilegt víxlspor.. Gengur Anna Boleyn nú inn í salinn, og' dregur konungur enga dul á aðdaun sína á henni. Lýsir hann því þarna yfir að hann hafi hugsað sjer að „aðla" hana. En úti fyrir heyrist nú jarðarfarar- söngur, og er þá verið að bera til grafar hertogan af Pemberton, sem nýbúið er að taka af lífi. Anna lætur svo mælt, að þetta muni vera fyrirboði mikilla tiðinda. Annar þáttur gerist i Richmond skemtigarðinum. Gomes sendiherra er þar á gangi og skömmu síðar kemur Anna, og í fylgd með henni - nokkrar hefðarmeyjar. Hún játar Gomes það, að hún unni honum. En konungurinn kemur á hæla henni og ástarhjali hans svarar Anna því til, að hún skuli giftast honum, ef hann geri sig að drotningu. Heitir konungur því. Katrín drotning ávitar Önnu harð- lega fyrir syndsamlejga metorða- girni hennar. En Anna storkar drotn- ingunni og biður konung að vernda sig fyrir áreitni hennar. Ber nú að sendimann, sem kemur frá Róma- borg með miklum asa — og hefir ill tíðindi að flytja. En Hinrik konung- ur vill ekki veita honum áheyrn að sinni, ætlar að fresta því til næsta dags að hlusta á tíðindin, en biður þá, sem þarna eru viðstadd- ir, að gleðjast með sjer, og er síðan dansað og drukkið. í þriðja þætti ræður konungur svo við sendimanninn frá Rómaborg, sem flytur honum alvarlegar ávítur páfa, og niðurstaðan verður sú, að hann kveðst mundu ávarpa þegna sina og lýsa sig sjálfan yfirmann kirkjunnar í Bretlandi og gera Önnu að drotningu. Fjórði þáttur gerist í setustofu hinnar nýju drotningar, þar sem þeir Norfolk og Surrey eru að ræða um það, hversu mjög konungur sje hræddur um drotninguna. Ber nú Gomes að, og hefir hann meðferðis brjef frá hinni fyrri drotningu, Katriun, þar sem hún skýrir frá því, að hún hafi í höndum hið hneykslanlega brjef frá Önnu. Verður Hinrik konungur æfur og skipar Önnu að hafa sig á brott, en sendiherranum skipar hann að háfa sig á brott úr landi. Er nú skift um leiksviðsútbúnað, og í lokasýning- unni liggur Katrin drotning á bana- beði og neytir síðustu lífsorku til þess að rísa upp og fleygja ástar- brjefi Önnu í eldinn á arininum. Þar með Iíkur leiknum.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.