Fálkinn


Fálkinn - 17.02.1956, Blaðsíða 7

Fálkinn - 17.02.1956, Blaðsíða 7
FÁLKINN ekki ... ckki samboðin yður ... eldri bróðir minn hcfir verið í tugthusinu, og yngri bróðir niinn er ... og ég hefi verið sökuð lim þjófnað ..." Lucien andvarpaði. „A'llt þetta skiptir ekki neinu máli, Michclle," sagði hannog tók utan uni hana og dró bana að sér. „Settu það ekki fyrir þig. Þú skalt gleyma þvi. Þú befir sagt að þú skulir gera alit sem ég vil." ,,.Tá," hvíslaði hún, og þegar liann þrýsti henni að sér sýndi hún enga mótstöðu. Hún gat ekki gert honum það ijóst, að hún væri fús til að verða ástmey hans og þjóna honum svo lengi sem hann vildi, en að tiginn maður eins og hann, gæti ekki gifst stúlku, sem lítið hafði verið niður á. Eftir dálitla stund komu þau inn til húsfreyjunnar, sem beið eftir þeim, Hún Ieit upp og brosti, en hjartað var angurvært. „Frú," sagði Luoien, „á morgun verðum við að leggja snemma upp, til þess að komast til Parísar fyrir kvöldið. Þess vegna skuluð þér óska okkur til hamingju í kvöld. Michelle hefir lofað að verða konan min." Gestgjafafrúin var ekki vön að láta ganga fram af sér, en nú féll henni allur ketill í eld og hún gapti og aug- u'n urðu eins og í þorski á þurru landi. ,.Ko — konan yðar, herra!" stamaði hún. Lucien hló. „Flýttu þér nú að fara að sofa, Michelle," sagði hann. „Þú ert þreytt og við eigum langa leið fyrir höndum á morgun! Hún leit til hans og brosti svo veikt að varla var hægt að greina það, og flýtti sér svo upp stigann eflir nð liafa boðið frúnni góða nótt." „iFrú," sagði Lucien ákærahdi, ,.,hvað hélduð þér ... ?" Nú var maddaman farin að jafna sig. „Ég hélt það sem ég held enn. herra," sagði hún. „Þér hljótið að skilja, að reynd kona eins og ég læt ekki blekkjast jafn auðveldlega og ung óreynd, saklaus og töfrandi stúlka." j Lucien horfði á hana og brosti. Mann hugsaði hratt. Hann sá fram á að hann gat ekki komið heim til frú Grotier með Michelle eins og hún var núna .. . það mundi gefa frúnni að- stæðu, sem hvorugum aðilanum væri holl. Miohelle varð að vera gift hon- ¦um þegar hann kæmi með haná á heimilið, og auk þess öðru visi klædd en hún var. Hitt varð tíminn að lækna. vflí^íí^S1'^''''^^?'^?^ EKKI ER ALLT SEM SYNIST. — Mennirnir á myndinni eru tveir en ekki einn. Annar stendur niðri í brunni og rekur upp hausinn. Það ætti að takast að mennta hana og gera hana stétthæfa ... hann nennti ekki að hugsa um alla þessa smámuni, því að nú var eldur i æðum hans og nú vildi bann vera sæll. En honum hafði dottið dálítið i hug, i sambandi við það, sem húsfreyjan sagði. „Heyrið þér, frú," sagði hann, „það mun vera bæði prestur og gullsmiður hér i grenndinni?" ,,.Iá," svaraði húsfreyjan, en nú fór hjartað að herða á sér. „Getið þér náð i þá báða fyrir mig — en núna undir eins?" „Eins og yður þóknast, herra." Meðan Lucien beið eftir þessum tveimurj- sem hann hafði gert boð eftir, og síðan talað við þá, stóð Miohelle uppi i herberginu og var á báðum áttum. Herbergið var litið og ókunnuglegt, og það lá við að hún væri hrædd við það. Þarna var allt framandi og lagið til að hræða. Næturloftið, sem lagði inn um gluggann, var svalt, og henni var kalt i síðum grófgerðum náttkjólnum. Loks skreið hún undir sængina til að hita sér. Og þar yfirbugaði þreytan hana smám saman og hún sofnaði. Þegar hún vaknaði var komið sói- skin og fuglarnir sungu, og einhver var að drepa á dyrnar. Húsfreyjan kom sjálf inn, brosandi og vingjarn- leg eins og móðir. Það sem siðan gerðist var eins og þokumynd í meðvitund Michelle. Hún varð að fara í nýja kjólinn og siðan kom húsfreyjan með lútsterkt svart kaffi, liveitibrauð og smér, cn slíku óhófi var hún ekki vön. Svo urðu þær samferða niður, og í betri stof- unni stóð hempuklæddur prestur, sem hún hneigði sig djúpt fyrir. Þarna stóð hann og gestgjafinn, og einhver þriðji maður, sem hún vissi ekki bver var. Allir brostu þeir ti! liennar. Allra augu voru vinaleg og björt. Sólin skein inn um gluggana og alls staðar í stofunni voru .blóm — það var líkast og frúin hefði rúið allan garðinn sinn til að skreyta stofuna. „Velkomin, barnið mitt," sagði presturinn og tók í höndina á henni. Hann var góðlegur maður, og ein- hvers vegna gladdist hann einlæglega yfir éinhverju, sem snerti hana. En sjálf var hún ekki glöð, hún var ekki örugg ennþá ... ekki fyrr en dyrnar opnuðust og Lucien kom inn. Allir viðstaddir tóku eftir hve mjög glaðnaði yfir henni er hann kom. Hún vissi ekki sjálf að hún ljómaði af trausti og ást. Lucien gekk til hennar og stað- næmdist við hliðina á henni. Og svo skeði það ótrúlega. Presturinn gaf þau saman og augu hans voru góðleg og hlýleg þegar hann talaði til þeirra. Hún fékk hring, og hann va% svo fallegur að hún tók andköf þegar hún leit á hann, hún sem aldrei hafði átt svo mikið sem brjóstnál. Tveir steinar voru í hringnum og allavega litur glampi stóð af þeim', þegar sólin féll á þá. Svo kom fólkið og óskaði Lucien og henni til hamingju — allrar þeirrar sælu, sem fctin getur gefið tveimur sálum, sagði prestur. „Maturijjn er tilbúinn," sagði hús- freyjan og þau gengu fram í borð- stofuna og þar var ríkulega borið á borð, þó ekki væri langt liðið dags. „Ég gerði það sem ég gat, frú Col- • bert," sagði húsfreyjan. „Ég vona að þið getið bor,ðað þetta." Frú Colbert! Michelle reyndi að hugsa. En hún skildi ekkert i þessu nafni, fyrr en lnin iiafði heyrt það mörgum sinnum. Hún , var gif t. Hún var kona Luci- ens! Hún var frú Colbert! Hún horfði á Lucien þar sem hann sat við hlið hennar. Hún leit á hring- inn á fingrinum á sér. Og lu'in leit aftur á Lucien. Og al'lt i einu tók hún báðum hönd- um fyrir andlitið og grét. Allir störðu á hana, karlmennirnir forviða en húsfreyjan brosandi. Því að búsfreyjan skildi. Lucien tók hendur hennar varlega frá andlitinu. „Michelle!" sagði hann órólegur. „Michelle, ertu að gráta?" Þeir sem sáu andlit hennar gleymdu þvi aldrei. „Já," sagði hún. „Ég er svo hamingjusöm!" Og hún þrýsti sér að honum og grét vneð höfuðið upp að öxlinni á honum. Klukkutima siðar kvöddu þau gest- gjafann og stefndu til Parísar. Nú sat Michelle fram í, við hliðina á Lucien, og nú gerði hún sér ljóst hve mjúklega bíllinn rann áfram, hve fljótt landið brunaði fram hjá. En allt þetta var aðeins umgerð um hann, sem í einu vetfangi hafði breytt henni úr fyrir- litinni öskubusku i prinsessu, sem menn og konur hneigðu sig fyrir. iÞau töluðu ekki mikið saman. Þau þurftu ekki á orðum að halda til að túlka tilfinningar sinar, og núna, eftir að allur kvíði og misskilningur var horfinn, var sæla þeirra fullkomin. Húsfreyjan hafði gengið frá góðri nestiskörfu handa þeim, og þau tóku sér hvíld og borðuðu í ofurlitlu rjóðri í skóginum. Svo kveikti Lucien i píp- unni sinni og lagðist á bakið i gras- ið og horfði upp i himininn. Hann vissi að það var ýmislegt, sem hann varð að annast um og ihuga vel. Hann varð að ganga frá ýmsu áður en hann kæmi með Michelle heim til sín, ef heimkoman ætti að geta orðið þannig, að enginn særði hana. Þau mundu koma svo seint til Par- isar að enginn tími yrði til þess að komast í búðir. Þess vegna gat hann ekki farið í gistihúsið, sem hann var vanur að dvelja i, þegar hann af ein- liverjum ástæðum komst ekki til Versailles, þar sem hann átti heima. Hann skammaðist sín alls ekki fyrir Michelle. Það var ekki vegna falskrar blygðunartilfinningar út af fötunum hennar, sem hann var að hugsa um þetta. En hann skildi að fólk mundi verða starsýnt á Michelle, og hún mundi taka eftir því. Og svo mundi fólk tala um hana eftir á, fregnin mundi berast um borgina — að Lucien Colbcrt hefði gifst sveitastelpu, og alltaf gat einhver orðið til þess að bera það í hana. Jæja, það var þó alltaf ein mann- eskja sem bann gat talað við, og ekki að kvíða neinu fyrr en hann befði gengið úr skugga um hvort Micliael Sylvcstre væri í borginni. Michael mundi geta skilið livernig á stóð, pg lofa þeim að vera í einhleyping.síbúð- inni sinni í nokkra daga. „Ertu hamingjusöm, Miclielle?" spurði hann upp úr þurru. Hún sneri sér að honum, þar sem hún sat og var að horfa yfir landið. „Já," svaraði hún ofur látlaust. Þau héldu af stað aftur eftir dálitla stund. Lucien hafði fengið ráðrúm til að gera áætlun. Vitanlega hafði hann lent í smáævintýrum áður, eins og flestir karlmenn, og hann vissi um verslun, sem ein af vinkonum Framhald í næsta blaði. FJOLSKYLDUMEÐLIMUR. — Húsa- meistarafjölskylda í Berlín hefir inn- limað íkorna í fjölskylduna. Þegar hann var nýfæddur valt hann úr lireiðrinu og var hirtur og tekinn í fóstur. Nú er hann orðinn heimavanur í húsinu, og vill ekki þaðan fara. IJKA MET. — Austurríkismaðurinn Helmut Horland sat á kaðli hátt yfir jörðu frá þriðjudegi til sunnudags til að setja nýtt þolmet í að sitja lengi á kaðli. Eftir 130 tíma gat hann komið niður og hvílt á sér sitjandann, því að þá hafði hann farið fram úr fyrra heimsmetinu í þessari „fþrótt". SPEGILL A FÆTI. — Það er alltaf gott að vita af því að maður hafi spegil við hendina, eða þá við fótinn. Það er þýskur maður, sem hefir tekið upp á að framleiða þessa nýju spegla, cn nú er eftir að vita hvort kven- fólkið kann að meta þá.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.