Fálkinn - 12.12.1952, Blaðsíða 31

JÓLABLAÐ FÁLKANS 1952 ^#*^*^^#*^#;^*^^#^^*^^*^*#}^;*^***^*^***^*^**^ 27
MÁTTUR TRÚARINNAR
Framhald af bls. 22.
Carl Henderson. Hann var lítill —
næstum því lítilfjörlegur ásýndum.
Andlitið var óbrotið og venjulegt, en
viðkunnanlegt. Hann iióf mál sitt.
Það er tæplega hægt að kalla það
prédikun, því að mér fannst sem við
værmn orðin þarna tvö ein. Mér
fannst hann tala við mig — mig eina.
Hann talaði um það, að trúin gæti
fiutt fjöll. Eg hlustaði með tárvotum
augum og þeirri hjartahlýju, sem ég
hafði ekki haft til að bera um lang-
an tíma. Gamla, ljóta hlaðan var horf-
in sjónum minum. Fornfálegir stól-
ar og óslélt gólfið skipti ekki iengur
máli. Þegar hann sagði, að það væri
auðvelt að lækna mannlega kvilla,
ef trúin væri nógu sterk, dró ég orð
hans ekki i efa. Og þegar 'hann steig
úr stólnum, gekk fram á pallbrúnina,
rétti fram liendurnar og sagði „komið,
trúið og fáið heilsubót,“ stóð ég á fæt-
ur og gekk fram salinn í áttina til
hans.
Hvort sem það voru kiill fólksins,
sem kliðuðu í eyrum mér, eða sú
skynjun mín, að fleiri en ég ætluðu
til hans, þá riðaði ég allt í einu og
datt frarn yfir mig.
Eg greindi iætin, sem urðu kringum
mig og rödd, sem sagði: „Verið kyrr
i sætum yðar!“ Siðan var mér lyft
upp af sterkum örmum, þar sem ég
fann mig örugga. Ed Hamon bar mig
nokkru siðar upp i lierbergið mitt
heima.
Hvorug okkar mælti orð, meðan
Andy klæddi mig úr fötunum sem
voru óhrein að framan eftir byltuna
í Wentleyshlöðunni. Andy var vand-
ræðaleg og ég vissi, að ég þyldi ekki,
að hún minntist á atburði kvöldsins
einu orði. „Farðu út,“ sagði ég með
grátklökkva. „Farðu út, ég vil vera
ein.“
Tárin streymdu niður vanga mína,
og i fyrsta skipti á 21 árs æviskeiði
mínu óskaði ég þess heitt að mega
deyja.
Nokkru siðar koniu Pliil og dr.
Murphy. Pliil fékk mig til að taka
skammt af einhverju og drekka vatn
á eftir. Það hlýtur að hafa verið
sterkur skanuntur, því að ég féil í
fasta svefn og svaf i margar klukku-
stundir.
Eg vaknaði til örvæntingar. Alit
það, sem ég hafði orðið að þola varð
að hjómi hjá því, sem næstu dagar
færðu mér. Loks kom yfir mig slíkur
sljóleiki og sinnuleysi, að ég veitti
engu atliygli af því, sem fram fór í
kringum mig. Mamma og pabbi lcomu
aftur úr ferðalaginu. Læknirinn kom
og fór á vissum tíma. Andy var ó-
breytt. Gjafir voru mér gefnar og
herbergið fyllt af blómum. Allir vildu
sýna mér ástúð og blíðu. En ég end-
— Nú skil ég hvers vegna hún Soffía
gaf mér vatnshelt armbandsúr í jóla-
gjöf.
urgalt ekkert. Eg þorði ekki að hugsa
um fortíðina og bollaleggingar um
framtíðina voru mér óbærilegar.
Svo var j)að, að Andy birtist í dyr-
unum þriðja daginn í röð, rauð í
kinnum og skjálfandi á beinunum.
„Það er maður niðri, sem langar til
að sjá þig. Eg sagðist skyldi nefna
]iað við þig.“
„Hver er það?“ spurði ég óþolin-
móð.
„Það er —“ Hún dró andann djúpt.
„Maðurinn. Þessi, sem var í hlöðunni.
Séra Henderson. Eg hélt, að þú vildir
ekki sjá hann, svo að ég —“
„En ég vil einmitt sjá hann!“ hróp-
aði ég og rétti mig upp eins og ég
frekast gat. „Eg vil engan fremur sjá
en séra Henderson."
Reiðin svall i lirjósti mér. Eg skipu-
lagði skammirnar, sem ég ætlaði að
láta rigna yfir gestinn, strax og hann
birtist i dyrunum.
En ég hafði aðeiús hugsað upp fátt
eitt, þegar liann stóð á þröskuldinum.
Lítill, venjulegur og blátt áfram mað-
ur. Hann stóð kyrr i sömu sporunum
og mælti ekki orð frá vörum.
„Svikarinn þinn,“ sagði ég. „Skrum-
arinn þinn. Litilmótlegi, ómerkilegi
Þetta er nóg, Kathie. Hætlu nú!“
Dr. Charles Stevens, sóknarprestur í
St. Albans birtist allt í einu í dyr-
unum. Eg hafði þekkl liann og rödd
lians frá barnæsku. Það var maður,
sem ég hafði lært að liafa mætur á
og virða.
Hann lagði höndina á öxl séra
Hendersons og ýtti honum á undan
sér inn í herbcrgið. Þeir koinu báðir
að rúmstokknum hjá mér. „Þessi
maður kom ekki liingað til að biðj-
ast afsökunar eða þiggja óvirðingar,
Kathie,“ sagði dr. Stevens ákveðinn.
„Eg frétti af þvi, að hann liefði áhuga
á að hitta þig, svo að ég liringdi i
hann og bað um að fá að koma með
Iionum. Eg var hræddur um, að að-
koman yrði eitthvað þessu lík.“ Hann
brosti allt í einu, og bros iians var
ástúðlegt og töfrandi. „Eg þekki þig
orðið, Katliie.“
Blóðið þaut fram í kinnar mér und-
ir orðum lians, því að ég bar ekki.
aðeins virðingu fyrir honum heldur
þótti mér ákaflega vænt um iiann.
Hann settist á stól, sem hann dró
að rúminu, og benti förunaut sínum
á annan. Síðan iiélt hann áfram: „Við
skulum tala ofurlitið um kvöldið,
hvort scm þú vilt eða ekki. Það er þýð-
ingarlaust að segja, að vegir mínir
séu aðrir en herra Hendersons. Við
stefnum báöir að sama marki. Þess
vegna ætla ég ekki að segja, að það
hafi verið heimskulegt af þér að sækja
fund lians. Ef þú liefðir leitað ráða
hjá mér áður, þá veit ég ekki, hvað
ég mundi liafa lagt til málanna. En
vissulega mundi ég hafa reynt að búa
Álit húsföðursins á jólasveininum.
þig betur undir kvöldið en þú varst.
En nú er það liðið. Það er framtíðar-
viðhorfið, sem við skulum ræða um.
„Eg vil aðeins segja þetta, Katliie:
Eg vil, að þú ásakir engan — ekki einu
sinni innst í iiuga þínum -— fyrir það,
sem skeð hefir. Og þýðangarmest af
öllu er, að þú ásakir ekki guð. Þá er
liættan vís. Ef þú gerir það, þá fyllir
þú huga þinn af hatri og biturleika,
svo að annað kemst ekki að. Og guð
hjálpi þér og fjölskyldu þinni þá.“
Hann horfði fast á mig og orð lians
voru svo ákveðin, að þau komu mér
í geðshræringu.
Hann stóð skyndilega upp og ýtti
stólnum aftur á bak. „Við ætlum að
fara núna. Við viljum ógjarna þreyta
jiig. Herra Henderson fer frá Shaw-
port á morgun. Viltu, að hann flytji
bæn fyrir ])ig, áður en liann fer?“
Eg gat aðeins kinkað kolli og horfl
niður til þess að leyna tárunum.
Séra Henderson gekk að rúm-
stokknum og lyfti höndunum. „Fað-
ir,“ sagði hann, ,.ef það er vilji þinn,
þá læknaðu barnið þitt, hana Kathie.
Ef ekki, þá kenndu henni að segja:
Verði þinn vilji.“ Að svo mæltu fór
hann út úr herberginu ásamt dr.
Stevens.
Þeir voru farnir. Já, þeir voru farn
ir, en höfðu hins vegar gert krafta-
verk með koniu sinni. Þeir höfðu
numið biturleikann og örvæntinguna
burt úr huga mér. Eg hafði Öðlast frið
i sál minni.
Eg lá kyrr og hugsanir mínar reik-
uðu til kvöldsins, er ég fór á fundinn
í hlöðunni. Eg lokaði augunum til
þess að sjá betur fólkið og umhverf-
ið i huga minum. Eg bcið þess, að
biturleikinn næði aftur tökum á mér.
En hann kom aldrei. Minningarnar
komu að þvi augnabliki, er séra
Henderson lióf mál sitt, og síðar að
því, er hann sagði okkur að koma
og læknast.
Það rann allt i einu upp ljós fyrir
mér. Eg varð undrandi. Eg mundi allt
í einu eftir þýðingarmesta atviki
kvöldsins. Hvernig hafði ég getað
gleymt þvi? Eg hafði staðið upp.
Eg hafði gengið! Að vísu hafði ég ekki
hugmynd um, hve niörg skref ég hafði
tekið. En hvaða máli gat það skipt.
Hin dásamlega og dýrðlega staðreynd
stóð óhögguð. Eg hafði gengið. Strax
og ég hafði skynjað þetta, kviknaði
vonarneisti, sem ég þorði þó tæplega
að beina huganum að. Fyrst ég hafði
gengið einu sinni, hvers vegna gæti
þá ekki komið sú stund aftur, að ég
gæti gengið? Eg varð að fá eitthvert
svar.
Eg ýtti rúmfötunum til hliðar og
færði mig fram á rúmstokkinn. Iiver
vöðvi var spenntur, meðan ég var að
koma fótunum fram yfir rúmstokkinn.
Eg fann mjúkt gólfteppið undir fót-
um mér. Eg reyndi svo liægt og sigandi
uð rísa á fætur, en fann fljótlega, að
ég gat ekki staðið á þeim.
Eg hneig niður, en samt varð ég
ekki yfirbuguð. Eg færði mig nær
höfðagaflinum, þar sem rúmstólparn-
ir voru og greip fast um þá. Mér tókst
að standa upp með því að halda mér.
Að visu var það af veikum mætti, en
]iað sannfærði mig samt um, að það
væri líf í fótunum og það væri algjör-
lega undir sjálfri mér komið, hvort
ég kæmist á fætur aftur.
Mér varð litið yfir herbergið og ég
setti mér mark. Eg ætlaði að reyna
að ganga yfir að snyrtiborðinu. Þegar
þeim áfanga væri náð, væri tími til
kominn að láta fólkið vita af þessu.
Nú yrði ég að taka til óspilltra mál-
anna og gera nótt að degi. Nóttin var
eini tíminn, sem ég gæti æft mig á i
næði.
ÞETTA VAR byrjunin. Upi) frá því
var sótt á brattann. Eftir viku gat ég
orðið staðið nokkuð stöðug, með því
að halda mér lítillega í rúmstólpann.
Siðan fór ég smátt og smátt að geta
fikrað mig áfram meðfram rúminu.
Eg dró að visu fæturna fyrst i stað,
og það leið langur tími, þangað til
ég gat raunverulega stigið skref.
Áður en svo langt var komið, hafði
Andy komist að því, hvað ég var að
gera. Hún hafði vanist því að fylgjast
með hverju liljóði frá lierbergi mínu
— jafnvel gegnum svefninn. Eina nótt-
ina, þegar ég var að skríða undir
sængina aftur, sá ég að hún stóð í
dyrunum. Eg vissi ekki, hve lengi hún
hafði staðið þarna, og lnin sagði ekk-
ert, fyrr en ég hafði livíslað: „Andy!“
Þá kom hún að rúminu til mín, og ég
sá, að hún þerraði tárin úr augunum
með handarbakinu.
„Eg hugsa að ég geti gengið aftur,“
livíslaði ég. „Mér fer fram á hverri
nóttu.“
„Já, ég veit það,“ hvi.slaði hún aftur.
„Eg liefi fylgst með því í þrjár næt-
ur. Nú sæki ég heita mjólk fyrir þig,
og svo skaltu fara að sofa.“
Eftir þetta kom hún inn til min á
hverri nóttu og sat i stól, meðan ég
æfði mig. Við töiuðum ekki saman og
hún hjálpaði mér ekki. Við þorðnm
aldrei að kveikja ljós, lieldur hýrð-
umst við í myrkrinu. Á daginn gætti
Andy þess vandlega, að ég fengi næga
hvíld og yrði ekki fyrir ónæði.
Tíminn leið hraðar en svo að ég
áttaði mig á því. Sumarið var liðið
og haustið komið. Eg fékk stutt bréf
frá Sigrid. Hún kvaðst mundu verða
um kyrrt í New York yfir veturinn
og syngja þar í útvarp eftir sairiningi.
Svo fékk ég langt bréf frá lienni
einn morguninn. Hún kvaðsí ætla að
syngja í Town Hall. „Ef þú gætir að-
eins komið með Phil,“ skrifaði hún.
Framhald á bls. 45.
— Hvað segirðu .... er þetta hatt-
urinn þinn? Eg hélt að það væri jóla-
tréð!