Fálkinn


Fálkinn - 07.09.1956, Blaðsíða 9

Fálkinn - 07.09.1956, Blaðsíða 9
FÁLKINN að gruna, aö þessi kunningi befði ver- ið Fitzgerald. En hún hafði ekki minnst einu orði á að þau þekktust áSur, þarna þegir við hittumst á kaffi- húsinu. Og Fitzgerald hafði látiS sem þau vœru ókunnug. Hafði hann samt sem áður ekki sýnt þá, að hann vildi gjarnan vita af rnér nærri sér? En hafSi hann ekki líka sýnt þaS upp á síSkastiS, aS hann þyldi varla að horfa á mig? HvaSa samhengi var í þessu? Mér fannst allt hringsnúast fyrir mér þarna sem ég lá á hnjánum og var að tína saman plöggin hans. Var hann kannske að hugsa um að koma mér fyrir kattarnef, svo að hann gæti náð í Molly aftur? Eða átti þetta að vera eins konar sálar- kvöl, — í rauninni var ég á hans valdi í heilt ár enn. Ef til vill ætlaði hann að byrja pyntinguna með því að segja mér hvernig hann og Molly hefðu leikið saman. Nú skildi ég hvers vegna hann hafði veriS svona bilaSur á taugunum upp á síSkastið. Ég var svo æstur og af göflunum genginn, að mér fannst ég geta drepið hann. Og ofan á allt þetta fann ég svo bréf frá Molly. Enginn máttur á jijrðu gat hindrað að ég læsi það. I þessu bréfi grátbændi Molly hann um að yfirgefa sig ekki, eftir það sem skeð hafSi ... ÞEGAR ég kom til morgunverSar var ég alveg rólegur og skýr. Ég hafSi tekiS ákvörSun. Mér fannst ég vera eins og goS — guS hefndarinnar og réttlætisins. Fitzgerald kom aftur úr ferð sinni um hádegið. Hann var þreyttur en vel ánægður. Hann hafði náð i nær allar þær sjaldgæfu jurtir, sem hann hafði gcrt sér von um að finna, nema eina — það var orkideutegund, sem hann þóttist viss um að væri til á þessum slóðum, en það var bara aS finna hana. Ég hlustaði á hann með uppgerðar-áhuga, hló meira að segja og óskaði honum til hamingju þegar hann trúSi mér fyrir þvi aS hann hefSi náð í innfædda stelpu, sem hefði verið einkar skemmtileg. Svo fór hann inn til sín til þess aS fá sér blund. En áSur hafði ég minnst á aS ég ætlaSi aS fara og rann- saka moskítóflugurnar þarna í ná- grenninu, og lofaði honum að hafa gát á orkídeunum, sem hann vantaði. Hann vildi að ég biði einn dag þvi að þá gætum við orðið samferða, en ég sagðist þurfa að ná i flugurnar strax, til þess að geta haldið áfram tilraun- um mínum. Og þá sleppti hann mér með þvi skilyrði að ég kæmi meS honum í næstu ferSina hans, og því lofaði ég fúslega. Ég var ekki lengi að komast að markinu, sem var dálitiS indiánaþorp, er ég hafSi komiS i áSur. Þá hafSi fólkiðþarna verið einkar vingjarnlegt, en nú var komið annaS hljóð i strokk- inn. Hundarnir urruðu og glefsuðu eftir mér, án þess að nokkur reyndi aS sveia þeim, og þeir indiánar sem urðu á vegi mínum, hörfuSu undan þcgar ég nálgaSist þá. Dyrnar á hreysi ættarhöfSingjans voru lokaS- ar, en ég fór og kallaði á hann. Loks kom hann út. Ég varð strax áskynja að eitthvað alvarlegt hafði komiS fyr- ir. HöfSinginn fór með mig inn i kof- ann og þar lá ung stúlka og grét krampagráti. Þetta var dóttir höfð- ingjans. Það var hún, sem Fitzgerald hafði náð í, og nú hafði maSur hennar útskúfaS henni og faSir hennar hafSi flengt hana. Hún hafði gert honum og ættinni smán og framtíS hennar var eySilögð. Ég hlustaSi á þessar harmatölur án þess að segja nokkurt orð, og hafði miklu meiri samúð með indíánunum en með Fitzgerald. Ég minntist á það við liöfðingjann, að ég hataði Fitzger- ald lika. Hann leit tortryggnislega á mig, en þegar ég tók hönd hans og þrýsti henni að enni mér, eins og hann sjálfur hafði gert við mig skömmu áður, trúði hann mér. — HjálpaSu mér til aS drepa hvíta óvin- inn minn, sagSi ég. En hann hristi höfuðið. — Það er ekki rétt að drepa, sagði hann. — Aðeins guðirnir, sem gefa líf, geta tekið líf, en guSir okkar eru sterkir. Fuglafordæmingin hvilir á þessum manni, nú þegar. Innan skamms er hann dauður maður. — Hvað er fuglafordæmingin? spurði ég. . En þá svaraði höfðinginn engu, en liristi höfuðið. Ég fékk mér fjóra unga menn úr þorpinu, og um miðjan dag vorum við komnir á staðinn, sem ég ætlaði að athuga. Þar var rjóður i frumskóg- inum og stígarnir greindust i tvær áttir. Til hægri lágu troðningar upp að risavöxnu mahognitré, sem var al- gróið alls konar sníkjujurtum, meðal annars ýmsum orkídeutegundum. Við tréS grófum viS tveggja metra djúpa gröf og fylltum hana með oddhvöss- um staurum, sem við létum standa Jáiœki millfónamœringurinn Ameríski auðmaðurinn Frank Jay Gould er dáinn fyrir nokkru i Juan-les-Pins við MiSjarSarihaf. Hann varS áttræSur og var sonur ameríska „járnbrautarkóngsins" fræga, sem að visu var talinn ó- þokki i fjármálum á sinni tið. Frank Jay var líka járnbrauta- kóngur, en þó var það ekki það, sem gerði hann frægan heldur hitt, að hann gerði stóriðju úr gestakomunum til MiSjarSarhafs- ins, þar sem það liggur að Frakk- Inndi. Fyrir hans daga var óhugs- andi að dvelja þar nema á vetrum eSa snemma aS vorinu. En Frank Jay Gould gerSi sumarskemmti- staS úr fjörunum kringum Nizza. Þegar hann var i þriSju brúS- kaupsferSinni sinni rakst hann á afskekkt fiskiver skammt frá Antibes og sá fljótt að þar var besta baðfjaran. sem hann hafði séð við Miðjarðarhaf. Þessi stað- ur hét Juan-les-Pins. Gould fékk undir eins matarást á fiskiverinu og fann peningalyktina af því. Þarna var hægt að ávaxta pen- inga! Og svo byggði hann Hotel Provencal og skömmu síðar Hotel Alba og tiu einstök hús með lúx- usíbúðum. Þetta var byrjunin að „Gould-keðjunni" svonefndu. Því að nú reisti hann hvert gistihúsið af öðru meðfram ströndinni og keypti fjörur svo milum skipti. I Nizza reisti hann Palais de Mediterranée, eitt íburðarmesta gistihús Evrópu, allt úr marmara með áföstum leikhúsum, veitinga- skálum, sundlaugum og öllum hugsanlegum þægindum. Gould sagði sjálfur að enginn rómversk- ur keisari hafi lifað við jafn margvísleg þægindi og gestirnir á Palais de Mediterranée, og vit- anlega var það satt. Hann keypti lóSir í Cannes og Mentone og reisti þar gistihús og spilavíti. Og i ýmsum frönskum bæjum öðrum eignaðist hann gistihús og i of- análag stofnaði hann súkkulaði- gerð. Gould ílentist þarna við Mið- jarðarhafið og fór aldrei til Bandarikjanna aftur, enda hafði hann ástæðu til þess. Hann var sem sé ekki í miklu áliti hjá yfir- völdunum vestra, sem vændu hann um skattsvik i stórum stil. Og fjölskylda hans vestra átti einnig í útistöðum við hann og taldi sig féfletta af honum. Hann var lengi hjartveikur og lifSi mjög gætilega vegna heils- unnar. Hann notaSi aðeins tvö herbergi í hinum skrautlega einkabústað sínum, „Soleil d'or". Tvö herbergi meS berum hvít- kölkuðum veggjum. Á skrifborð- inu lágu listar með skráningum kauphallanna og teikningar og tillögur að tjaldplássum og bila- stæðum. Frank Jay Gould hafði augun opin fyrir því, að nú fóru fleiri að ferðast en ríkir menn, og að það var hægt að hafa pen- inga upp úr því líka. Konu sína sá hann sjaldan. þó að hún ætti heima í sama húsinu. Hann mun hafa átt eitthvað kringum 1200 milljón krónur þeg- ar hann dó. Sjálfur hafði hann aldrei neina ánægju af öllum pen- ingunum sínum og nú eru erfingj- arnir komnir i málaferli út af þeim. Faðir hans, gamli Gould, hafði lagt grundvöllinn að sínum auði með þvi að eignast einka- leyfi á ágætri músagildru. En nú er helst að sjá, sem allir erfingj- arnir sitji i gildru. Börn Franks Jay af fyrsta hjónabandi hafa höfðað mál gegn ekkjunni og einkaritara Gould og ákæra þær fyrir að hafa talið rangt fram eignirnar. Og amerísku yfirvöld- in eru líka farin að hnýsast í framtalið. Þarna er ekki sam- komulag um neitt — jafnvel varð heiftarleg deila um hvar Gould skyldi grafinn. * HÆTTULEG GILDRA. í síðustu útgáfu af „Who is Who in America" eru 112 upp- login nöfn, ásamt upplýsingum um fjárhag o. fl. Tilgangurinn með þessari fölsun var sá, að ná í sníkjubréf, sem send yrðu á þessi nöfn og komast fyrir hvers konar fólk það væri, sem einkum sendi riku fólki fjárbónabréf. Öll þessi bréf fóru beina leið til lög- reglunnar, sem flokkaði þau og kannaði, og nú sitja margir bréf- ritaranna i tukthúsinu. Þeir hafa rekið betlið sem gróðafyrirtæki og hafa sumir haft skrifstofur með aðstoðarfólki, vegna þess að þeir hafa ekki annað bréfaskrift- unum einir. lí h? %.¦ *3fe upp á endann, og dreyptum safa úr eiturjurt á oddana. Svo lögðum við mosa og skriSjurtir ofan á og fórum heim í þorpiS. Höfðinginn leit á mig með cinkennilegu glotti þegar ég þakkaði honum fyrir hjálpina. Seint um kvöldiS kom ég niður á skip aftur og Fitzgerald tók vel á móti mér og bauð mér koníak. Ég minntist ekkert á að ég hefði komiS inn i klefann hans. Við drukkum saman og sungum írskar þjóðvísur og ég sagSi honum frá Moily, hve dásamleg manneskja hún væri og hvernig viS hefSum hugs- aS okkur aS koma okkur fyrir í fram- tíSinni. Ég hafði ekki af honum augun og sá að hann sótroðnaði. En það hlakkaði í mér af ánægju yfir að fá að njóta hefndarinnar. MORGUNINN eftir héldum við af stað. Fitzgerald og ég. Þegar leið á daginn vorum við komnir i námunda við rjóðrið. Hitinn var kveljandi og svitinn bogaði af okkur. Ég held að ég hafi haft sótthita líka, af eftir- væntingunni. Og sifellt fannst mér eins og eitthvað elti okkur, bak við órjúfanlegt frumskógarþykknið. Fitz- gerald var þreyttur, ekki síður en ég, en hann var svo ólmur í að sjá orki- deurnar, sem ég hafði sagt honum frá, að hann unni sér ekki hvildar. Hann varð að sjá hvort þetta væri rétta tegundin. — Ég fer á undan, sagði hann. — Þú getur hvílt þig og komið á eftir. Ég rata þetta. Hann gekk nokkur skref en svo leit hann við. — John, sagði hann, — ég verð að segja þér nokkuð. Mér cr ómögulegt að ieyna þig þvi lengur. Einu sinni fyrir löngu vorum við góð- ir vinir, Molly og ég, en ég hagaði mér eins og fifl — ég hafSi ekki hug- mynd um, að þið munduð hittast. Og svo datt mér i hug þessi leiðangur, til að gefa þér tækifæri, og til að bæta fyrir það. sem ég hafði gert Molly rangt til. Geturðu skilið mig og fyrir- gefið mér, John? — Gamli vinur, sagði ég. — Talaðu ekki svona! HvaS kemur þaS mér við, sem gerðist mörgum árum áður en ég kynntist Molly. Enginn má dæma þig fyrir það. Hann tók utan um mig og faðmaði mig glaður. En nú höfðu aðstæðurnar breyst svo snögglega, að ég varð ringlaður. Hann var kominn góðan spöl inn á stiginn til hægri! Farðu til vinstri! hrópaði ég á eftir honum. Hann leit við og horfði undrandi á mig. — Þú hefir sagt: til hægri, i allan dag. — Þá hefi ég mismælt mig. Þú átt að fara til vinstri! í SÖMU svifum komu fuglarnir, ský af grænum, rauðum og bláum fugla- vængjum var yfir mér og lækkaði sig niður að rjóðrinu þar sem Fitzger- ald var. Ég hljóðaði eins og vitskertur maður. Á einu augnabliki margfaldaðist hópur þessara rándýra frumskógar- ins, sem umkringdi Fitzgerald. Og eftir örstutta stund hvarf hann aftur, eins og hann hefSi sogast upp i skýin. En eftir stóð hvit beinagrind, sem hrundi til jarðar ... Nú var kveikt í kránni. Ég horl'ði á manninn á móti mér. Hann skalf ákaft og andlitið var nábleikt. — Sögðuð þér beinagrind? sagði ég. — Já, svaraði hann hás. — Ekkert nema beinin eftir. Framhald á bls. 14.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.