Fálkinn - 12.12.1952, Blaðsíða 26

22 JÓLABLAÐ FÁLKANS 1952
„Séra Carl Henderson, sem hefir
samkomur, sem aðallega eru œtlaðar
sjúklingum, í stóru rauðu hlöðunni
ivans Wentleys gamla, segist hafa snú-
ið fast að 100 manns til trúar og veitt
mörgum sjúkum heilsubót með því að
gefa þeini trúna aftur á þessum tveim-
ur vikum, sem hann liefir dvalist í
Shawport. Á liverju kvöldi hiýða á
hann 4 til 500 manns, og hann hefir
lýst yfir því, að Iiann muni dveljast
hér um óákveðinn tíma.“
Blaðið rann úr máttlausum fingrun-
um og ég faldi andlitið í höndum mér.
Hugurinn komst í uppnám. Allar sög-
urnar, sem ég hafði lesið um krafta-
verk og lækningamátt trúarinnar,
leiftruðu um huga minn. Vonarneisti
kviknaði i brjósti mér: „Andy, Andy,
komdu hingað!“ kailaði ég.
Hún kom hlaupandi: „Hvað er að?“
spurði hún undrandi.
Eg rétti blaðið í áttina til hennar:
„Sjáðu! Hérna stcndur, að séra Hend-
erson lækni fólk úr allri borginni. Ó,
Andy —“
Eg hætti skyndilega. Vonbrigðasvip-
urinn á hjúkrunarkonunni dró úr mér
allan kjark. „Uss“, sagði hún, „er það
allt og sumt?“
Samt róaðist ég við orð hennar.
Æsingin, sem í fyrstu liafði náð tök-
um á mér, hvarf alvcg. „Setstu hérna
lijá mér og talaðu við mig,“ sagði ég.
„Vissirðu um þennan trúarlækni?"
„Eg gæti ekki hafa komist hjá því
að heyra talað um hann,“ sagði hún.
„Enginn virðist tala um annað lvér
i borginni. Að minnsta kosti heyrði
ég ekki á annað minnst á markaðinum
i morgun.“
„Ætlarðu að segja mér, að þú hafir
vitað um þetta og ekki sagt mér frá
því? Vildirðu kannske ekki, að ég
yrði heilbrigð aftur? Varstu hrædd
um að missa hina þægilegu stöðu,
sem þú hefir, ef svo færi?“
Hún spratt upp af stólnum og rétti
úr sér. „Eg þarf ekki að vera 'hér
stundinni lengur. Svo að það er hug-
mynd þín, að það sé þægilegt starf
að stjana við óþekka og spillta stúlku,
sem er orðin það gömul, að hún ætti
að vita betur! Eg segi starfinu lausu
þegar i stað. Eg sagði þeim það líka
á markaðinum í dag með líkum orð-
um.“
Mér fannst sem köldu vatni væri
skvett framan í mig, svo reið var
hún. „Hvað átt þú við?“
„Fójkið var að kjafta um þennan
prédikara á markaðinum í morgun
og einliver kom með þá at'liugasemd,
að þú ifærir ekki þangað eins og aðr-
ir, enda mundi ég víst kæra mig lítið
um það, svo að ég missti ekki starfið.
Sama athugasemdin og þú komst með
núna áðan. Þægilegt starf! Uss, ég
vildi gjarna sjá aðra þurfa að ganga
gegnum það, sem ég hefi orðið að
sætta mig við upp á síðkastið!"
Eg reyndi að sefa hana. „Sestu nið-
ur, Andy,“ sagði ég rólega. „Segðu
mér, hvað þú heldur um manninn.
Hvað veistu um hann?“
Hún settist niður. „Eg hcfi verið
trúuð alla mína ævi, farið í kirkju á
hverjum sunnudegi, þegar ég liefi
ekki verið veik. Þannig er trúin fyrir
mig. Eg þekki ekki aðrar hliðar á
henni. Mér finnst það ekki sýna ein-
læga trú að lirópa og kalla hástöfum
og verða móðursjúkur i cinliverri
gamalli hlöðu einhvers staðar og ein-
hvers staðar.“
„En heldurðu, að þú mundir sami
vilja koma með mér þangað?“ spurði
ég eins róHega og ég gat.
Eg sá, að hún átti í miklu sálar-
stríði. Loksins sagði lnin: „Hvað viltu,
að ég geri, Kathie?"
„Eg vil, að þú komir mér einlivern
veginn þangað út eftir. Enginn má
vita af því, ekki cinu sinni Phil. Eg
verð að fara, Andy. Eg get ekki látið
þetta tækifæri fara fram lijá mér,
skilurðu það ekki? Þetta er síðasta
von mín.“
„Fyrst þú lítur þannig á málið,
hvernig get ég þá sagt nei?“ Það brá
fyrir brosi á andliti hennar. „Auðvitað
er þetta miklu auðveldara, þegar for-
eldrar þinir eru ekki heima. En hvað
eigum við að gera við Phil?“
„Mér dettur áreiðanlega eitthvað i
hug. Eg verð að finna ráð. En hvernig
á ég að komast þangað? Ilver á að
bera mig niður? Og hvernig á ég að
koma mér á framfæri, þegar komið
er á áfangastaðinn?“
Hún greiddi úr þeim vanda. „Það
er auðvelt. Eg hringi á Bremer bíla-
stöðina og bið þá að senda Ed Hamön,
systurson minn, hingað. Hann er bif-
reiðarstjóri hjá þeim. Þú getur reitt
þig á hann. Hann ekur okkur báðar
leiðir.“
„Báðar leiðir! Ó, Andy, hefirðu ekki
ihugsað út í það, að ég mun ekki þurfa
að láta aka mér nema aðra leið, ef
þetta heppnast.“
„Yeslings barn!“ andvarpaði Andy.
Hún stóð upp, beygði sig niður að
mér og kyssti mig, en flýði svo bók-
staflega út úr herberginu.
Nokkru síðar kom hún aftur með
glas af vatni og pillu. „Þú ætlir að
taka þetta,“ sagði hún blíðlega. „Þér
veitir ekki af því. Ef þú ætlar að
leggja út i þetta, þá held ég, að best
sé að gera það i kvöld. En þú munt
þurfa á öllum þinum styrk að halda.“
Hún klappaði mér varlega. „Farðu
nú að sofa.“
Geðslhræring morgunsins hafði gert
mig þreytta. Eg fór að ráðum hennar
og sofnaði brátt værum svefni.
KLUKKAN var nærri ])vi orðin fimm,
þegar ég vaknaði. Strax og ég áttaði
mig, varð ég kvíðin út af kvöldinu.
„Andy, Andy!“ kallaði ég. „Eg gct
þetta ekki!“
Það hefði ef til vill mátt ætla, að
Andy hefði orðið fegin, eftir því að
dæma, hvernig hún tók tillögu minni
fyrst um morguninn. En lnin er nú
ekki þannig gerð, að 'hún vilji hætta
við það, sem búið er að ákveða. „Allt
er undirbúið. Bifreiðin kemur klukk-
an 7.15, og Ed hefir lofað að vera
okkur hjálplegur. Eg hringdi í Phil
og bað liann um að ónáða þig ekki,
ef hann kæmi snemma heim. Hann
kvaðst hafa liugsað sér að verða heima
við, en fyrst svona væri, þá ætlaði
hann að vinna til kl. 11, svo að hann
væri laus við kvöldvinnu það, sem
eftir væri vikunnar.“
Eg liafði róast við traust handtak
hennar.
„Þú mundir sjá mikið eftir þvi, ef
þú hættir við að fara, Kathie. Eg ætia
að færa þér ofurlítinn anatarbita, en
svo skúlum við ætla okkur nægan
tíma til að undirbúa ferðina. Eg held,
að þú ættir að nota hjólastólinn. Það
væri alltof áberandi, ef Ed bæri þig
inn á fundinn."
Eg 'borðaði matinn óafvitandi og
einhvern veginn komst ég i fötin með
hjálp Andy. Hún valdi bláan kjól,
lítinn, bláan hatt og sandala. Síðan
bar hún mig upp í hjólastólinn.
Mig svimaði fyrst i stað, en jafnaði
mig þó smátt og smátt, er Andy fór
að aka mér í stólnum um herbergið.
Þetta var eiginlega fyrsta verulega
hreyfingin, síðan ég var borin i rúmið
9 mánuðum áður.
Við vorum tilbúnar, þegar bifreiðin
kom. Ed var stór og karlmannlegur
og vakti strax traust mitt. Hann lyfti
mér með sterkum örmum sínum og
kallaði ti! Andy. „Geturðu komist með
stólinn niður stigann?"
„Já, já,“ svaraði liún og fylgdi fast
á eftir okkur með hjólastólinn.
Ed setti mig í framsætið, en Andy
settist aftur i við liliðina á hjóla-
stólnum.
Eg vissi, að hann ók ekki hratt.
Hraðamælirinn sýndi ekki yfir 30
milur, en samt kvaldist ég af hræðslu.
Eg gleymdi tilgangi ferðarinnar um
stund, og eftir það, sem mér fannst
vera lieil eilífð, nam bifreiðin sta|Sar
við innganginn að hlöðunni. Stórum,
uppljómuðum krossi hafði verið kom-
ið þar fyrir.
„Ætlarðu að sækja okkur aftur eft-
ir guðþjónustuna," sagði Andy. Rödd-
in var óstyrk og ljóstraði upp um
kviða hennar.
„Eg hefi heyrt talað um þennan
séra Henderson og hefi alltaf ætlað
mér að sækja fund hjá honum,“ svar-
aði hann. „Úr þvi að ég er hingað
kominn, hcld ég, að ég verði kyrr.
Forstjórinn sagði, að ég mætti nota
bifreiðina eins og ég vildi i kvöld.“
Okkur Andy létti báðum, þegar Ed
tók í bríkina á hjólastólnum og liélt
af stað með okkur til hlöðunnar. Hann
lægði taugaspenning okkar og fyrir-
kviða.
Margir ráku upp stór augu af undr-
un, þegar þeir sáu, að ég var komin.
Ed fór með mig fram í miðjan sal,
þar sem hann fann auðan stól, en
fór svo aftur út með hjólastólinn.
Lítið hafði verið gert til þess að
bæta útlit hlöðunnar. I innri endan-
um hafði verið gerður upphækkaður
pallur. Á honum var prédikunarstóll
og pianó. Aftast voru stólar fyrir
söngfólkið. í salnum sjálfum voru
alls konar stólar, eldhússtólar, mál-
aðir og ómálaðir, stólar, sein hægt
var að leggja saman, gamlir kirkju-
bekkir o. fl.
Eg var vön (hinni virðulegu, gotn-
esku St. Albans kirkju eins og Andy.
Þegar ég svipaðist um á þessum stað,
þar sem ekkert minnti á kirkjulega
fegurð, bliknuðu þær vonir, sem ég
liafði tengt við ferðina. „Andy hafði
rétt fyrir sér í morgun,“ hugsaði ég.
„Við hefðum ekki átt að koma hingað.
Hvað getur slikur staður haft að bjóða
mér?“ Eg lokaði augunum, full ör-
væntingar.
En það var aðeins augnablik. Brátt
hljómaði undursamleg rödd um hlöð-
una. Eg opnaði augun og sá lítinn
mann, sem leit út eins og unglingur,
standa í prédikunarstólnum og flytja
inngangsorð.
Kórinn tók við af honum og sam-
komugestir risu úr sætum sínum og
sungu með. Þeir skyggðu á manninn
i prédikunarstólnum, svo að ég sá
hann ekki. Eg brann í skinninu af ó-
þolinmæði í að sjá hann aftur.
Þegar sálmurinn var búinn, settist
söfnuðurinn. Eg festi augun á séra
Framhald á bls. 27,