Fálkinn - 12.12.1952, Blaðsíða 19

JÓLABLAÐ FÁLKANS 1952 15
v u v a Q t
Eg fer heim til að bera á borð,
og ef svo kynni að fara að þér
yrðuð búinn bráðum — ætlið þér
þá að hringja til mín svo að við
getum farið út saman, þó ekki
væri nema einn klukkutíma?
— Ef ég verð búinn í tæka tíð
þá vil ég það gjarna, segir hann
og fylgir henni til dyra. Hann
opnar hurðina með vinstri hend-
inni, dauða járnhöndin í svarta
hanskanum hangir niður með
mjöðminni. Af tilviljun verður
henni litið á gervihandlegginn.
Um leið og hún fer út sér hann
að hún er með tár í augunum,
eins og hún hafi skilið að hann,
örkumlamaðurinn, þori ekki að
bjóða henni óvirka hönd. Og það
eina sem hún óskar er að ástin
reikni ekki með einni hendi meira
eða minna heldur aðeins með
hjartanu, og hún veit að hjarta
hans er heilt. Hann þarf aðeins-
að sigra sjálfan sig.
Og nú er hann einn aftur. And-
varpar. Lítur á járnhöndina á
borðinu. Hann minnist miðils-
fundar sem hann sat einu sinni
af forvitni. Hann sá miðilinn rétta
út höndina og láta hana falla af-
ar þungt niður á borðið. Þá
minntist hann þess að einn skóla-
bróðir hans, námuverkfræðingur,
missti höndina við sprengingu og
fékk gervihönd í staðinn. Honum
hafði verið svoddan kvöl að þessu,
að núna eftir dauðann var hann
að sýna á sér heimildir með því
að slá járnhendinni í borðið.
En það er ekki þetta, hugsar
Peter Cornel með sér. Hann not-
ar gervihöndina sína fullum fet-
um, svo að þeirra hluta vegna
getur hann unnið fyrir Eleonoru
og gert hana hamingjusama.
Nei, það er þetta með tölurn-
ar. Þessar andstyggilegu tölur.
Hann andvarpar þungt. Beygir
höfuðið aftur og horfir á rós
Eleonoru, óvenjulega stóra rós
— hreinan og beinan rósa-hers-
höfðingja, segir hann við sjálfan
sig, því enn hefir hann ekki vanist
af að hugsa á hermannamáli.
Hann dregur út skúffuna og
kemur auga á búntið af 500
króna seðlum, sem milljónamað-
urinn fékk honum í staðinn fyrir
að láta hann fá ávísun, sem hefði
verið ólíkt léttari. Hreinir hers-
höfðingjar, heyrir hann sjálfan
sig segja .... og allt í einu hallar
hann sér aftur í bakháum stóln-
um, andlitið verður eitt birtu-
bros, hann sér eitthvað í anda,
eitthvað ósegjanlega frelsandi.
Hann getur breytt tölunum
í herdeildir1. Hérna hefir hann
hershöfðingjana. Hann opnar pen-
ingaskápinn og tekur upp búnt
með fimm króna seð’lum, það er
fótgönguliðið, — þarna eru fimm-
tíu króna seðlar, majórar ....
hann raðar seðlunum á borðið
eftir stærð og flokkar þá í her-
deildir og sveitir. Og svo fimm
hundruð króna seðlarnir: það er
herforingjaráðið.
Og hann skellihlær og klórar
sér í gagnaugað með járnhend-
inni, því að það getur hann líka,
— hlær hristir höfuðið. Æ, drott-
inn minn, skelfingar börn erum
við annars — nú leik ég mér að
tölunum, eins og ég lék mér að
tindátum þegar ég var drengur.
Þennan her get ég sent út um víða
Péturskirkjan seld!
Péturskirkjan í Róm liefir verið
seld til Ameríku! Það er að segja ekki
sú, sem stendur í Páfagarði, heldur
nákvæm eftirliking af henni, gerð úr
plasti af 73. ára gömlum líkanasmið,
sem Attilio heitir, og syni hans. Hafa
þeir verið fjögur ár að smiða kirkj-
una og efni, sem til hennar hefir
verið varið er 9 milljón líra virði. En
Attilo vill ekki segja live mikið hann
hefir fengið fyrir smíðina — því að
skattanefndir erii til i ftalíu.
„Óslííandi —7“
í verksmiðju einni i Welwyn í
Herfordshire ganga visindamenn í
sokkum úr nýju undragarni, sem
nefnist „teryline", til þess að ganga
úr skugga um hvort það sé jafn end-
ingargott og af er látið. Það er talið
vist a ð terylinesokkar endist að
minnsta kosti eitt ár án þess að gat-
slitna, og líka haí'a vísindamennirnir
gert tilraunir með föt úr teryline.
Þeir segja að þessi föt muni endast
fjórum sinnum lengur en venjuleg
föt. — Eigandinn að einkaleyfinu á
þessu undragarni er „The Imperial
Chemical Industries" og hefir félagið
svo mikla trú á framtíð þess, að það
veröld og lagt undir mig lönd í
viðskiptunum. Tölurnar geta líka
verið lifandi.
Hann læsir alla seðlana inni í
peningaskápnum í flýti, tekur
símann og hringir til Eleonoru.
Hún svarar strax, alveg eins og
hún hafi beðið með eftirvæntingu
við símann.
— Kæra Eleonora, segir hann
hlæjandi, — hvernig er það með
þessa jólasýningu, hafið þér tima
til þess að fara þangað núna?
—Hvort ég hefi tíma . . en . .
nú er það vonandi ekki mín vegna
sem þér svíkið tölurnar . . . . ?
— Nei! Hann heyrir sjálfur
hve rödd hans er glaðleg.
— Nei, það er vegna hers-
höfðingjans — rósarinnar yðar.
er að reisa stórliýsi til að framleiða
það í. Iíostar hús þetta 20 milljón
pund og er í Wilton i Middles-
borough. Eftir tvö ár verður farið
að spinna garn þetta í stórum stíl og
ger úr þvi prjónles og dúka. En í
verksmiðjunni i Welwyn hafa glugga-
tjöld, fiskilinur og kaðlar þegar verið
framleidd úr „eilífðargarni“.
Jólasveinijinn er vinur barnanna.