Vikan - 12.10.1972, Blaðsíða 39

ÞESSAR FERMINGAMYNDIR ERU FRÁ STUDIO GESTS,
LAUFÁSVEGI 18A
I Studio Gests eru f einni fermingarmyndatöku teknar myndir bæSi i og án kyrtils eins og hér er
sýnt, og innifalin fuilgerS stækkun. — Tökum einnig allar aSrar myndatökur. — Myndatökur alla
daga vikunnar og á kvöldin. — PantiS tfma. — Studio Gests, Laufásvegi 18 a, sfmi 2-4028.
fariö út, ætti hún ekki aö hafa
skilað farmiðanum sinum. Ekki,
að það sé fullkomlega að marka
heldur, samkvæmt minni
reynslu. En það má alltaf athuga
það. Það ætti að vera hægt að fá
að vita, hvort öllum farmiðum til
Waldhurst, seldum á -Liverpool-
stöðinni þennan dag, hefur verið
skilað. En nú ættum við að koma
aftur i skrifstofuna þina, Everley.
Það fyrsta, sem Hanslet bað
um þegar þangað kom, var
landabréf.
— Þú þekkir landið hérna i
kring, Everley. Við skulum
athuga, hvernig ungfrú Bartlett
hefði getað komizt þarna frá
staðnum og til Wargrave House.
Everley laut yfir landabréfið.
— Þarna er staðurinn á sporinu,
sagði hann og krossaði með
biýanti. — Og hér er Wargrave
House. Ef hún hefur farið út úr
lestinni vestanmegin, og það
hefur hún sennilega gert, til þess
að þurfa ekki að ganga yfir
sporið, hefur hún getað gengið
gegn um sköginn, þangað til hún
kom á þennan stig. Svo hefur hún
ekki þurft að ganga nema nokkra
faðma eftir honum, og þá hefur
hún komizt á þessa punktalinu.
Það er gatan, sem liggur yfir
akrana til Little Moreby, og þar
er ekki trúlegt, að hún hafi hitt
nokkurn mann um það leyti
kvöldsins. Ekki hefur hún haldið
áfram til þorpsins, þvi að þá hefði
einhver óumflýjanlega séð hana,
og auk þess var þaðkrókur. En ef
hún hefur farið út af götunni svo
sem þrem milufjórðungum áður
en komið var að þorpinu — þar
sem ég bendi núna — hefur hún
getað farið beint yfir akurinn og
komið að fornfálegri girðingu,
sem liggur að landareign
Wargrave House, þeim megin.
Og úr þvi þangað er komið, er
engin hætta á, að hún hefði getað
sézt.
— Hve lengi heldurðu, að hún
hafi þurft að vera á leiðinni?
— Þetta er um það bil fjórar
milur.Égbýst við hér um bil fimm
stundarfjórðunga, ef hún hefur
farið út lestinni þarna.
— Það er svipað þvi, sem ég
hafði áætlað. Ég hef hugsað mér,
að hún hafi komið i húsið milli
hálfellefu og þrjú kortér.
Þessvegna finnst mér Grocott
læknir áætla dánarstundina
fullsnemma. Jæja, mér finnst við
hafa gert grein fyrir þvi, hvers-
vegna enginn maður hefur séð
hana. En næst er að athuga,
hvernig morðinginn hefur getað
komiztihúsið. Mér er sama þó ég
segi þér, að ég hef grun um, hver
hann sé.
Hanslet útskýrði nú fyrir
Everley grun sinn á ungfrú
Carroll. — Ég fór i gærkvöldi til
dr. Priestley, sagði hann. — Sá
gamli refur er andskotanum
varkárari, og verður ekki hrifinn
af neinni kenningu, sem ekki er
sönnuð út i æsar. En hann gat
ekkert fundið við þennan grun
minn að athuga, og sjálfur er ég
viss um, að ég er á réttri leið.
— Aldrei hefði mér getað dottið
ungfrú Carroll i hug, ef ég hefði
orðið að notast við tilgátur, sagði
Everley. Hún litur alls ekki
þannig út. En auðvitað er slikt
óútreiknanlegt, þegar kvenfólk er
annarsvegar. Það eina óskiljan-
lega er, hvar hún hefur getað
skilið bilinn eftir á þessum tima
kvöldsins. Það eru ekki aðrir
vegir framhjá húsinu en þessi
eini, og annarsvegar við það er
Little Moreby og hinsvegar Cross
Hands-kráin. Og ég er sann-
færður um, að hún hefur hjá
hvorugum þessum stað getað
sloppið óséð.
— Við skulum lfta betur á
kortið, sagði Hanslet. Hann
athugaði það þvinæst þegjandi og
kinkaði siðan hægt. kolli. — Égsé,
hvað þú átt við með þessu um
veginn, sagði hann. — Það er
alveg rétt hjá þér, að það er svo
að segja óhugsandi, að hún hafi
komizt framhjá óséö. En hugsum
okkur nú, að hún hafi alls ekki
reynt til þess. Mér virðist vera
fullt af stöðum við veginn, þar
sem hægt hefur verið að skilja
bilinn eftir og ganga svo það sem
eftir var leiðarinnar.
— Það er ekki eins auðvelt og
þú heldur, og sizt fyrir ókunnuga
og I myrkri. En eins og þú segir,
þá hlýtur hún samt að hafa gert
það. Ég ætla að halda áfram að
spyrjast fyrir, og hver veit nema
ég detti ofan á eitthvað. Annars
hef ég i millitiðinni spurzt viða
fyrir, og þú vilt kannski heyra,
hvað mér hefur orðiö ágengt. Ég
fékk þennan skóböggul,
tilheyrandi ungfrú Bartlett, og
mátaði skóna viö þessi för hjá
húsinu. Eitt parið fellur nák-
væmlega i sporin.
— Já, prófessorinn hafði þar á
réttu að standa, sagði Hanslet. —
Þar höfðum við örugga sönnun
þess, að ungfrú Bartlett hefur sótt
þennan hlut — hver sem hann nú
hefur verið — sem Vilmaes lét
detta út flugvélinni. Bara maður
hefði einhverja hugmynd um,
hver sá hlutur hefur verið. Ég hef
náð samhandi við belgisku
lögregluna, en hún gat ekki sagt
mér, svona fyrirvaralaust, hvort
nokkurra verðmæta væri saknað
þar. Samt lofaði hún að spyrjast
fyrir og láta mig vita. En, vel á
minnzt: hefurðu komist að þvi,
hvernig Vilmaes hefur getað látið
ungfrú Bartlett vita, hvenær hún
gæti sótt böggulinn?
— Nei. Það er eitt atriði af
mörgum i þessu máli, sem ég get
ekki skilið i. Ég spurði fólkið i
„Hafgúunni” og fékk að vita hjá
þvi það, sem það vissi um ferðir
hennar þann fyrsta. Hún virðist
hafa verið heima við, mestallan
daginn, og að minnsta kosti var
hún aldrei nógu lengi fjarverandi
til þess að geta hafa farið til
Quarley Hall. Og þar sem við
vitum, að Vilmaes var þar heima
viö allan þann tima, sem um
getur verið að ræða, er það
áreiðanlegt, að þau hafa ekki
hitzt.
— Rétt er það. En þar fyrir
hefði hann getað komið til hennar
skilaboðum.
— Hún fekk engin skilaboð i
gistihúsið, og ég trúi ekki, að hún
hafi getað fengið þau annars-
staðar. Auk þess var hún háttuð
fyrir klukkan ellefu, en það
virðist vera það fyrsta, sem
Vilmaes hefði getað komið til
hennar skilaboðum. Mér datt i
hug, að hann hefði getað hringt til
hennar frá Bruxelles, daginn
eftir, en stöðin hefur alls ekki
afgreitt neitt þvilikt samtal eða
skeyti.
— Hann hefði getað látið eitt-
hvert skeyti til hennar detta hjá
húsinu um leið og hann fór.
— Það datt mér lika i hug.
Hann lagði af stað frá Quarley
Hall klukkan sex, að þvi er
vélamennirnir sögðu mér. En
enginn i Little Moreby varð var
við neina flugvél þá um
morguninn, þó að ég hitti einn eða
tvo, sem höfðu orðið hennar varir
morguninn eftir, klukkan fjögur.
Ef þeir hafa heyrt til hans, þegar
hann kom, hefðu þeir engu siður
átt að heyra til hans, þegar hann
fór, ef hann þá hefur flogið yfir
Wargrave House. Ég held, aö
þessi möguleiki sé alveg
útilokaður.
— Ég skal játa, að þetta er
skritið. En það er nú aldrei nema
smáatriði. Þú virðist hafa san-
nað, aö ungfrú Bartlett hafi hirt
böggulinn, og það nægir. Við
höfum lika getað skýrt það,
hvernig hún geti hafa komizt óséð
inn I húsið, þann tiunda. En það,
sem mér þykir snubbóttast, er aö
hafa enga bendingu um ferðir
morðingjans. Ef við aðeins
næðum i einhvern, sem hefur séð
ungfrú Carroll i bilnum, værum
viö strax miklu nær.
— Ég skal gera það, sem ég get,
sagði Everley. — En þú verður að
muna, að sveitafólkið hér i kring
er ekki sérlega eftirtektarsamt,
og auk þess eru ftestir gengnir til
náða klukkan tiu.
Þeir ræddu málið fram ogaftur
stundarkorn siöan hélt Hanslet til
London með siðdegislestinni.
41.TBL. VIKAN 39