Vikan - 12.10.1972, Blaðsíða 7

MIG DREYMDI
SVARTUR SVANUR OG
RAUÐUR KETTLINGUR
Kæri draumráðandi!
Viitu ráða þennan draum ef þú getur.
Mér fannst ég vera stödd hér heima hjá mér og vera að
hirða hey. Þá kom einhver til mín og sagði mér, að frænka
mín væri komin í heimsókn. (Hún er átján ára og trúlofuð,
við vorum vinkonur, þegar við vorum litlar). Mér fannst
kærastinn hennar hafa komið með hana. (Ég hef ekki séð
hana í mörg ár). Hún var í hvítum gamaldags kjól, með
uppsett hár og í frúarskóm, líka hvítum. Ég var líka í kjól
og ég hitti hana fyrst inni í fjósi. Ég var að moka og mér
fannst hafa sletzt drulla á sokkabuxurnar mínar. Brátt urð-
um við mestu mátar og rifjuðum upp gamlar minningar.
Allt í einu erum við komnar inn í bæ, en þá finnst mér
frænka mín verða svo kuldaleg við mig og hæðin. Sama
manneskjan og sagði mér, að frænka mín væri komin, spurði
hana, hvort henni væri illa við mig. Hún sagði: — Nei! En
ég ætla bara að hafa hana fyrir mig eina — mér til skemmt-
unar. Ég ætla að fara með henni á ball á laugardaginn!
Þessi draumur varð ekki lengri, en mig dreymdi annan
strax á eftir og gerðist hann í sama umhverfi og hinn.
Það var rigning og ég var stödd úti í mýri með bróður
mínum. Þar var líka yngsta systir mín.
Mér fannst bróðir minn vera að drepa svani á einhvern
undarlegan hátt. Hann var búinn að drepa marga loksins
þegar ég gat fundið líkin af þeim. Þá fann ég einn stóran og
fallegan svan með fullt af ungum. Þau voru öll að kafna
og ég reyndi að bjarga þeim, en gat það ekki. É'g fann einnig
dökkan svan og hann var lifandi. Ég rak hann í burtu með
unga sína.
Og enn fann ég svan. í þetta sinn var hann alveg einstak-
lega fallegur. Hann var líka lifandi, en hann átti enga unga,
heldur tvo kettlinga, annan laxableikan en hinn hárauðan.
Það var skrítin sjón að sjá alveg skærrauðan kettling! Sá
laxableiki var með brúnan blett á hálsinum. Systir mín tók
hann, en ég tók hins vegar svaninn og hárauða kettlinginn.
Á leiðinni heim þurfti ég að opna þungt hlið. Þegar ég
kom heim, fór ég með kettlinginn og svaninn niður í kjall-
ara til læðu, sem á kettlinga og mér fannst ég ætla að setja
rauða kettlinginn til hennar. En þá uppgötvaði ég að ég
hafði týnt kettlingnum.
Draumurinn endaði loks þannig, að mér fannst ég dul-
búa mig sem karlfisk og fela mig í lyftu. Mér fannst ég vera
þar í heilan sólarhring, en _þá gaf ég mig fram. Ég gleymdi
hins vegar að fara úr fötunum, sem ég var í. Ég var með
blautt hár og í grænblárri rúllukragapeysu, sem systir mín
á. Bróðir minn reifst og skammaðist í mér. Annars fannst
mér enginn taka eftir mér. Lilja.
Við teljum að ekkert samband sé á milli þessara tveggja
drauma. Hinn fyrri á við frænku þina og táknar veikindi
hennar eða einhverja aðra erfiðleika. Ef til- vill slitnar upp
úr trúlofun hennar og líklega kemst á nánara samband
milli ykkar en verið hefur. í fljótu bragði mætti ætla að
hinn draumurinn táknaði einhver meiriháttar tíðindi. En
við teljum, að svo sé ekki. Hann er fyrir þremur rifrildum
milli þín og bróður þíns, sem öll stafa af fjarska lítilvægu
tilefni. Allt er þegar þrennt er, segir máltækiö og eftir
þriðja rifrildið gerið þið upp sakirnar milli ykkar í eitt
skipti fyrir öll. Þá skilst ykkur báðum, að ósamkomulag
ykkar stafaði mcstanpart af eintómum misskilningi, og upp
frá því verður samkomulagið milli ykkar betra en það hef-
ur verið áður. Systir þín kemur nokkuð við sögu og reynist
hinn bezti sáttasemjari.
í FULLRIALVÖRU
VINÁTTA IVERKI
„Þótt ekki værum vér neitt nauðlega staddir af
mktleysi, er Færeyingarnir fundu oss og höfðu með-
ferðis nægar vistir handa oss, þá var notalegt að fá
þær viðtökur. En meiri ánægja var hitt að sjá
fögnuð þeirra yfir þvi að liafa oss úr helju heimla
og geta orðið oss að liði.“
Þetta skrifaði Björn Jónsson, ritstjóri ísafoldar,
skönnnu eftir aldamótin, en liann hafði verið far-
þegi með íslandsfarinu „Seotland“, er það strand-
aði við Færeyjar. Þetta er ofurlítið sýnishorn af
hjálpsemi, gestrisni og vinarhug Færeyinga í okk-
ar'garð. Björn Jónsson átti engin orð að lýsa vin-
semd þeirra, og síðan hafa margir reynt hið sama.
Nú á dögum þurfa íslendingar yfirleitt ekki að
híðo lengi til að fá tækifæri til að leggja land undir
fót og kynnast öðrum þjóðum af eigin raun. Flestir
byrja á þvi að fara til Evrópu, spóka sig i stórborg-
um eða flatmaga á baðströndum Spánar. Svoddan
lystisemdir eru góðar, en menn fá sig þó fljótt
fullsadda á þeim. Slíkum „heimsborgara” er hollt
að koma til Færeyja. Þá uppgötva menn gjarnan
að þeir hafa leitað langt yfir skammt og farið fram-
hjá því landinu, sem skemmtilegast er að heinr-
sækja.
Íslendingar eru sannkallaðir aufúsugestir í Fær-
eyjum. Þeim er sýnd sú sanna og einlæga gestrisni
og vinátta, sem túrisminn er á góðri leið með að
útrýma úti í hinum stóra heimi. Mörgum rosknum
Islendingi finnst Færeyjaheimsókn likt og endur-
heirht gamla íslands.
í landhelgisdeilunni hefur það enn einu sinni
komið í ljós, að við eigum hauk í horni þar sem
Færeyingar eru. Þeir liafa stutt okkur dyggilega,
ekki aðeins i orði heldur i verki, nú síðast með
þeirri ákvörðun sinni að veita ekki brezkum land-
helgisbrjótum viðgerðaþjónustu.
Við höfum stundum gerzt sekir um að vanmeta
Færeyinga og gera jafnvel lítið lir þeim. Nú hefur
það sannast betur en áður, að við höfiun síður en
svo efni á slíkum reigingi.
List og menning stendur með blóma í Færeyjum.
Þeir standa okkur framar á mörgum sviðum, jafn-
vel þótt höfðatölureglunni sé ekki heitt. Þeir eiga
ótrúlegá marga og góða listmálara, og nútímabók-
menntir þeirra eru gróskumiklar. Og þeir hafa í
heiðri gamla siði og venjur miklu hetur en við. Enn
stíga jafnt ungir sem gamlir færeyska dansinn og
kunna utanbókar danskvæðin, sem eru elzti skáld-
slcapur á færeyska tungu.
Hinn myndarlegi stuðningur Færevinga við okk-
ur í landhelgismálinu verður vonandi til þess, að
við metum þá að verðleikum eftirleiðis og höfum
meiri samskipti við þá. G. Gr.