Fálkinn - 29.03.1957, Side 12

12
PÁLKINN
Undir
stjörnum Parísar
„Hvað er um að vera?“ spurði Agneta,
sem hafði ekki hugmynd um hvað Héloise
var að tala um. Og enginn varð til þess að
segja henni það. Án þess að segja orð fleygði
Heloise í hana einu kvöldblaðinu og sneri svo
snúðugt bakinu að henni.
Agneta starði forviða á blaðið og tók önd-
ina á lofti. Á miðri forsíðunni var stór mynd
af henni og Georges Florian, og undir mynd-
inni stóð: „Hver er þessi, sem herra Florian
hefir uppgötvað síðast?“ Það var furðu- og
ergelsissvipur á þeim báðum, eins og þeim
félli ekki vel að láta sjá sig saman. Og í
greininni var gefið í skyn, að það væri Agn-
eta, sem ætti hugmyndirnar að nýju kjól-
unum hjá Florian. Hún var kölluð „hin dular-
fulla óþekkta, sem bjargaði tískusýningunni",
og það var talið grunsamlegt hvernig viðvan-
ingur gæti orðið sýnistúlknadís á einni nóttu.
„Þetta er viðbjóðslegt!“ sagði Agneta um-
hugsunarlaust.
Hún fleygði blaðinu frá sér með and-
styggð. „Get ég að því gert þó að saurblað
reyni að gera gaspurfregn úr engu. Ég fyrir-
lít þetta ekki minna en þið hinar.“
„Fyrirlít! Get ekki að því gert!“ Héloise
hló gjallandi. „Þú hafðir auðvitað engin af-
skipti af því að ljósmyndarinn var þarna?
Það var náttúrlega ekki þú, sem hafðir beð-
ið hann um að vera til taks á réttu augna-
bliki?“
„Auðvitað ekki,“ sagði Agnete móðguð.
„Það var einber tilviljun að við komum sam-
tímis að dyrunum. Haldið þið að það sé
gaman að vera mynduð í blöðunum með
svona texta?“
Hinar stúlkurnar brostu. Þær voru á báð-
um áttum.
„Herra Florian finnst það vafalaust ekki,“
sagði Héloise ólundarleg. „Þér finnst þetta
kannske góð auglýsing — en bíddu bara
þangað til hann sér blaðið!“
Þær þurftu ekki að bíða lengi, þvi að í
þessum svifum komu Odette og Florian inn.
Agneta þornaði í kverkunum þegar hún sá
hann. Til þessa hafði hann aðeins sýnt henni
velivld, en nú mundi hún hvað hinar stúlk-
urnar höfðu sagt.
„Hefir herra Florian séð þetta?“ Héloise
rétti honum blaðið og brosti smeðjulega.
„Það er ekki talað um annað!“
Agneta hélt niðri í sér andanum er hún
horfði á hann taka blaðið. Hvort hann mundi
nú bara hlæja og fleygja blaðinu? Þetta var
í rauninni aðeins til að hlæja að þvi! En ef
til vill var það ógaman fyrir frægan mann
að vera sýndur almenningi í svona niðrandi
samhengi. Og ef hann héldi, eins og stúlk-
urnar, að hún hefði undirbúið þetta, mundi
hún líklega verða rekin frá starfinu jafn
skjótlega og hún var ráðin.
Georges Florian fleygði ekki blaðinu. Hann
skoðaði þvert á móti myndina vel og vand-
lega og las textann með athygli. Loks leit
hann upp og sagði með lágri skipandi rödd,
sem engin andmæli þoldi:
„Gabrielle! Hvar er hún?“
„Þessi kápa er nú alls ekki sem verst, þeg-
ar betur er að gáð?“ Florian starði á mynd-
ina en allar stúlkurnar héldu niðri í sér and-
anum á meðan. „Ef þessi lína væri dálítið
styttri . . .“ Hann yppti öxlum og fleygði
blaðinu. „En það skiptir engu máli á svona
mynd.“
Agnetu lá við að skella uppúr. Þarna hafði
hún staðið á nálum, eins og reitt sverð væri
yfir höfði henni og svo gerðist ekki neitt.
Engin uppsögn, ekki einu sinni ávítur. En
Héloise gall við með ákefð: „Það er ekki
myndin sem skiptir mestu máli, heldur það
sem undir henni stendur." Röddin var við-
bjóðslega ögrandi, en Georges Florian virti
hana ekki svars og nennti ekki einu sinni að
lesa það sem skrifað hafði verið um hann.
Hann brosti aðeins til Agnetu — sínu þreytu-
lega unglingsbrosi, sem gladdi hana því meir
vegna þess að það sást svo sjaldan — og
sagði: „Hirðið þér ekki um þvættingin í
Héloise, væna mín. Það dettur engum í hug
að það sé ástmey mín, sem er í svona kápu.“
Að vanda eyddi hann ekki tima sínum og
kröftum í óþarfa. Málið var útkljáð og nú
fór hann að sinna öðru, sem meira reið á.
Agneta horfði á eftir honum, henni var enn
hlátur í hug, en þó ofurlítið angurvær um
leið. Hann gat komið henni í uppnám með
einu orði. Þarna var hún eins og skólakrakki,
reiðubúin að hlýða og áfram um að þóknast.
Og þegar hann hafði snúið ser frá henni
aftur var hún óánægð og fannst hún vera
gleymd og hafa misst af einhverju.
„Væna mín!“ át Héloise eftir. „Þetta er í
fyrsta sinn sem hann hefir sagt eitthvað fal-
legt við sýnistúlku, fötunum óviðkomandi.
Alveg eins og þú sért fallegri en við hinar!“
Hún fussaði ag reigði sig og gat ekki leynt
öfundinni. En Agneta tók varla eftir því.
Hún geymdi orðin í huga sér eins og fjár-
sjóð. En þó þóttist hún vita, að Florian mundi
nú þegar hafa gleymt að hann hefði nokk-
urn tíma sagt þau.
Hún varð að vinna yfirvinnu um kvöldið,
en það var enn svo mikið nýjabrum á starf-
inu að hún fann ekki til þreytu fyrr en hún
ætlaði að fara að halda heim. Þá kom ein
afgreiðslustúlkan og sagði að spurt væri eftir
henni i símanum. Auðvitað Roger, hugsaði
hún með sér og létti í skapi. En það var ekki
rödd Rogers sem hún heyrði. Það var rödd
Mikaels.
„Ég verð að fá að tala við þig, Agneta,“
sagði hann og röddin var þvinguð og alvar-
leg. „Þegar þú hefir lokið vinnunni á þessum
þarna........stað?“ Hann lagði aldrei í vana
sinn að bölva, en nú var blótsyrði komið fram
á varirnar á honum. Agneta skildi ekki hvers
vegna. Florian-tískuhúsið var í miklu áliti og
hún var hróðug yfir að fá að vinna þar.
„Ég var einmitt í þann veginn að fara,“
sagði hún og furðaði sig á hve rólega hún
gat talað. Síðast í gær hafði hún fengið hjart-
slátt er hún hugsaði til hans. Og vitanlega
þráði hún að fá að sjá hann aftur. Það hlaut
að vera sjálfsbjargarhvötin ein, sem kom
henni til að hika.
„Þá kem ég og sæki þig eftir tíu mínútur,“
sagði Mikael og sleit sambandinu áður en
hún fékk ráðrúm til að segja nei.
Hún fékk sting fyrir hjartað, er hann kom
út úr bílnum og opnaði fyrir henni. Alveg
eins og fyrrum ... eins og svo óendanlega
oft fyrrum, þegar þau elskuðust og gátu
aldrei verið of nærri- hvort öðru. En hún
mátti ekki hugsa til baka, aðeins fram í tím-
ann — og í framtíð hans var hvergi rúm fyr-
ir hana.
„Hvað vildir þú mér?“ spurði hún stutt
og settist hjá honum í framsætið. „Er nokk-
uð til framar, sem við þurfum að tala sam-
an um?“
„Já, það er það — þú veist það ofur vel!“
svaraði hann og virtist alvarlegri og meira
niðri fyrir en hún hafði nokkurn tíma orðið
vör við áður. „Það fyrsta sem ég vil vita er
— hvað er milli þín og þessa Florians?“
„Hvað það er . . . !“ Agneta varð svo reið
að hún gat ekki komið upp nokkru orði um
sinn. En bráðum fékk hún málið aftur. „Hvað
dirfist þú að segja? Og hvers konar tónn er
það, sem þú talar til mín í? Hvers vegna ætti
eitthvað að vera á milli hans og mín? Þú
ert varla það barn að ímynda þér ...“
„Ekkert barn ímyndar sér það sem hefir
kvalið mig og hrjáð siðan ég sá myndina af
ykkur saman,“ sagði Mikael og reyndi að
vera léttur í máli. En réttlát reiði hennar
hafði komið honum í skilning um að hann
hafði hætt sér of langt. „Fyrirgefðu mér,
Agneta,“ sagði hann biðjandi. „En hvernig
— og hvers vegna hefir þú lent í þessari
hringiðu?“
„Gerðu svo vel og talaðu í öðrum tón þeg-
ar þú minnist á húsbónda minn og starfið
mitt,“ sagði Agneta æst og fannst hún verða
að taka upp þykkjuna fyrir tískuhúsið. „Það
var slembilukka að mér gafst þetta tæki-
færi.“
„Slembilukka?“ Mikael hækkaði brúnina
lítið eitt. „Og það var ekki Florian, sem
hjálpaði slembilukkunni?"
Hún gat ekki stillt sig um að hlæja. En
það var beinlínis hlægilegt að Mikael skyldi
sitja þarna og yfirheyra hana. „Alls ekki!“
sagði hún glöð. „Viltu heyra alla söguna —
eða viltu fremur þjóðsögu um að ég lifi í synd
með herra Florian?"
Mikael hrökk við og horfði hvasst á hana.
„Svona talaðir þú aldrei fyrrum,“ sagði hann
forviða og sár.
„Nei, ekki fyrrum,“ sagði hún. „En við
lifum í nútímanum, Mikael — ekki í fortið-
inni. Mér þykir leitt ef þér finnst ég vera
orðin hörð, en það er ekki nema eðlilegt. Líf-
ið er strangur skóli. En í rauninni er ég alveg
sú sama sem ég hefi alltaf verið. Manstu að
þú hafðir það fyrir vana að erta mig með
því að ég væri „gamaldags hreinlíf"? Og það
er ég sjálfsagt ennþá, góðurinn minn, svo að