Fálkinn


Fálkinn - 17.08.1956, Blaðsíða 7

Fálkinn - 17.08.1956, Blaðsíða 7
FÁLKINN hann við og sagði: — Pétur. þetta cr Eva Gabor. Ég rétti i'ram höndina og Pétur heilsaði. Hann starði á mig og þrýsti að hendinni á mér og svo roðnaði hann svo óskaplega að mér leið illa. Hvort þið trúið mér eða ekki — ég roðnaði líka. Það létti yfir okkur öllum yfir matnum. Pétur fór að leggja fyrir mig ýnris konar varfœrnislegar spurning- ar, sem enduðu með beinum yfir- heyrslum. Hann spurði mig um allt milli himins og jarðar, og spurði mig spurninga, sem jafnvel ekki bcstu vinir minir befðu þorað að leggja fyrir nrig. Doktorinn reyndi ekkcrt að hjálpa mér — mér liggur við að halda að honum hafi verið skemmt. Loks fór Pétur að lýsa sér út í æsar, fortíð sinni og framtíð. Hann lýsti öllum þeim stórvirkjum scm hann ætlaði að koma í framkvæmd, og það kom á daginn að hann vóg salt um hvort hann ætti að verða vis- indamaður eða þrýstiloftsflugmaður. Eftir miðdegisverðinn stakk ég upp á aS.Pétur kænri með mér og sæi lcik- ritið — foreldrar hans höfðu þegar séð það. ViS fórum i leigubil í leik- húsiS. Hann sneri sér aS mér i bílnum og brúnu augun voru raunaleg. Ungfrú Gabor, sagSi hann. — HvaS ertu gömul? Ég sagði lionum það. Hann þagði við upplýsingunni. Svo muldraði hann: — ÞaS er fjári mikið! Kannske hefir honum dottið í hug, að ég mundi bráðum komast á eftir- laun. — Og þegar þú ert búinn í skól- anum ferðu að búa þig undir að fljúga til Mars, sagði ég — og þá vcrð ég orðin ennþá eldri ... Pétur stundi þungan. Þetta var at- riði, sem hann hafði ekki athugað í draumum sínum. Eftir sýninguna ók ég honum heim og kyssti hann á kinnina þegar ég bauð honum góða nótt. Þegar hann borfði á mig niinnti svipurinn á hon- um nrig á Pista og Evu litlu á skairium í Budapest. Ég vona að hann komist einhvern tíma til Mars. HVAÐ FÓLK HELDUR. Blaðamaðurinn: — Ungfrú Gabor, er þaS satt að þér liggiS fimm tíma í baSkerinu á hverjum morgni og étið konfekt og lesið franskar skáldsögur? Gabor: — Nei, auðvitað er það ó- satt. Hvaðan hafið þér þaS? Blaðamaðurinn: — Ég gekk að því vísu. Allir sem hafa fengið á sig merki- scðilinn „Draumastúlka" verSa að sætta sig við svona spurningar, án þess aS depla augunum. Maður verð- ur jafnvel að láta, eins og þetta sé þýðingarmikil spurning. Úr þvi að ég er orðin „drauma- stúlka" á annað borS, verð ég að sætta mig við, að fólk haldi að ýmislegt fleira sé athugavert við mig. Ég man aS einu sinni hafSi ég boSiS nokkrum gestum upp á eitthvaS i staupinu. Við sátum og röbbuðum i nokkra klukku- tíma. Svo stakk ég upp á, að þeir sem væru svangir skyldu fara fram í kæli- skápinn og sjá hvort þeir fyndu ekki eitthvað ætlegt. Tveir gestirnir tóku mig á orðinu og hurfu fram í eld- hús. Þeir komu aftur tómhentir og sögðust ekki hafa fundið neitt í skápn- um nema orkídeur og salamibjúga. Þetta yar undir eins túlkað sem tiktúrur úr mér. Svona væri sú sanna Eva. Eva Gabor getur lifað á brauð- skorpum, ef hún fær að horfa á eitt- hvað fallegt! Hún þarf engan mat ef hún hefir orkideur til að horfa á! Nú verð ég að játa að það er ein- kennilegt að fylla kæliskápinn sinn með orkideum og salamibjúga. En þaS er alveg satt, að mér fellur vel aS hafa eitthvaS fal- legt kringum mig — hverjum gerir þaS ekkií En mat- urinn kemur fyrst. Það var hrein til- viljun að ekkert var i skápnum nema orkidcur og salami þetta kvöld. EN mér er fulll.jóst, að þetta að vera „draumastúlka" er þáttur í velgengni minni, hvort sem mér líkar það bel- ur cða verr. Þcgar cg fer út að kvöldi dags Icgg ég mikla alúð við að ég líti sem best út. Og þegar ég loksins hefi gert mig eins félega og tiltök cru á, reyni ég að yfirganga sjálfa mig. Það er skritið, en ég hcfi það á tilfinning- unni að mér sé um að gera að hafa betur en „drauma- slúlkan" og bola henni út. Ég get best útskýrt þetta með því að segja frá dálitlu, sem hvað eftir annað kemur fyrir mig — og áreiðanlega held- ur áfram að koma fyrir mig. Ég er að leika i leikriti. Tjaldið er dregið upp. Ég.stend úti á milli hlið- artjaldanna og bið eftir stikkorð- inu. Ég þykist viss um að ég líti vel út. Svo heyri ég orðið og geng inn á leiksviðið. Á þessu augnabliki finn ég viðhvarf Samkvæmisklædd Eva að stíga inn í Cadillac-bílínn sinn, sem hún selur eftir árið. um og skúra gólf. Ég vil heldur tennis- spaða. Eg held að fegurð sé talsvert tengd metnaði. Hafið þið nokkurn tíma séð standmyndina af egyptsku drottning- unni Nefcrtitu? Ef hvcr andlitsdrátt- hjá áheyrendunum. Það er að rcyna ur hcnnar er skoðaður fyrir sig, upp- mig. Þarna situr fjöldi kaiia og kvenna í mörgum röðum og segir við sjálft sig: — Gott og vel, draumastúlka, nú er best að þú sýnir hvort þú getur nokkuð meira en litið vel út! Og ])á verð ég að reyna aS bola „drauma- stúlkunni" burt. Ég verð að reyna að fá áhorfendurna til að gleyma henni — fá þá til að viðurkenna mig sem leikkonu. Ég finn hvenær mér tekst þetta — og hvenær mér tckst það ekki. En þegar það lekst finnst mér ég hafa unnið mikinn persónu- legan sigur. Ævi mín hefir ekki alltaf verið dans á rósum. Ég veit hvernig sópur lítur út og hvernig ryksuga starfar. Ég hefi notað hvort tveggja — að vísu ekki með eldmóði, en með mikilli leikni. Ég vil ekki látast elska vinnu- konustörf, og ég hefi illan bifur á konum, sem segjast gera það. Mér er engin ánægja að þvi að liggja á hnján- — Ég gcrSi þaS sem betra var, afi. Ég fann ástæSuna til þess aS kalla hana það. Afi brosti og strauk mér hárið. — Barnið mitt, hvenær ætlar þú að skrifa næslu bókina? Ég var sem steini lostin. ¦— Næstu? spurði ég efins. — Ég hefi alls ekki hugsað mér að skrifa fleiri bækur. — IÞaS er afbragð, sagði afi og skellti á lærið. — Nú er best aS þú snúir þér aS því sem þú varst aS gera áSur, og ég skal gefa þér gott ráS. — HvaS er þaS, afi? spurði ég. Hann svaraSi með ungversku heil- ræði: — Láttu ekki grasið vaxa þér yfir höfuð. Látum okkur öll fara aS því ráði hans afa. * E n d i r . SKEGGÍÐ. — Fyrrum daga voru það sérréttindi tiginna manna að fá aS ganga meS alskegg. Þrælarnir voru nauSrakaSir, til aS sýna hve lágt þeir stæSu í mannfélaginu. Á nriSöldum var þaS siSur þjóðhöfðingja að hafa nokkur skegghár i vaxinu, sem þeir innsigluðu bréf sín með, til þess að innsiglið yrði enn meira virði. — Það er sérstaklega hjá gömlum Tyrkj- um og Aröbum, sem skeggið er í heiðri haft nú á dögum. Ástæðan til þessa er sú, að Múhameð spámaður hafði haft ljómandi fallegt alskegg. — Sann- anir hafa fengist fyrir þvi að Assyriu- konungar fléttuðu gullþræði í skegg- ið á sér þegar þeir vildu halda sér til. Og hjá sumum austurlandabúum var það siSur aS heilsast meS þvi að kyssa hvers annars skegg, i staS þess að takast í hendur. — Bússar voru fyrrum daga mjög skeggprúðir menn. En þegar Pétur nrikli tók við völdum vandaðist málið hjá þeim skeggjuðu. Pétur lagSi nefnilega liáan skatt á skeggin, til þess að þvinga menn til að raka sig og líkjast vesturlanda- búum. götvar maður að allt er skakkt. En Nefertitu hefir vcrið fræg fegurðar- drottning í mörg þúsund ár. Athugið þessa mynd og þá skiljið þið samhengið. Nefertita scgir: „Ég er drottning. ÞiS getiS sýnt mig, þið getiS tekið af mér allt sem ég á, þið gctið látið mig hlusta á glymskratta- músik — þið getið gert hvað sem þið viljið — en ég er drottning. Ég vil gjarna vera hreykin af sjálfri mér sem leikkonu. En ég verð líklega ein um það. Fyrir nokkrum nóttum kom hann afi minn til min i draumi. — Eva, barnið nritt, sagði hann. — Ég sé að þú hefir gert eins og ég sagði þér. Þú hefir skrifað bók. — Já, afi, sagði ég. — Og þú kallaðir hana „Orkídeur og Salami" alveg eins og ég sagði þér að þú skyldir gera. George Argentin, sem er bóndi skammt frá Los Angeles, var að pæla upp kálgarðinn sinn og sá þá að ein- hver þykk leðja vall upp úr jörðinni. Argentin sá strax að hér var um stein- olíu að ræða og hljóp inn til konunn- •ar sinnar til þess að segja henni að þau væri orðin rík. — Þegar hann kom út aftur voru margir menn komnir í garðinn. Það voru viðgerðarmenn írá Standard Oil, sem höfðu veriS sendir til aS gera viS oliuleiSshina, sem lá um garð bóndans. Enska upplýsingastofan viSvíkjandi hjónabandsheill hefir konrist að raun um, að sjötta hjúskaparáriS sé erfiS- ast. Þá fer „hinn maðurinn" og „hin konan" aS láta á sér bera, og afleiS- ingin verSur oft sú, að hjónabandiS fer í hund og kött. Aldur brúðurinn- ar er líka mikilsvert atriði i þessu sambandi. Sé hún 23—27 ára þegar hún giftist eru líkindin aðeins 4:1. Ef hjónabandið hefir loðað í tíu ár cru líkurnar til þess að ekki slitni upp úr því 99:1. Amedeo Prioni, 78 ára, fékk fyrir nokkru gullúr með festi að gjöf frá kaþólskum manni í Bandaríkjunum. Gjöfin var send sem þakkarvottur fyr- ir hringinguna, sem daglega heyrist i útvarpinu í Páfagarði. Amedeo hefir verið hringjari í Páfagarði síðan 1905, og tók við embættinu eftir fðður sinn.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.