Vikan


Vikan - 23.01.1958, Blaðsíða 13

Vikan - 23.01.1958, Blaðsíða 13
úti féll snjórinn stanzlaust. „Haldið afram að leika," sagði Engles við Mayne, „annars byrjum við ölláð rífast aftur." Mayne kinkaði kolli nokkuð glaðlega. Hann virtist; alveg rólegur. Hann hagræddí sér á stóln- uni- og byrjaði að leika Symfony Fantastique. Kéramikps fikráði sig nær okkur. „Viljið þér gjöra. svp- vel ,að segja mér, herra Engles, hvað kom fyrir greifynjuna og Mayne?" spurði hann. ' Ehgles sagði hónum í stuttu máli það sem gerzt hafði. Þegar hann hafði lokið máli sínu, kinkaði Keramikos. kolli. „Ah. Það var hugsunin um allt gullið sem æsti hana upp. Hún hefur víst yerið köliuð verri höfnum en hóra á æfinni. Svo að hún veit ekki hvar það er falið?" Hann otaði fram höfðinu. „Vitið þér hvar það er, herra Engles?" „Ef ég vissi það, gætuð þér ekki ætlazt til að ég segði yður það," svaraði Engles. Kerámikos hló við, en hlátur hans lýsti engri gleði. „Auðvitað ekki, vinur minn. En við ættum að hjálpa hvor öðrum. Þetta fólk hérna —" og hann kinkaði kolli í áttina til greifynjunnar og Mayne, „það er hér einungis i eiginhagsmuna- skyni. En við —¦ við erum ekki að gera þetta fyrir sjálfa okkur." „Fyrir hvern eruð þér að vinna núna, Kera- mikos?" spurði Engles. „Fyrir land mitt," svaraði hann. „Alltaf fyrir land mitt." Hann einblíndi á Engles. „Þér munið, að við höfum sézt áður." „Auðvitað man ég það," svaraði Engles. „Eg var þá i Pireus. Þér höfðuð nokkra ELAS skæru- liða i för með yður og ætluðuð að leggja tund- urdufl í höfnina þetta kvöld." „Ah — ég vissi að þér munduð eftir því. Það var kalt í veðri þetta kvöld. Höfnin var svört og full af olíu og skít. Vatnið var ekki sérlega bragðgott. Ég naut þess ekki beint að synda þetta kvöld." Hann brosti. „Og nú drekkum við sam- an. Pmnst yður það ekki einkennilegt?" „Menn geta ekki alltaf ráðið því hver er drykkjufélagi þeirra," svaraði Engles. Það ískraði í Keramikos og lítil augu hans ljómuðu bak við þykk gleraugun. „Svona er lífið," sagði hann. „Þér vinnið fyrir yðar rikisstjórn, ég fyrir mína. Endurfundir okkar ættu að vera hátíðlegir, með byssum og tilheyrandi, eins og Valdini. I stað þess drekkum við." „Látið nú ekki eins og kjáni, Keramikos,". sagði Engles. „Þér hafið ekki lengur neina ríkis- stjórn til þess að vinna fyrir." Keramikos andvarpaði. „Það er satt. Það er alveg satt. Eins og er, er ekkert eftir annað en félag, mjög laust í reipunum, neðanjarðar- hreyfing. En ennþá vinna margir Þjóðverjar eins og ég alls staðar í heiminum. Við vinnum stjórn- laust, án nokkurrar aðstoðar. En það á eftir að breytast. Enn erum við að reyna að afla okk- ur fjár. Þessvegna er ég hérna. Eg er yfir fé- lagsskap í Grikklandi. Við verðum að hafa pen- inga, ef félagsskapurinn á að geta haldið áfram starfi sínu. Fjórar milljónir dollara í gulli myndi vel þegið. En það verður ekki alltaf þannig. Einhverntima byrjar Þýzkaland að aðhafast eitt- hvað á ný. Og næsta skiptið — þriðja skiptið — þá mun okkur ekki mistakast. Þið segir þegar, að Þýzkalandi verði að vegna vel, svo að það stuðli að f járhagslegri velmegun Evrópu. Við eig- um engar þjóðarskuldir eins og þið. Við höfum borgað með ósigri okkar. Við sveltum núna, og þessvegna verður gamalt fólk að láta lífið.' Og það er gott fyrir þjóðina. Iðnaður okkar er i rústum. Það er einnig gott. Þegar við komum iðnaðinum aftur á fót, verður hann nýtizkulegur og samsvarar sínum tíma. Það verða engar gaml- ar verksmiðjur endurbættar, eins og ykkar, heldur nýjar verksmiðjur. Þannig verður það einnig með herinn. Sannið þér til. Síðast tók það tuttugu ár. Tuttugu ár er langur tími. Það verður komin ný kynslóð, kynslóð, sem þekkir ekki ógnir stríðs- ins." „Þér eruð hreinskilinn," sagði Engles. „Hversvegna ekki? Þér eruð embættismaður í brezku upplýsingaþjónustunni." „Var," leiðrétti Engles. „Eg er ekki lengur í hernum." Framhald í nœsta blaði. Endurminningar „strípalings" Gypsy Rose Lee (sem hér sést með syni sínum) segir frá ýmsu sem borið hefur fyrir hana á langri og óvenjulegri starfsæfi. ÍSS'-ÍÍKSÍÍ-SS: ÞAD kemur ýmislegt skrýtið fyrir strípalingana, en svo kallast dansmeyjar á skenmiti- stöðum stórborganna, sem smátína af sér spjarirnar, þangað til ákaflega lítið er eftir, áhorfendum til anægju. Ein þeirra þekktari er Gypsy Rose Lee, sem nýlega hefur skrifað endurminningar sínar og segir þar frá mörgum skemmtilegum atvikum. Kvöld nokkurt kom móðir hennar inn í búningsklefa hennar í New York, ásamt rúmenskum manni, að nafni Stephanus. Sá skellti saman hælum, hneigði sig virðulega og kyssti á handarbakið á Gypsy. — Hr. Stephanus ,er kominn alla leið frá Rúmeníu í leit að stúlku á borð við þig, sagði móðir hennar til skýr- ingar. — Hann vill taka okk- ur með sér til Rúmeníu undir eins. Hann er meira að segja með myndir af skipinu. Maðurinn kvaðst vera liðs- foringi í lífverði Carlosar kon- ungs. Hann sýndi þeim myndir af hinum væntanlega skraut- sal þeirra um borð í stórskip- inu Ile de France, sem átti að sigla til Evrópu innan fimm daga, og sagði að þær þyrftu aðeins að hafa skilriki til að sanna að þær væru bandarísk- ir borgarar. Prá Frakklandi ættu þær svo að halda bemt til sumarhallar konungs utan við Búkarest, og næstu daga eftir komuna þangað ætti Gypsy að láta sjá sig í görðunum, dans- sölunum og veizlunum þar. — Hvers konar skemmtiat- riði á ég að sýna? spurði Gypsy. — Hér er ekki um nein skemmtiatriði að ræða, svar- aði mcjðir hennar. — Á kvöldin munið þér dansa við glæsilegustu liðs- foringjana í varðliði konungs, hélt maðurinn áfram. — Þér fáið yndislega kjóla, loðkápur, skartgripi... Ég hef ótak- markaða peninga til að kaupa handa yður dásamlegasta fatnað í Ameríku. Hvað þér eigið eftir að dást að sumar- höllinni! Það eru svanir á tjörninni, trjágreinar hanga of an í vatnið, allsstaðar blóm . . eitthvert kvöldið munið þér verða kynntar óformlega fyrir konunginum á dansleik. Meðan þið dansið, látið þér í ljós löng- un til að sjá garðinn í tungl- skininu. Hann fylgir yður þá út í garðinn, og þar verð ég með bíl til að aka yður út fyr- ir landamærin. Að viku liðinni verðið þér komnar aftur til New York. — Með 500 dali og öll fötin, bætti móðir hennar við. ¦— Hvað verður um konung- inn? spurði Gypsy. — Konungurinn verður þá dáinn, svaraði maðurinn. — Eg mun drepa hann með eigin hendi. Land mitt verður frjálst. Hann lofaði að koma klukk- an níu morguninn eftir, til að fá vegabréf þeirra. Þær biðu frá klukkan hálf níu og fram að hádegi, en aldrei kom Stephanus liðsforingi. Þær sáu hann aldrei aftur. Gypsy segir I æfiminningum sínum frá kynnum sinum af öðrum kyndugum náunga. Hún sat í veitingahúsi með móður sinni og Inez, vinkonu sinni, þegar glæpamaðurinn illræmdi Waxey Gordon, sendi fjórar flöskur af kampavlni yfir að borðinu þeirra, því hann þekkti Inez. Hann var síðan kynntur fyrir Gypsy og móður hennar. Morguninn eftir hringdi siminn þeirra. • Gypsy svaraði. — Við nefnum engin nöfn, sagði drafandi rödd. — Eg hringi fyrir þann sem þú hitt- ir í gærkvöldi. Hann vill að þú farir til Kraus tannlæknis á Broadway númer 1605, og lát- ir rétta tennurnar í þér. Það er búið að panta tíma klukk- an hálf ellefu. Svo lagði mað- urinn á. Að afloknum skemmtiatrið- unum um kvöldið, hringdi síminn hjá Gypsy aftur. — Hvað kom fyrir? spurSi rödd- in. — Þú mættir ekkí. Móðir hennar þreif af henni tólið. - - Nei, heyrið þér nú maður minn. Dóttir min fer ekki fet til einhvers tannlækn- is, sem við höfum aldrei heyrt ncfndan og höfum ekki einu sinr.i efni á að borga. — Var nokkur að tala um borgun ? spurði maðurinn. — Tannlæknirinn er I mikilli skuld við húsbónda minn, og ef hann hefur ákveðið að MLfca rétta tennurnar í stúlkunni, þá. er betra fyrir hana að vera ekki með neitt múður og láta rétta þær. Svo lagði hann á. Mæðgurnar ákváðu að beygja sig fyrir þessari hót- un. Tannlæknirinn spólaði ut- an af framtönnum Gypsyar, setti postulínshúð um þær I staðinn og á meðan talaði hann við þær um Waxey, sem hafði búið í sömu götu og hann þegar þeir voru strakar, og þessvegna tekið það að sér að senda hann í skóla og borga námið. Hann sagði þeim að ef Waxey hefði ekki sent þser, þá hefði tannviðgerðin kostað 400 dali. Waxey kom Gypsy í hinn fræga Ziegfieldflokk, með þvi einu að segja við lagasmið dansflokksins: — Hvað segirðu um að gera Gypsy að sýning- arstúlku hjá ykkur? Hún stendur mörgum af stúlkunum ykkar ekkert að baki hvað fegurð snertir — og auk þess er hún vinkona mín. Fanny Brice var ein af Ziegfieldstúlkunum. Hun mál- aði í frístundum sínum og Gypsy sat oft fyrir hjá henni. Fanny hafði alltaf hjá sér fulla tösku af pillum, meðul- um og smyrslum. — Eg á meðul við sjúkdómum, sem ekki er einu sinni búið að finna upp ennþá, var viðkvæð- ið hjá henni. Hún átti þrjá efri góma: einn til notkunar í leikhúsinu, annað til að borða með og- þann þriðja notaði hún í veizlum. Þegar hún iór I veizlur notaði hún fyrst upp- áhaldsgóminn smn, fyrir mat- inn skipti hún í laumi á hon- um og „líjammanum" sinum, eins og hún kallaði gómínn sem Wún tuggði með, eftir matinn þurfti hún á „grln'fc- góminum að halda um stund, meðan hún skemmti gestun- um með skrýtlum, og þegar hun kvaddi húsráðendu* og fór var hún aftur komin með uppáhaldsgóminn sin». Þannig segir Gypsy & fjoi- legan hátt frá hinum hams- lausa og spillta, fjöruga og dapurlega heimi „vaudeville"- söngleikhúsanna þegar þau voru upp á sitt bezta. VIKAN 13

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.