Fálkinn


Fálkinn - 07.09.1956, Blaðsíða 7

Fálkinn - 07.09.1956, Blaðsíða 7
FÁLKINN Hann sagði þetta ofur léttilega, en þegar hann tók eftir að ég varð þögul, sneri hann sér að mér og horfði á mig. Ég ihlýt að hafa fölnað, því að hann tók báðum höndum um andlitið á mér og sagði innilega: — Góða mín, afsakaðu. Gleymdu því sem ég sagði. En ég fann að ég mundi aldrei gleyma því. Allt í einu rifjaðist upp fyrir mér að ég ætlaði að giftast konungi, sem átti föður er hafði verið myrtur, og kannske væri Pétur i si- felldri lífshættu. — Það er best að ég segi þér svo- lítið frá mannsefninu þínu og öllu því, sem hann ber ábyrgð á, sagði hann eins og í gamni. — Mömmu þína langar eflaust til að vita, hvort ég get boðið þér þau lífsþægindi sem þú hefir vanist. Svo fór ihann að segja mér frá fjár- hagsástæðum sinum. Sem konungur hafði hann úr að spila 77.000 pundum á mánuði, og fyrir þaS átti hann að ala önn fyrir móður sinni og bræðr- um, og hirðmönnum sínum. — Þegar móðir min og yngri bræð- urnir tveir hafa fengið sitt hefi ég 1500 pund eftir. Af þessu verð ég að borga hirðmönnunum og húsaleigu fyrir konungíbúðina mína. Það kostar mikið að vera'konungur, en ég hugsa þó að ég hafi um 200 pund eftir til eigin þarfa á mánuði. Og svo fæ ég minn hlut af sjóði, sem faðir minn lét eftir sig, og á að skiptast jafnt milli móður minnar og þriggja sona hennar. En ég hefi þegar fest minn hlut, sem er 75.000 pund, í sjóð sem á að skiptast milli væntanlegra barna minna. :Svo að þú þarft ekki að kvíða neinu, fjárhagslega. Ég hlustaði á hann með athygli, en ef satt skal segja þá hafði ég ekki hugmynd um hvort 200 pund á mán- uði voru mikið eða lítið. Mér stóð alveg á sama um peninga, en datt þó allt í einu i hug, að það gæti eytt hugsanlegum tálmunum á hjúskap okkar ef Pétur væri ríkur. — Það skiptir þá engu máli fyrir móður þína þó að við giftumst? sagði ég. Hann brosti. — Nei, það er öðru nær. Hún fær sömu upphæð frá mér og hún hefir fengið áður, og auk þess á hún eignir sjálf og talsvert af verð- mætum gimsteinum. MIÐDEGISVERÐUR HJÁ DROTTNINGU. Ég gat ekki annað en hugsað um þessi orð er ég var að borða heima hjá Mariu drottningu um kvöldið. Við komum stundvislega klukkan sjö heím að húsinu hennar skammt fyrir utan Cambridge. María drottning borðaði stundvíslega klukkan hálfátta og kunni þvi illa ef gestirnir komu of seint. Mamma og María drottning kysst- ust, og þegar að mér kom kyssti ég fyrst drottninguna á höndina og svo á kinnina. Ég svipaðist um til að sjá auðlegð drottningarinnar þarna i þessu óbrotna húsi. En ég sá ekkert ríkmannlegt þar. Þarna var ekki einn einasti dýr hlutur í stofunni eða litlu borðstof- unni, baka til í húsinu, þar sem við borðuðum. Þjónarnir áttu heima í öðru húsi, rétt hjá, og yfir bilskúrnum hafði drottningin látið innrétta her- bergi handa Pétri. Maria drottning var í látlausum grænum ullarkjól við þetta tækifæri. Siðar komst ég að raun um að hún var sjaldan í kjól, heldur i eins konar einkennisbúningi, sem hún hafði snið- ið sjálf. Aðeins einn skartgrip var hún með þetta kvöld ¦— perlufesti. Perlurnar voru fágætar og fóru vel við hörunds- lit hennar, en hún var nokkuð feit- lagin. Augun voru skær og blá og grátt hárið var stuttklippt. Hún var síreykjandi. Ég var með lífið i lúkunum af feimni, en miSdegisverSurinn gekk slysalaust. Mig langaði til að móður Péturs félli vel við mig. Hún var ein- staklega alúðleg og nærgætin við okk- ur mömmu, og er við höfðum drukkið kaffið fór hún að tala um trúlofunina. Pétur var aðeins átján ára og ég var aðeins tuttugu og eins, sagði hún. Hann var konungur lands, sem eigi aðeins var fallið í hendur ræningja heldur Iíka á barmi borgarastyrj- aldar. — Ég þarf ekki að minna ykkur á hörmungarnar, sem gerst hafa, sagði hún og brosti raunalega og studdi hendinni á öxl Péturs. — En þið þekkið sjálfsagt til þeirra stjórnmála- erfiðleika, sem enn eru í landinu okkar. Ég efast ekki um að tengdir milli jugoslavisku og grísku konungs- fjölskyldunnar hafi heill í för með sér, en konungurinn má ekki opin- bera trúlofun sína fyrr en hann hefir ráðgast viS ráSherrana sína. Þó aS Pétur sé konungur er hann ómyndug- ur ennþá. Þess vegna bið ég ykkur um aS taka á móti blessunarósk minni í kyrrþei og bíSa nokkra mánuði með eð opinbera trúlofunina. Hún brosti hlýlega og rétti mér höndina. Ég tók á móti höndinni og sagði undirgefin: — Já, frú! — Nei, Sandra, sagði Maria droítn- ing nú svo töfrandi að ég afvopnaðist alveg. — Ég held aS þú verSir að fara að dæmi Péturs og kalla mig „Paiky". Þó að við værum harðtrúlofuð var Pétur skelfing afbrýðisamur. Eitt kvöldið sem við vorum saman úti, fór alveg i hundana af því að ég dansaSi tryllingslegan ungverskan dans við einn af kunningjum hans. Pétur kunni ekki þennan dans sjálfur, og hann þoldi ekki að horfa á mig hringsnúast á góífinu í faðmi annars manns. Fyrst varð hann móðgaður, siðan fokvond- ur og loks togaði hann mig með sér út i bílinn og heimtaði að fá aS aka mér heim. Mér gerði þetta ekkert til — hann var svo blíður og ákafur i að sættast viS mig aftur. Og mér þótti vænt um að hann skyldi vera ráðríkur og reyndi ekki að venja hann af þvi. Þegar Pétur fór frá Cambridge og réðst í Ameríkuferð, fannst mér bær- inn tómur og tilbreytingalaus á cftir. Mamma féllst á að ég hætti hjúkr- unarnámsskeiðinu, og við fluttum aft- ur til London og Grosvenor House. Þar hitti ég á ný góðu frænkuna mína, Marinu, hertogafrú af Kent. Hún fékk auðvitað aS vita um leyndarmálið mitt og var hrifin og glöð min vegna. Það lá mjög vel á henni um þær mundir — hún átti von á þriðja barn- inu sínu. Og 4. júlí 1942 fæddist prins Miohael litli. Þann 26. ágúst hringdi síminn heima hjá okkur og mamma svaraði. Eg heyrði hana taka öndina á lofti og segja: — Ekki dauður? Ég stóð upp úr stólnum sem ég sat í. Eg skalf i hnjáliðunum. — Pét- ur? Þetta kom eins og stuna. Mamma hristi höfuðið en hún var náföl í framan. Hún sagði mér að George frændi minn, hertoginn af Kent, maður Marinu, hefði beðið bana. Flugvélin hans hafði hrapað í Skot- landi daginn áður á leið til íslands. Veslings Marina var orðin ein með Iitla barnið sitt, aðeins sex vikna gamalt. Framhald í næsta blaði. Söngvarinn Benjamino Gigli hefir gefið út endurminningar sinar, og segir þar frá ýmsu spaugilegu, scm fyrir h'ann hefir komið vun ævina. Einu sinni var hann að syngja „Faust" í óperunni í Boston. Mefisto- feles á að stinga honum niður i helviti, og það gerist á þann hátt að Faust hverfur niður á hlemmi i leiksviðs- gólfinu. En útbúnaðurinn á hlemmn- um reyndist í ólagi, og þarna biður Faust í vandræðum. DauSaþögn er í salnum, þangaS til loksins irsk brennivínsrödd heyrist tauta: — Guði sé lof. Helvíti er þá fulitl r*> /*/ /** .%/ — - Nei, nú hefi ég notað þennan kjól í fimm ár. Ég get ómögulega farið í honum í leikhúsið! — Ég þóttist vita það. Þess vegna keypti ég ekki nema einn aðgöngu- miða. BIKINIFOT UR ANGORA. — Söng- konan Sonja Alsted vakti athygli og olli hneyksli, þegar hún kom á Bellevue-baðströndina í þessum efn- islitlu baðfötum úr angora-ull. OLYMPISKAR VONIR. Þessi mynd er undarleg á að líta, en þó er ekkert yfirnáttúrulegt við hana. Hún er tekin niðri í vatninu í sundlauginni í Loughborough í Englandi, þar sem þrjár stúlkur, sem Englendingar binda vonir við á Ólym- píuleikjunum í Melbourne, eru að æfa sig undir átökin, sem þar verða. Stúlkurnar heita Cynthia Fisher, Lorna Knight og Angela Barnwell.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.