Fálkinn - 25.08.1950, Blaðsíða 10

10
FÁLKINN
^UANMRIWR^)
Barnasaga.
m • • £ r • H
Tofraurio
— Eg er hrœddur um að þú haf-
ir látið fullmikið í koffortið þitt.
Tvær i sumarfríi.
— Heyrðu mamma. — Þetta er
frá honum pabba — kassinn er full-
ur af óþvegnum postulínsbollum, —
og hann biður okkur um að þvo
allt saman og senda sér það heim.
— ... Hann lítur alltaf eftir þvi
fyrst hvort klukkan gangi rétt ...
Einu sinni var auðugur maður,
cr átti þrjá sonu. Þegar synirnir
voru komnir af bernskuskeiði, þá
sendi faðirinn elsta soninn að heim-
an til þess að honum gæfist kostur á
að skoða sig um í veröldinni. Þrjú
ár liðu þangað til fjölskylda hans
sá hann aftur. Þá kom hann heim
til föðurhúsanna, skrautlega klædd-
ur, og faðir lians sló upp mikilli
veislu honum til heiðurs. Til veisl-
unnar bauð hann öllum frændum
þeirra og vinum.
Þegar fagnaðarlátunum linnti
baðst næstelsti sonurinn leyfis föð-
ur sins til þess að mega fara að
heiman og skoða sig um í veröld-
inni. Faðir hans var hrifinn af frama
löngun sonar síns og lét honum þeg-
ar i té ríkulegan farareyri. Að
skilnaði mælti hann við son sinn:
„Ef þér farnast eins vel og bróður
þinum, mun ég heiðra þig við heim-
komuna alveg eins og ég heiðraði
hann.“ Ungi maðurinn lofaði að
gera sitt hið besta og þau þrjú ár,
sem hann var fjarverandi frá heim-
ili sinu, var ferill hans með öllu
flekklaus og framkoma hans alveg
lýtalaus. Því næst sneri hann heim-
leiðis, og faðir hans varð svo á-
nægður með árangurinn af för hans,
að fagnaðarveislan, sem lialdin var
honum til heiðurs, varð jafnvel enn-
þá íburðarmeiri lieldur en veislan
sem á sínum tima var lialdin til
þess að fagna heimkomu elsta son-
arins.
Þriðji bróðirinn, er hét Jenik eða
Jonni, var álitinn fremur vitgrann-
ur. Hann gerði aldrei neitt annað
heima hjá sér en að sitja andspæn-
is glóðunum og góna í glóðina.
Hann baðst nú leyfis föður síns til
þess að mega ferðast um heiminn i
þrjú ár. „Farðu ef þér sýnist. En
hvað heldurðu að þú hafir upp úr
þvi?“
Ungi maðurin skeytti ekki um
að svara spurningu föður síns. Hon-
um var nóg að hafa fengið fararleyf-
ið. Faðirinn horfði á hann halda
ánægðan af stað og gaf lionum
ríflegan farareyri að skilnaði.
Eitt sinn kom Jenik að runna
nokkrum þar sem smalamenn voru
i þann veginn að drepa hund. Jenik
fór þess á leit við þá, að þeir
þyrmdu lifi hundsins og gæfu sér
hann i stað þess að stúta honum.
Það gerðu smalamennirnir með
glöðu geði og hélt nú Jenik leiðar
sinar en liundurinn rölti á eftir
lionum. Skömmu síðar hitti Jenik
mann einn, er liafði kött meðferðis
og ætlaði maðurinn að bana kettin-
um þar í grenndinni. Jenik bað kett-
um griða og köttinn fékk hann. Að
lokum bjargaði Jenik höggormi og
liöggormurinn slóst í fylgd hans í
þakklætisskyni. Og nú var þarna á
ferðinni einkennileg fylking, sem
taldi fjóra meðlimi: Jenik fyrstan,
hundinn á eftir Jenik, köttinn á
eftir hundinum og höggorminn á
eftir kettinum.
Svo sagði höggormurinn við Jen-
ik: „Þú skalt láta mig ráða för
þinni.“ Á haustin, þegar allir högg-
ormar leita afdreps i liolum sín-
um, var þessi höggormur vanur að
leggja upp í leit að konugi sínum,
Hann bætti við:
„Konungur minn mun ávita mig
fyrir að hafa verið svona lengi
fjarvistum. Allir aðrir höggormar
hafa þegar tekið sér vetursetu en
ég er mjög seinn fyrir. Eg verð að
segja honum frá þeim raunum, sem
ég hefi ratað i, og ennfremur mun
ég tjá honum, að án þinnar hjálpar,
myndi ég ábyggilega liafa farist.
Konungurinn mun spyrja þig hverra
launa þú æskir fyrir að hafa bjarg-
að lífi minu og þá skaltu hiklaust
biðja um úrið, sem hangir á veggn-
urn. Það býr yfir margháttuðum
töfrum og þú þarft ekki annað en
draga það upp, og þá mun þér
veitast allt, sem hugur þinn girnist."
Naumast fyrr sagt en gjört. Jenik
eignaðist úrið og samstundis ákvað
hann að reyna töframátt þess. Hann
var svangur. Það myndi vera dá-
samlegt að fá sér hleif af nýju
brauði og ilmandi nautasteik, og
skola því niður með ljúffengu víni.
Hann dró þvi úrið upp og i sömu
andránni stóð allt hnossgætið fyrir
Frh. á bls. 11.
— Mikil unun er að sjá yður
klædda i rautt, ungfrú Laxbleiks.
— Æ, drottinn minn — þarna—
sprakk .... tannkvoðuskálpurinn!
---------Meðan hrært er i pottin-
um er bætt í hann þremur skófl-
u?n af sandi ....
Adamson
HÁ ^ ^
Hérna eiga dyrnar að vera.
Nú er bara að saga Mér fannst sögin vera svo skram