Fálkinn


Fálkinn - 30.06.1944, Blaðsíða 10

Fálkinn - 30.06.1944, Blaðsíða 10
10 F Á L K I N N VNG/tlf L£/&N*URNIft Mállausa prinsessan Einu sinni í gamla daga var afar falleg prinsessa, en meinið var, að hún gat ekki talað, og ekki einu sinhi hlegið. Kongurinn, faðir henn- ar ljet tilkynna allri þjóðinni, að sá sem gæti fengið dóttur sina til þess tala og hlægja eins og annað fólk, skyldi fá hana fyrir konu og hálft ríkið strax, og allt eftir sinn dag. Þetta var nú ekki amalegt tilboð, og margir komu til þess að freista gæfunnar. En enginn gat neinu um þokað, þó að prinsessan reyndi eftir bestu getu að gera eins og læknar og aðrir visir menn ráðlögðu henni —¦ það dugði ekki hætis hót. Einn góðan veðurdag fór prins- essan út í skóg að ganga, en þá vilt- ist hún og gat ekki ratað heim aft- ur. Þá mætti hún ungum riddara, sem kom ríðandi á hvíta hestinum sínum. Þetta var fátækur prins, sem hafði farið út í víða veröld til þess að leita sjer fjár og frama, og nú þóttist hann hafa fundið gæfuna, þvi að honum fór undir eins að þykja vænt um fallegu, mál- lausu og raunalegu prinsessuna. Hann ljet hana fara á bak hestin- um sínum og ljet hana riða heim i höllina, og svo sagði hann við kong- inn, föður hennar, að hann ætlaði að reyna að lækna hana. — Bara að þú gætir það, sagði gamli, góSi kongurinn. — En þeir eru svo margir, sem hafa reynt það, og hingað til hafa allir reynt það árangurslaust. En reyndu nú samt, þvi aS mjer líst vel á þig, og jeg sje á henni dóttur minni að henni þykir vænt um þig. Prinsinn liugsaSi sig nú vel um hvaS gera skyldi, og svo fór hann til gamallar konu, sem vissi jafn langt nefi sínu og átti heima langt frá höllinni, i Molbúalandi, og nú baS hann hana um aS hjálpa sjer. — Jeg skal sjá til hvort jeg get nokkuð gert, sagði gamla konan, og svo sagði hún prinsinum að hann skyldi fara heim og bíða átekta. — Þeir Molbúarnir höfSu líka heyrt um prinsessuna og hvað aS henni amaði. Og einn riki Molbúinn taldi það vel sæma, að sonur hans gæti fengið prinsessuna og hálft konungs- ríkiS til þess að ráSa yfir. Hann var malari og taldi aS prisessan gæti orðiS besta malarakona. — Farðu nú i sparifötin þín, Mads, sagði maiarinn, — og farðu svo til prinsessunnar. Þú getur á- reiðanlega komið henni til aS hlægja ef þú segir henni eitthvaS af sögun- um þínum. Og ef hún fer að hlægja á annað borð, þá mátu reiða þig á að hún fer lika að tala *- reyndu bara, strákur. Mads gerði eins og faðir hans sagði honum; hann var svo viss um að enginn gæti annað en hlegið að sögunum hans. Og svo labbaSi hann af stað upp í konungshöllina. Á leiðinni mætti hann gamalli konu. Hún horfði lengi á hann og sagði svo ákaflega Iotningarfull: !— MeS leyfi er þetta ekki hann Mads Malarason? Jú, datt mjer ekki í hug. MikiS ertu tígulega klæddur Mads. Þú ert kanske á leiS til mal- lausu prinsessunnar? Ójú, þangaS var ferSinni heitiS, hann fann ekki smáræði til sín, að gamla konan skyldi sjá þe.tta á honum. — Já, en heyrðu, Mads —¦ þú hefir vist ekki kynt þjer allra nýjustu tísku? sagði konan. — Veistu ekki að nú eru þeir, allir þessir helstu, farnir að nota skyrtur fyrir brækur, og fara með fæturna i ermarnar — það er miklu glæsilegra en gamla tískan. Mads húgsaði með sjer að það skaðaSi ekki aS reyna þetta. Hann fór úr skyrtunni og gerSi eins og gamla konan hafði sagt. — ÞaS var dálitiS óþægilegt aS ganga svona — en hann mundi ekki' verSa lengi aS venjast því. Og svo þrammaði Mads áfram, hreykinn yfir þvi að vera klæddut eftir nýjustu tisku, en gamla konan brosti. / Þegar hann var kominn nokkurn spöl þá mætti hann enn gamalli konu. Nú vissi hann ekki að þetta var sama konan — hún var göldr- ótt og gat skift um gerfi — en hann hjelt að þetta væri allt önnur kona. Hún hrósaði honum aftur fyrir búninginn og fyrir það að hann ætl- aði til prkisessunnar, en það var eitt að, sem hún vildi ekki segja. — Láttu það gossa, sagði Mads náðugur, finnst'þjer eitthvaS skrít- ið við mig? — Já, nú tiSkast orSið að fara í vestið utast og láta þaS snúa öfugt og láta úriS dingla aftan á sjer, þá sjá allir aS maSur á úr, sagSi konan. Ög þetta fannst Mads mjög viturlegt. Hann gerSi strax eins og konan sagði honum, og svo þrammaði hann áfram, hreykinn og ánægður, þangað til að hann. mætti þriðju konunni. Það var auðvitað sama konan, en Mads þekkti hana heldur ekki nú. Hún fjekk hann til þess aS setja vettlingana á fæturna og skóna á hendurnar. Þá gæti prinsessan sjeð hve hann væri fínn og frækinn herramaður. Og svona var Mads þegar hann loksins komst upp í höllina og heilsaSi konunginum og prinsess- unni. Fátæki prinsinn var þarna viSstaddur, og hann gat ekki stilt sig um að hlægja þegar hann sá Mads. Konungurinn og allir hirðmenn- irnir skellihlógu, þeir veltust um í hlátri og grjetu af hlátri, en best var þó, aS prinsessan hló lika. Fyrst ofurlítiS, svo meira og meira, þangaS til hún hló af hjartans lyst, og svo brast eitthvaS í háls- inum á henni — eitthvaS, sem hafSi bundið tungu hennar, svo að hún gat ekki talað. En nú gat hnú bæði talað og hlegiS hún hló þangað til hún grjet af gleði. Og öll hirðin hló líka. Mads var nú heldur en, ekki hreykinn fyrst í stað, en bráðum sá hann, aS allir voru aS hlægja aS þvi hve afkáralega hann var klædd- ur. Og þá varS hann fokvondur. —• Nei, sagði hann, — það kemur ekki til nokkra mála. — Jeg vil' ekki giftast prinsessu, sem er svona mikið flón og hlær eins og fábjáni. Jeg er fínn maður, en hún hafði ekki vit til þess að skilja það. Og úr þvi aS svona fór voru engin tormerki á að prinsinn gæti fengið prinsessuna. Hann gaf Mads Malarasyni fullan poka af gulli, fyrir aS hann hafði komið prinsessunni til að hlægja, og Mads gerði sig meira en ánægðan með það. Hann stækkaSi mylluna en hann ljet aldrei gabba sig til aS klæða sig eins og gamla konan á veg- inum hafði ráðlagt honum. — Hægan, hœgan. Ekkert kossa- flans hjernal — Ef þjer hreyfið yður úr spor- unum þá hleypi jeg af! Jeg gleymdi alveg eldspýtun- María! — Ljómandi fallegar, þessar — finnst yður það ekki frú. Og svo fara þær svo vell Og þú lika, Brútus! — Bjartsýni maðurinn.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.