Vikan


Vikan - 27.03.1958, Blaðsíða 14

Vikan - 27.03.1958, Blaðsíða 14
HÆTTULEGASTA KONA VERALDAR Framhald af bls. 13. Síðan héldu þau aftur til fjalla. Þau fóru yfir landamærin inn í Ungverjaland. Þar komu þau að öðru „vinahúsi," þar sem brosandi læknir tók á móti þeim á náttfötunum. „Vel heppnuð ferð," sagði hann. „Héðan í frá ætla ég alltaf að ferðast með fallegri konu," sagði Jan. „Það er mér til gæfu." „Það hefur gengið á ýmsu hérna," sagði læknirinn. „Maður- inn, sem skipuleggur f lóttann kom í heimsókn. Þekkið þið hann ? Andrew ?" „Þekki hann! Auðvitað þekki ég hann," sagði Jan. „Christine, þú verður að kynnast Andrew. Hann er gamall vinur minn." Christine hreyfði sig ekki. Skyndilega fannst Jan hún verða þurr í bragði. ,,Ég þekki Andrew," svaraði hún hljómlausri röddu. „Hann er líka gamall vinur minn. Hvenær fer lestin til Budapest?" I lestirini sagði hún við Jan: „Við skulum vera hvort hjá öðru í kvöld. Við eigum það skilið." 1 Budapest fóru þau út að borða og reyndu að gleyma stund og stað. „Við skulum fara heim," sagði Christine loks. Þau fóru heim til hennar. Það var lítil íbúð í námunda við Dóná. „Nú getum við látið okkur dreyma aftur," hvíslaði hún. Snemma næsta dag hringdi síminn. Christine lyfti tólinu og Jan heyrði daufa rödd í símanum. „Hver var þetta?" spurði hann. „Vinur okkar Andrew," svaraði hún. „Við sjáumst í kvöld," sagði Jan. „Já, strax þegar þú kemst burt úr sendiráðinu," sagði hún. „Á Hanglyi veitingastaðnum." Jan var óþolinmóður við vinnu sína. Hann þurfti að gefa skýrslur og ráða fram úr leyniletri og annað slíkt. Loksins var þessu lokið og hann flýtti sér heim til Christine. Það var ljós í glugganum. Hann staðnæmdist stutta stund fyrir neðan glugg- ann. Skyndilega birtist skuggi í herberginu. Þetta var skuggi af marini. Maður hallaði sér út um gluggann til þess að loka gluggahlei unum. Jan brú í brún, þegar hann sá hver maðurinn var. Maðuririri lokaði hlerunum. Ljósið hvarf og Jan gekk burt út í myrkríð. Vinur hans . . . vinur hennar? Andrew. . . Framhald í nœsta blaQi BRÉFASAMBÖND Þær vildu vera með Erla Jónsdóttir, Vestfold hus- morskole, Norge vill útvega 72 ára gömlum, norskum frimerkja- safnara bréfavin á Islandi. — Ásta Kristjánsdóttir (við pilt eða stúlku 16—18 ára), Steinýjar- stöðum, Skagahreppi, Austur- Hún. — Guðrún Jónsdóttir, Eski- hlíð 8 (við pilt 17—20 ára) og Anna B. Þorbergsdóttir, Berg- staðastræti 60 (við pilt 21—26 ára) báðar í Reykjavík. — Pjóla F. Jónsdóttir (við pilt 19—22 ára), Ytri Húsabakka, Seyluhreppi, Skagafirði. — Guðrún E. Gunn- arsdóttir (við pilt eða stúlku 12— 14 ára) Túngötu 30, Reykjavík. — Ásdís Skúladóttir og Elsa Skúla- dóttir (við pilta eða stúlkur 17— 25 ára), Landagötu 16, Vest- mannaeyjum. — Kristín Her- mannsdóttir, Blesastöðum, Þór- laug Guðbjörnsdóttir Arakoti og Hrafnhildur Magnúsdóttir, Blesa- stöðum (við pilta 18—25 ára), all- ar .á Skeiðum, Árn. — Svanhildur Þorgilsdóttir og Kristin I. Ketlis- dóttir (við pilta og stúlkur 18—22 ára), báðar á Húsmæðraskólanum á Laugum, Reykjadal. — Böðvar Þórðarson, Ásgeir Kristinsson, Guðmundur Óskarsson, Jón Prið- björnsson, Sveinn Þorbjarnarson, Priðrik Eyfjörð, Valur Árnason og Vilhjálmur Þórhallsson (við stúlkur 16—45 ára), allir á Gjögri, Grindavík. — Sigurður Sigþórsson (við stúlkur 16—18 ára), Tungu- haga, S.-Múl. — Þóra Guðmunds- dóttir (við pilta 18—30 ára) og Jóna Guðmundsdóttir (við pilta 23—30 ára), báðar á Reykjafirði, pr. Djúpavík, Strandasýslu. — Hafliði Guðjónsson, Suðurgötu 23 og Kristján Guðjónsson, Suðurgötu 66 (við stúlkur 16—19 ára), báðir á Akranesi. — Sigurveig Sigurð- ardóttir (við pilta og stulkur 16— 18 ára), Reykholti, Elínbjörg Þorbjarnardóttir (við pilta eða stúlkur 15—17 ára), Reykholts- skóla, og Alda Guðnadóttir (við pilta eða stúlkur 14—16 ára), Reykholtsskóla, allar í Borgar- firði. Framháld af bls. 11. viti og snarræði, sem einkennir góð- an hermann. Það var feitur höfuðsmaður við liðskönnun í herbúðunum þeirra og álpaðist til þess að prófa lérefts. baðkar sem herdeildin hafði fengið til notkunar á vígstöðvunum. Hann settist í balann — og festist. Þær gátu ekki losað hann, hvern- ig sem þær toguðu. Þá datt einni stúlkunni snjallræði i hug. Höfuðs- manninum til talsverðra óþæginda, sótti hún nokkrar fötur af vel heitu vatni og hellti í balann milli fóta hans. Léreftið þandist út og maður- inn losnaði úr klípunni. „Hversvegna ristuð þið ekki á bal- ann?" spurði einhver seinna. Og svarið var: „Af því það hefði eyðilagt baðkarið okkar." — HELEN CARRY. Svör við „Veiztu" á bls. 13. 1. Hann lokar þeim áður en hann fer í kaf. 2. A Spáni. 3. Steinskógurinn (The Pedri- fied Forest). 4. Hann rís norðvestan við Skeiðarársand, nokkurn spöl austan Núpsstaðar í Fljóts- hverfi, sem er austasti bær i V-Skapt. 5. Hernámi Normana á Eng- landi. 6. Hann var 25 ára gamall, fæddur árið 849, en kom al- kominn árið 874. 7. Dwight Eisenhower, Harry S. Truman, Franklin D. Roose- velt, Herbert Hoover og Cal- vin Coolidge. 8. Hún hét Ekkó (bergmál). 9. Töfraflautan. 10. Kambur. SVEÍTASTÍJLKAN. Framhald af bls. 9. hafði hún hlotið nafnið Maria Stella Petronilla. : Mörgum árum síðar átti auðugur brezkur aðalsmaður að nafni New- borough iávarður leið um þorpið og s'á Mariu Stellu, sem nú var orðin forkunnarfögur stúlka. Fegurð henn- ai' heillaði hann svo, að hann hróp- aði til ekilsins að nema staðar, stökk út úr vagninum og bað henn- ar á staðnum. Stúlkan, sem hataði fátækt sina og fannst hún einhvernveginn ekki eiga heima í þessu umhverfi, tók bónorðinu; Hún fylgdi manni sínum til Englands, en hafði ennþá ekki hugmynd um uppruna sinn, Þegar maðurinn hennar andaðist, giftist hún aftur, og í þetta skipti rúss- neskum barón að nafni Ungern- Sternberg. Á meðán hún dvaldist i Moskvu, andaðist „faöir" hennar og lét eftir sig bréf, þar sem hann ljóstraði upp um það, að hún hefði konungablóð í æðum. Bréf hans hófst með þess- um orðum: „Frú: Nú er hinsta stund- in komin og ég hef öll þessi ár geymt ieyndarmál, sem aðeins snertir þig og mig . , .". Og enn sagði í bréfinu: „Dagmn sem kona sú ól þig, sem ég sór að nafngreina aldrei og sem nú er látin, eignaðist konan min son. Mér var boðin þóknun fyrir að hafa barna- skipti." í bréfinu var gefið í skyn hverjir hinir raunverulegu foreldrar hefðu verið, án þess þó að það væri nokk- urntíma sagt berum orðum. En eftir að hafa lesið bréfið, fannst barón- essunni sehi hún yrðí að komast að sannleikanum;, l Hún tók sig upp frá Rússlandi og hélt til fæðingarþorps síns, þar sem henni tókst áð lokum að komast að þvi, að grelfahjón, sem kenndu sig við Joinville, höfðu dvalið þar í nokkra daga fyrir mörgum árum. Hún hélt beint til Joinville og upp- götvaði, að staðurinn hafði áratug- um saman verið í eigu Orleans-ætt- arinnar. Nú tók hún sig til og auglýsti í blóðunum, að barónessa Sternberg óskaði eftir að komast í samband við erfingja greifans af Joinville. Aug- lýsingin kom fyrir augu fangavarðar- sonarins — sem ekkert vissi um samhengið — og vakti forvitni hans. Hann sendi eftir barónessunni. En sagan, sem hún hafði að segja, kom honum auðvitað í uppnám, og heim- sókninni lyktaði með því, að hann vísaði henni úr höll sinni. Barónessan hélt til Italíu, og þar tókst henni árið 1824 að fá itölsku stjórnarvöldin til að viðurkenna, að hún væri dóttir greifans af Join- ville. Sex árum síðar, þegar nýr kon- ungur kom til valda í Frakklandi, gerði hún kröfu til ríkisins, en fékk ekki áheyrn. Þegar hún lét það ekki á sig fá og hélt til Prakklands, var henni skipað að verða burt úr land- inu innan 24 klukkustunda. Hún leit- aði á náðir brezka sendiherrans við hirðina, og þegar hann gekk í málið, var skipunin afturkölluð. Hún hélt árum saman áfram að berjast fyrir rétti sínum, uns stjórn- arvöldin þreyttust á þessu og hand- tóku hana. Og eftir að mál hennar hafðl verið rannsakað fyrir luktum dyrum, var hún úrskurðuð geðveik. Enginn veit enn þann dag í dag, hvort hún missti í raun og veru vit- ið. Hitt vitum við, að hún gafst aldrei upp og hélt áfram að kalla sig barón- essu Sternberg og greifafrú af Join- ville til dauðadags. Hún dó árið 1848, 75 ára gömul. Nafn hennar er enn nefnt í aðals- mannaskrá þeirri, sem Bretar gefa út, og bætt við: „Var ætluð dóttir hertogans af Orleans." Mál hennar var að sjálfsögðu mik- ið rætt á meðan hún lifði. Prakk- landskonungur sjálfur hafði af þessu áhyggjur, því að ef mark yrði tekið á kröfum hennar, var réttur hans til konungstignar og réttur afkom- enda hans vafasamur. Fullyrt er, að njósnarar hans hafi fylgt henni hvar sem hún fór. — JOHN PRICHER. Læknirinn í frumskóginum. Framháld af bls. 11. framleiða óbanvænan vökva, sem þó bjó yfir hinum dularfulla smækkunarmætti. Eftir miklar tilraunir, hafði honum tekist að búa til lyf, sem haföi lœknandi áhrif á œxli í lifandi dýrum. Þá lá fyrir að gera tilraunir á lifandi mönnum. Dr. Ferguson fluttist til Quito og gerðist læknir í ríkisspítala. Þar reyndi hann lyf sitt á nokkrum sjúklingum. „Og," tjáði hann mér, „æxlavóxturinn stöðvaðist, sársauki og blæðing hætti og nýir vefir byrjuðu að myndast." Frá Quito fluttist dr. Ferguson til Cuenca og byrjaði að starfa við háskólann þar. Þar hélt hann tilraunum sínum áfram. En hann komst að þeirri niðurstöðu, að hann yrði að snúa aftur til frumskógarins, ef leit hans að lyfi gegn innvortis krabbameini ætti að geta borið árang- ur. Svo að hann tók sig upp og fluttist til frumskóg- arins með fjölskyldu sinni. Og þar starfar hann nú í tilraunastofu sinni. Hann hristi höfuðið, þegar ég spurði: „Ertu búinn að finna lyf við krabbameini?" „En ég hef lœknað fólk af œxlum, sem aðrir Jœknar hefðu sagt að vœru óviðráðarileg," sagði hann. „Og ég mun halda áfram að leita að leyndarmálinu." Daginn eftir bauð læknirinn mér að sýna mér einn af særingamönnunum, sem verið höfðu lærimeistarar hans. Sama kvöld lögðum við af stað til búgarðar hans lengra inni í frumskóginum og skammt frá fossunum helgu. Þar stundar dr. Ferguson nautgriparækt i til- raunaskyni. Á búgarðinum sá ég yfir-særingamanninn á staðn- um, háan og virðulegan indíána að nafnl Tangamasha. Hann var með fjaðraskúf mikinn á höfði og mittisskjól hans var líka búið til úr marglitum fjöðrum. Þeir stóðu saman hlið við hlið, hvíti særingamaðurinn og sá rauði, þegar ég kvaddi og hélt til baka til flug- vélarinnar, sem beið mín. — PREDERICK PITHCARD. 14 VIKAN

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.