Vikan - 12.10.1972, Side 9

Slappar af i hægindastól og stúderar sjónvarpsræðutækni keppinautsins við forsetaframboðið, Richards Nixons.
Hér skrifar hann ræðu á hótelherbergi í Miami.
geðlæknis og tvívegis á árun-
um 1960—66 gengizt undir raf-
lost vegna „þunglyndiskasta".
Nú er geðheilsa bandarísku
þjóðarinnar ekki björgulegri en
það, að næstum þriðja hvert
mannsbarn leitar til geðlæknis
vikulega að meðaltali, og hefði
því mátt ætla að uppljóstrun
þessi hefði ekki verið talin til
stórtíðinda. En það fór á aðra
leið; þótt bandarískir kjósend-
ur sætti sig kannski við
þá tilhugsun að hálf þjóðin sé
meira eða minna klikkuð, þá
ætlast þeir alveg ákveðið til að
hugsanlegur forseti landsins sé
laus við þann veikleika. Eagle-
ton dró framboð sitt tilbaka —•
atburður sem á sér ekkert for-
dæmi í bandarískri sögu.
Þrátt fyrir þessa óheppni
trúir McGovern svo eindregið
á sigur sinn, að hann hefur
spáð fyrir um fylgisaukningu
sína nákvæmlega í prósentum.
„Fimmtánda ágúst,“ sagði hann
í sumar, „þegar barátta okkar
hefst fyrir alvöru, verður Nix-
on eitthvað fimmtán prósent-
um fyrir ofan mig. Mánuði síð-
ar verður hann aðeins með ell-
efu til tólf prósent yfir mér. í
októberbyrjun verð ég senni-
lega tíu prósent undir honum,
en í miðjum þeim mánuði á ég
varla eftir nema fimm prósent
til að ná honum. Þá verður
Nixon orðinn óstyrkur á taug-
um og verður að koma út úr
Hvíta húsinu til að berjast. En
það verður of seint, og í kosn-
ingunum verðum við fimm eða
sex prósentum fyrir ofan Nix-
on.“
í Bandaríkjunum sem og
raunar annars staðar þýðir ekki
að gefa sig í kosningabaráttu
án þess að hafa mikið fjármagn
á bakvið sig, og þar vestra fá
frambjóðendur engan styrk frá
ríkinu, eifis og þekkist í Evrópu.
Nixon er þar miklu betur sett-
ur með mestan hluta auðvalds-
ins á bak við sig, en McGovern
ætlar að bæta það upp með
samskotum meðal fylgismanna
sinna. Hann vonast til að ein
milljón demókrata sendi hon-
um tuttugu og fimm dollara
hver, og ef það næst inn hefur
hann tuttugu og fimm milljónir
dollara til kosningabaráttunnar.
En Nixon kvað hafa fjörutíu og
fimm milljónir í sínum kosn-
ingasjóði . . .
Nixon fær sitt fjármagn fyrst
og fremst frá iðnaðarauðvald-
inu, en ákafasta stuðningsfólk
McGoverns eru ungmenni —
kosningaaldurinn er nú kominn
niður í átján ár. Þetta unga
fólk, sem er róttækt að minnsta
kosti miðað við bandarískan
meðalsmekk, berst af kappi
fyrir frambjóðanda sinn. Það
hamrar á því í áróðri sínum að
stjórn Nixons skeyti ekki hið
minnsta um alþýðu manna og
þjóni aðeins hagsmunum fá-
Framhald á bls. 45.
41. TBL. VIKAN 9