Fálkinn


Fálkinn - 23.11.1956, Blaðsíða 6

Fálkinn - 23.11.1956, Blaðsíða 6
FÁLKINN Þá varð friður. Hákarlarnir hurfu. Ég reyndi að tasla við snærin í fleka- botninum og gera mér legurúm. Það tókst vel. Myndir frá uppreisninni í Ég vaknaði um miðja nótt og fatin að flekann rak faratt. Mér óx hugur við þetta. Mig hlaut að reka einhvers- staðar að landi. Kannske yrði þetta síðasti kvaladagurinn? Ég sá fiska á sveimi kringum bát- inn á 27. degi. En mig langaði ekki í mat og hafði megnustu óbeit á íiski. Morguninn eftir, 28. daginn var heiðskírt og talsverður vindur. Flek- ahn rak hratt, en ekki vestur. Það gat ég séð af sólinni. Ég var kominn á bakaleið — stefndi til Sumatra! Nú voru liðnir 16 dagar siðan ég át síðast af skjaldbökunni. Hákarl sýndi sig aftur og ljót skata með gul- ar rendur á bakinu synti undir flek- anum og flæmdi fiskana á burt. Síð- degis fór að rigna en ég átti enn vatn eftir á flöskunni. Ég náði 'hálfri fiösku og drakk nægju mína. Sólin brenndi mig eins og ég væri stunginn með glóð- faeitum nálum. Hitinn var drepandi og mér fannst líkast og verið væri að steikja mig lifandi. Enginn raki til í kroppnum. Ég óskaði heitt að deyja. Nú er þrítugasti dagurinn kominn. Ekkert skip. Ekkert regn. Engin ský. Engin von. Engin lífslöngun. Ég var farinn að fá óráð og sá sýnir. Mér fannst ég stíga á land í lóni við suður- faafsey. Þegar ég rankaði við mér aft- ur var ég með báða fæturna útbyrSis. Mér stóS á sama um þaS. Og hákarl- ana. Ég kláraSi allt vatniS fyrir sólar- lag. Stundum hitti ég ekki á munninn og vatn fór til ónýtis. Og nú faafSi ég engan þrótt til aS ná i meira vatn, þótt rigning kæmi. Hafi ég nokkurn tima veriS sann- færður um nokkurn hlut, þá var það það, aS ég mundi deyja 25. mars 1953, er ég hafði veriS 31 dag á flekanum. Stundum hélt ég að ég væri dauður. Dagurinn byrjaði vel. ÞaS rigndi í klukkutíma um morguninn, svo mik- ið að ég varð að faafast eitthvað aS. Ég vissi ekki favers vegna ég gerSi iþaS, en loksins gat ég mjakaS mér upp á björgunarbeltið og lá upp við dogg. Ég þreifaði eftir plastpokan- um og flöskunni. Sat með hann i fanginu eins og trekt, og lét vatnið renna niður i flöskuna. Stundum sofn- aði ég a milli, missti flöskuna og það sem í faana var komið rann úr. En loks faafði ég þó náð í hálfa flösku. Ég var svo máttlaus í fingrunum aS ég gat ekki skrúfað tappann á fyrr en eftir langa bið. ÉG SÉ SKIP. Nú var komiS framundir nón, heitt og logn. Ég lá á hægri faliS, var meS fullri meðvitund og starði út á sjó- inn. Og nú sá ég skip. Ég veifaSi með skyrtunni en bakið var máttlaust og faausinn seig niður á bringu. Ég reyndi samt að veifa þangað til skipið var horfið. En svo komu fleiri skip. Ég sá þrjú á sama klukkutímanum. Eg var með öðrum orðum á siglingaleið. Nú fór mig að langa til aS lifa. Ef ég lifði einn dag enn var möguleiki á björgun. í rökkrinu sá ég fjórða skipið, sem fór enn meira en einn kílómetra frá mér. En nú var vasaljósið mitt orðið ónýtt. Ég sofnaði en vaknaði aftur mmmmm :¦¦¦. .. '. . Þinghúsið í Budapest var mjög fögur bygging, hvernig svo sem það lítur út núna eftir hinar hryllilegu að- farir í Ungverjalandi. Uppreisnin hófst eftir átök, sem urðu fyrir utan þinghúsið. Mynd þessi er tekin í einu úthverfi Budapest, en þar hafa bardagar orðið einna harðastir, og tala fallinna er talin vera gífurlega há í þeim hverfum. við hávaða. Nú sá ég stefni á skipi innan við tuttugu metra fra mér. Eg reyndi að kalla en enginn heyrði. Ég sá mennina á þilfarinu. Tók skyrtuna og veifaði en hver gat séð það um miðja nótt, jafnvelt þótt tunglsljós væri. Skipið rann fram fajá mér. Ég barði árihni í málmflotholtið — nú urðu þeir að heyra til mín. Ég barði aftur og aftur uns hausinn á mér seig niður á bringu. En nú heyrði ég sterka mannsrödd. Og á næsta augnabliki faeyrði ég að vélin var stöðvuð. Þá barði ég enn í málmhylkið og var viss um að ég faeyrðist. En skipið rann áfram. Ég beitti öllum mínum litlu kröftum til að fá það til að snúa viS, en það hvarf. Ég vil ekki lýsa hvernig mér leiS þá. — En einfavers höfðu þeir orðið varir. Eftir dálitla stund féll sterkur Ijós- glampi á sjóinn um 100 metra frá mér og hreyfðist fram og aftur. Og loks fundu þeir mig. Sterkur geisli kom á andlitið á mér. Mig sveið i augun. En nú vissi ég að mér var borgið. Ég fór að hugsa um hve illa ég væri til fara ¦— rifinn og skitugur, skeggjaður og berfættur og hárið eins og strý. Og svo faeyrði ég rödd af skipsfjöl: — Þetta er Rússi! faeyrð- ist mér sagt. Kannske misheyrðist mér, en þegar ég ætlaði að svara kom ég ekki upp nokkru faljóði. En ég sá ljósin á þilfarinu, menn a hreyfingu og heyrSi mannamál. Nú langaSi mig mest til aS sofna. En kannske mundu þeir ekki finna mig ef ég sofnaSi. HvaS átti ég að geraí Þá varð mér litið á skyrtuna og batt hana við árina. Ég var faróð- ugur að ég skyldi geta það. Mér fannst það kraftaverk. Eg þóttist viss um að ég mundi finnast ef ég gæti haldið skyrtunni á lofti. Nú sá ég tvö skip, annað fast fajá mér, faitt lengra i burtu. Linu var rennt niður á flekann og ég gat gripið endann. Mér fannst það þrekvirki. Ég batt línunni um mittið. Þeir biðu sjálfsagt eftir merki þarna uppi. Ég rétti upp hendurnar. Og svo tókst ég á loft. Flekann rak burt og ég var i vatni upp í mitti. Eg mundi eftir hákörlum rétt í svip, en gleymdi þeim, þó að krökkt væri af

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.